Çınar Hoşgeldiniz..!

KADININ ADI

2012-02-17T01:37:00.003+02:00

Sevmek... Nereye kadar..? Aşağılanan hırpalanıp dayak yiyen gecenin bir yarısı sokağa atılan bir kadın hala kocamı seviyorum/dum/ derse, "sevgi" bidiğimiz anlamından çıkıp başka bir anlama bürünmez mi..? Bu sapkın bir duygu olmaz mı..? Mazoşistlik gibi birşey...

Arkadaşımdaydım bugün. Mutfakta oturmuş sohbet ederken bir komşusu geldi. Oldukça üzgün görünüyordu. Konu açıldı, başladı kadın anlatmaya.

Üzüntüsünün nedeni kızının kocasından ayrılmasıymış. Çok haklı tabii... Kim ister ki bir yuva dağılsın, hele bu bir de kendi evladının yuvasıysa. Kız ihtisasını yapmış uzman bir doktor, damat bir savcı. Daha nişanlıyken başlamış tatsızlıklar, damat daha o günlerde göstermiş nasıl bir kişiliğe sahip olduğunu ama derler ya; seven göz kör olurmuş, kız pek üstünde durmamış gelecekte daha büyük sorunlara neden olacağı belli tutum ve davranışların. Sevgiyle dağlar aşalır sanmış belli ki. Öyle olmamış elbette. Evliliklerinin ilk günlerinde başlamış kavga gürültü baskı kıskançlık ve dayak... Evet dayak... Hem de öyle böyle değil, adam alıp alıp duvarlara çarpıyormuş kızı. Her seferinde evden kovuyormuş üstelik. Aradan bir süre geçince de "sinirlenince gözüm birşey görmüyor" deyip yalvar yakar barışıyorlarmış ama kısa süre içinde yeniden şiddet başlıyormuş fındık kabuğunu doldurmayacak nedenlerle. Doğuda görev yaptıkları sırada gene kızı dövüp evden atmış bir gece. Etrafta teröristin kol gezdiği bu yerde kız cebindeki üç kuruşla korka korka bir minibüse atlayıp havaalanına zor atmış kendisini. Yanında parası olmadığı için ailesinin aldığı biletle Ankara'ya gelmiş. Nihayetinde de boşanmışlar.

Daha birçok şey anlattı kadıncağız ağlayarak kızının yaşadıklarına dair. Çok üzüldüm ama kızdım da aynı zamanda. Anadolu kadınının yazgısıdır erkeğinin karşısındaki ezikliği... Ama çaresizdir o. Ardında güvenebileceği kimsesi olmadığındandır. Yokluktan, yol bilmezlikten, cahillikten, parasızlıktandır çektiği... Bundandır boyun eğişi, susuşu. Bundandır "kader" deyişi yaşadıklarına ...

Okumuş, parası olan, kariyer sahibi bir kadın neden yaşasın ki bunca aşağılanmayı, tacizi..?

"Neden" dedim " neden çekti ki kızın bunca şeyi yıllardır. Boşanıp kurtulsaydı ya çok daha önceden."

"Seviyordu... Hala da unutamadı." dedi.

" Ben hiç kötülüklerini hatırlamıyorum ki, aklımda hep güzel zamanlar kaldı" diyormuş

"Ee sen niye ağlıyorsun hala..? Kızın kurtulmuş işte sevinmelisin" dedim

O sırada temizlikçi kadın geldi yanımıza içerden.

"Abla niye ağlıyorsun hayırdır..? " dedi.

Kısaca anlattı kadın durumu

Temizlikçi kadın " Gözün aydın ablam verilmiş sadakası varmış kızının. Ya benim yerimde olsa ne yapacaktınız..? Kocamın yıllarca dayağını yedim. Bir lokma yiyecek bulamadığım zamanlar oldu. Konuya komşuya gider, hal hatır sorarmış gibi yapardım, içeri çağırırlar belki de kızımın karnını doyurabilirim diye. Sonunda ne yaptı kör olasıca... Bir kadın aldı getirdi eve. Hem dayak yedim kadının yanında, hem ikisine de hizmet ettim. Baktım bu böyle gitmez; aç mezarı yok ya dedim, aldım sekiz yaşındaki kızımı çıktım evden. Şimdi azıcık aşımm ağrısız başım. Temizliğe gittiğim evlerden kazandığımla kızımı okutmaya çalışıyorum. Başım dinç en azından. Benimki sürünüyormuş şimdi. Kadın da terketmiş. Beter olsun geberesice."

İki kadın hikayesi dinledim bugün. iki kadın için de üzüldüm ama birine çok saygı duydum...

MİMMMM

2012-02-10T21:01:00.004+02:00

Sevgili Asuman mimlemiş beni çok teşekkürler. Cevap vermekte geciktim üzgünüm ama zevkle cevaplıyorum.

Anlamlı bir söz.

Ne çok anlamlı sözler, özdeyişler vardır dilimize yerleşen, savımızı güçlendirmek amaçlı konuşmalarımızda aralara serpiştirdiğimiz. Hangisini seçmeli şimdi..? Bu günlerde sık kullandığım medet umduğum anlamlı bir söz, bir özdeyiş var.

" Gecenin en karanlık olduğu an, aydınlığa en yakın zamandır "

İçinde umut barındıran, en zor zamanlarda dayanma gücünü kamçılayan bu söz umarım gerçektir, gerçekleşir... De, boşuna bekliyor olmayız karanlıklar aydınlığa kavuşacak diye...

Makyajda olmazsa olmazım.

Göz kalemim ojem rujum. En sıkışık anımda bile onlarsız olmam :) Saçlarım uzadığı için şimdilerde pek gerek duymasam da; bir de küpelerim. - e daha ne olacaksa - :) Aslında en önemli davetlere giderken bile ilave olarak bir de rimelim vardır. Pudraymış, fondötenmiş kullanmam - hiç gerek duymam deerrmişimm- :))

Uyguladığım güzellik tüyosu.

Tek kelimeyle SEVGİ... Sevgiyle bakan bir çift göz... Hiçbir yüz düşünemiyorum ki; gözleri sevgiyle ışıldarken çirkin görünsün karşısındakine. O yüz bir de gülümsüyorsa, dünya güzelidir...

İşte açıkladım güzellik sırrımı... Bu iyiliğimi unutmayın :))))) Bu kadar da megolaman olunur yanii :)))

En sevdiğim çiçek.

Bütün kır çiçekleri ve en başta, nefis kokulu güzelim nergis çiçeği. Özenle yetiştirilen hiçbir gül - gülü de severim ama - dağda açan narin minicik isimsiz bir sarı çiçek kadar güzel görünmez gözüme.

Nefret ettiğim bir şey.

Sanırım nefret ettiğim şeyler içinde en başta umutsuzluğa kapılmak yani bir bakıma hayal kırıklığı geliyor.

En çok sevdiğim iltifat. Çok duyduğum (uz) bir şey.

Hımmm... " Ayy! inanmıyorummm, valla hiç yaşınızı göstermiyorsunuzzz..." -Hatta eni konu abartıp- "genç kız gibi duruyorsunuz..." derlerse, e daha mutlu olurum tabii ki :))))))

Favori kitabım.

Çok sık, hatta aralıksız, birinin kapağını kapatıp diğerine başladığım için - hiç okuyamadığım zamanlar olsa da- hangi kitap favorim olmuştur bilemedim şimdi.

Ama farklı nedenlerle iki kitabı hiç unutamam. Birincisi; Esat Mahmut Karakurt'un, Erikler Çiçek Açtı romanı. Henüz ortaokul ikinci sınıftaydım bu kitabı okuduğumda. Annem henüz bu tip romanları okuma yaşımın gelmediğini düşünerek yasaklamıştı kitaplarını okumamı. Bense işte tam da bu nedenle yani yasak olduğu için annem kapıdan çıkar çıkmaz kalemi kitabı bir tarafa fırlatır roman okumaya başlardım. Yine böyle bir günde, Erikler Çiçek Açtı romanına öyle bir gömülmüşüm ki; ne zaman kapı çalındı ve ben ne zaman kapıyı açtım bilmiyorum. Ama kendimi; karşımda, ne söylediğini asla duymadığım - o sırada hala kitabın içinde geziniyor olduğumdan- ama dudakları kımıl kımıl, belli ki bana birşeyler anlatan belki soran bir teyzenin karşısında kıpkırmızı bir suratla dikilir buldum - suratımın kıpkırmızı olduğunu sonradan teyze Anneme söylediği için biliyorum- :)) Neden bu kadar etkilenmiştim bu kitaptan ve kapıyı açtığımın bile neden farkına varamamıştım hala bilmiyorum :)))))

İkinci unutamadığım kitap (!); - aslında kitabın ve yazarının adını hiç hatırlamıyorum. Yıllar önce okumuştum ama tanınmış bir yazarın bilinen bir kitabıydı bunu biliyorum - :) Kitapta Avustralya yerlileri Aborjinler'in ilginç hayatı konu ediliyordu ve ben bu ilkel kabileye hayran kalmıştım.

Bana görünüm olarak yakın bulduğum ünlü.

Ha ha ha! Böyle birşey mümkün mü, onlar da kim oluyorlarmış..? :))))

Herkesin sevdiği ama benim sevmediğim bir ürün.

Sevgili Yaşamın Kıyısında - Nur- gibi ben de cep telefonlarını sevmiyorum. Gerçi getirdiği kolaylıkları inkar etmek nankörlük olur. Benim de cep telefonu sayesinde hayatım oldukça kolaylaştı bunun farkındayım ama yaşlı genç çoluk çocuk tüm toplumun kulağında yapışık telefonla gezmesi, wc de bile telefonla konuşmaları en kötüsü de insanların, bu ve benzeri kolaylıklar nedeniyle yüzyüze görüşmeye gerek duymaz hale gelmeye başlamaları beni korkutuyor.

Şu an en çok almak istediğim kozmetik ürün.

Şu anda çok almayı istediğim bir kozmetik ürün yok sanırım.

BİR GARİP YOLCUYUZ

2012-02-04T01:08:00.005+02:00

Küçük bir sinek gibi

örümceğin ağında asılı kalmış tutsak ruhlar.

Kurtulmak için çırpındıkça, sona yaklaşırlar...

Yaklaştıkça sonları, çırpınırlar...

Gizli bir hazla izler avını, elişi hamağına uzanmış sinsi örümcek,

Zaman gelir

Zafer örümceğindir...

Zamanın tek derdi yolcusunu taşımaktır sona.

Yoktur kini öfkesi ona buna.

Bir elinde akrep bir elinde yelkovan,

dizlerinde derman kalmayıncaya kadar koşar yorgun bedenler arkasından.

Oysa; ne çoban çeşmeleri kalmıştır geride ceylanların su içtiği, dağlardan kopup gelen kar sularıyla beslenen.

Daha bir yudum bile içemeden,

koşarlar zamanın peşinden.

Son durak, son noktadır...

Bilirler ...

Yine de koşarlar ...

BARIŞ MANÇO

2012-02-01T19:15:00.001+02:00

Barış Manço

81300 Moda.

"Adam Olacak Çocuk" adlı programında her seferinde tekrar ettiği bu posta adresi tüm çocuklar tarafından ezbere bilinirdi sanırım.

2 Ocak 1943, 1 Şubat 1999)

7 den 77 ye herkesin anılarında yaşıyorsun.

Nurlarda uyu Barış Manço

Geçen yıl gittiğimiz İstanbul gezisi sırasında, Barış Manço'nun müze haline dönüştürülen Moda'daki evinde çektiğimiz fotoğraflar.

SEVİYORUZ AMA O KADAR DA DEĞİL...

2012-01-28T01:50:00.000+02:00

Yaşasınnn kar geldii! Aman da ne güzel yağarmış falan dedik de herşeyin bir sınırı var di mi..?

Gerçi; kar yağarken izlemeye doyamıyorum. Perdelerimi açmış koltuğu çevirip ayaklarımı da radyatöre dayayıp oturmuş ve bırakmışsam kendimi yumuşacık bir kar tanesinin üstüne, süzüle süzüle inmekteysem onbinlercesiyle birlikte yeryüzüne, yüreğim de arınıp yumuşuyor sanki beyaza boyanırken doğa. Elime kahvemi almış bir de sigara yakmışsam yanında ohh! değmeyin keyfime artık.

Ama sıcacık evinde oturup karın yağışını izleyemiyor herkes. Birçokları için kar kabus demek hele de günlerdir yağmaya devam ettiyse burada olduğu gibi.

Evsizlerin, yoksulların, sokak hayvanlarının hayatını daha fazla zora sokmadan,

e artık gitsen diyorum ...

ŞİKAYETNAME

2012-01-24T02:07:00.004+02:00

Evde üç bilgisayarın tepesinde sabahtan akşama kadar tüneyip her türlü haberi didik didik eden biz bile şu;
"Zorunlu GENEL SAĞLIK SİGORTASI ( GSS )" kapsamında 25 yaş üstü (bazı haberlerde 21 yaş üstü erkek öğrencilerin okuldan yazı getirmesi gerektiği yazıyor) öğrencilerle ilgili bölümü ve takip edeceğimiz bürokratik yolu tam anlamıyla anlayamadık. Peki evinde bilgisayarı olmayan konuyla ilgili diğer vatandaşlar anladılar mı acaba ne yapacaklarını diye merak etmekteyim. Ya bizim algılama ile ilgili ciddi sorunlarımız var ya da her kafadan bir ses çıkması nedeniyle sadece biz değil, kimse ne yapacağını tam olarak bilemiyor.
Bir de; " 31.OCAK.2012 tarihinden sonra, GELİR TESTİ yaptırmadığınız taktirde şahsınıza en yüksek GSS primi olan aylık 213 TL 'lik bir borç tahakkuk edecektir." deniyor. Beş yıldızlı sağlık hizmeti yani... Şahane...

Böyle bir konunun medyada sürekli gündemde tutulup, konuyla ilgili detaylı açıklamalar yapılması gerektiğini düşünmekteyim nacizane.

Bugün SGK da idim, konuyla ilgili bilgi almak ve gerekeni yapmak için. Mahşer yeri gibiydi. Başardım, bilgi almayı... Kaymakamlığa gidecekmişiz.

Yarın kaymakamlığa gideceğiz " Karda kışta buraya kadar yorulmuşsunuz. Aşkolsun niye zahmet ettiniz..? Bilgisayarlı sistemle çalışıyoruz, bütün bu bilgilere ulaşmak çocuk oyuncağı bizim için. Ama madem taa buraya kadar geldiniz, buyrun oturun lütfen. Size bir çay söyleyelim, siz dinlenirken biz işlemlerinizi halledip getiririz." demelerini bekliyorum elbette :)

***
Bir de, yukardaki konuyla hiç ilgisi yok tabii ki; ama Telekom, iki de bir beni arayıp; "Siz şu paketi kullanıyorsunuz takip ettik hiç konuşma yapmamışsınız ama bu pakette ayda 23 tl ödemek zorundasınız. Sizi şu pakete alalım yalnızca 21.90 tl ödeyin, artı bilmem kaç dk fazla konuşun" deyip durmayın. Gördüğünüz gibi fazla konuşma yapmıyorum. Bunu size defalarca söyledim. Ayrıca böyle bir değişiklik gereği hissedersem, her dakika bangır bangır medyada ilan ettiğiniz paketlerden haberim var, istersem geçerim başka pakete. Hem benim bu kadar yararıma olan bir değişikliği yapma konusundaki israrınız beni pirelendiriyor. Altında birşeyler arıyorum ister istemez. Toplum olarak, bizim iyiliğimiz için bunca uğraşa alışık olmadığımızdan olmalı...

Ya medyada dakika başı reklamını duyduğumuz, gördüğümüz cep telefonları kampanyaları... "konuşun konuşun daha daha daha fazla konuşun" kampanyaları... Ne yapmak istiyorsunuz Allahaşkına siz..? Zaten; metroda, otobüste, karşıdan karşıya geçerken, telaşla evine işine koşuştururken, yatarken, sabah daha gözünü açmadan kulağımıza yapıştırdığımız telefonlarla durup dinlenmeden konuşup duran bir toplum olduk. Daha ne kadar konuşmalıyız..? İşte bunun altında da bir bit yeniği arıyorum. Çenesi kuvvetli ama sosyal ilişkileri sıfır, yüzyüze bakmaya korkan, elele tutuşup sıcacık ilişkiler geliştirmekten aciz bir toplum yaratmak çabasında mısınız..?

Değildir tabii... Her bizim için iyi şeyler yaptığını söyleyenin, kafamıza indirdiği yumruktan olsa gerek bu şüpheci durumum...

KAR MANZARASI GÜZELDİR AMA...

2012-01-17T20:37:00.003+02:00

Kar manzaraları güzeldir... Bir camın ardından bakıldığında.

Güzeldir kar keyfi; giyinip sıkı sıkıya, yeni yağmış kar üzerine ilk izleri bırakarak yürümek doya doya, sindirmek beyazı içine miss gibi. Ve geri dönmek, sıcacık güvenli ıhlamur kokulu bir yuvaya...

Her ağacın karla kucaklaması çok güzel ama farklı, kendine özgü ...

Kırmızının beyazla buluşması, karla sarılıp sarmalanması ise nefes kesen bir görüntü...

Kardanadam üşümüş bu havada :)) Baksanıza büzüşüp kalmış, boynuna atkı mı sarmalı :))

Her kar yağışında çocuklar gibi şendir bir yanım. Çığlık çığlığa koşmak yuvarlanmak isterim henüz hiç ayak değmemiş pürüzsüz bembeyaz kar üzerinde.
Evi - barkı olmayan, yakacak odunu kömürü hatta sobası bile bulunmayan, aç-açıkta kalanlar ne yaparlar bu soğukta diye düşünüp, sızlar bir yanım inceden inceye...

NOT: Hava buz gibi, sokakta kimsesiz birini görürseniz telefon edin lütfen, gelip alıyorlarmış.

İzmir: 0232 361 71 51.

İstanbul: (0212) 455 13 00.

Ankara: 0312 418 66 62 ..."

İLK HEDİYEM DOĞADAN

2012-01-15T13:41:00.004+02:00

İLK HEDİYEM DOĞADAN

Kar var günlerdir Ankara'da yüksek yerlerde. Çankaya, Balgat, Dikmen gibi semtlerde oturan yakınlarımız, karın günlük hayatlarını nasıl da zorlaştırdığından yakınırken, bize şööyle bir gülüp geçmişti kar ve bir daha da uğramamıştı. Ama yağmalıydı, kıştı bu...

Kar yağdı nihayet, hem de lapa lapa. Hem de gece yarısı, tam da doğduğum gece, aynı saatte. Öyle yağdı ki; Pespembe oldu önce gökyüzü, sonra kapkara gece aydınlandı ipekten bir toz bulutuyla ve karbeyaz oldu yeryüzü yarım saat içinde. Gelinlik giymiş genç kızlar gibiydi; kollarını göğe açmış, sevdiğine kavuşmanın neşesiyle danseden çamlar.

İlk doğumgünü hediyemi doğa verdi. Biliyordu; baharda bembeyaz papatyaları nasıl seversem, öyle sevdiğimi kışın yağan karı...

Gece başka, gündüz başka güzeldi kar manzaraları. Ve ben yazımı yazarken yağmaya başladı yine son hızla.

Böyle bir hediye alır da bunu hayra yormaz mıyım ben şimdii:))

Hımmm! Üç vakte kadar bembeyaz bir sayfa açılacak hayatımda, tertemiz. Yeni yaşımda gökten kısmet yağacak lapa lapa, yere göğe sığdıramayacağım. :))) Vee en karamsar hissettiğim anda karanlıklar yerini aydınlığa terkedecek bir anda. Pespembe umut çiçekleri açacak gönlümde, umutsuzluklarım mazgallara karışacak eriyen kar sularıyla. Aminnn :))

Kaç yaşıma mı girdim..? Boşverrr ...

NOT: Hava buz gibi, sokakta kimsesiz birini görürseniz telefon edin, gelip alıyorlar.

İzmir: 361 71 51.

İstanbul: (0212) 455 13 00.

Ankara: 418 66 62 ..."

2012-01-13T17:33:00.001+02:00

MUSTAFA KEMAL SESLENSE

Yüzyıllar öncesinden

Yüzyıllar sonrasından sesleniyorum size

Ben Mustafa Kemal' im, heyy...

Ben Mustafa Kemal' im

Büyük büyük denizlerim vardır benim. Hürriyeti içmiş dalgalarım,

Hürriyetle kabarmış dalgalarım vardır benim

Ulusumun yanında sevincim

Ben Mustafa Kemal' im, heyy...

Karanlığı deler gözlerim

Dalgalara binip gelmiş kahraman,

Gökçe gözlerine türküler yaktığımız...

Hani bir güneş doğmuştu ya Samsun' dan, İşte benim...

Ben... Mustafa Kemal...

Ölmek, yaşamaktır vatan uğrunda deyip, öyle girdim savaşa

Komut verdim

Şahlandı cümle vatan

Boğdum kör talihi zindanında.

Bahtı gülen anaları yurdumun

Gökleri, dağları, denizleri

Yarınları, güvenipte uyuduğum

Aslan yeleli ışığı sınırlarımın Mehmetleri

Tutun ellerinizden yüreklerinizden... Sevgilerinizle beni yıkayın.

Yüzyıllar öncesinden

Yüzyıllar sonrasından gelir sesim

Sevdim

Bir tanem

Türkiye'm

Sen var olukça belli ki

Ben Mustafa Kemalim

Behçet Kemal Çağlar

Yaşamak; Umutlar Anılar Birikimler Yükler ... BİZ ...

2012-01-11T01:03:00.007+02:00

Yaşam nedir? Uzun ince bir yol mu, inişli çıkışlı engebelerle dolu?

Ya zaman... Geçip giden, biz arkasından bakarken...

Geçmiş... Anılar yığdığımız, geri dönemediğimiz zamanlar...

Geri dönmek... Gerçekten kaç kişi ister ki geri dönmeyi..?

Yeniden çocuk olsak, düşe kalka büyüsek... Çok sıkıcı ... Yeniden konuşmayı yürümeyi, okuma yazmayı, yanmamak için sobaya dokunmamak gerektiğini deneyerek öğrenmek. Ve daha nicelerini öğrenmek defalarca tekrar ederek. Off! Ya büluğ çağı, kişilik oturana kadar yaşanan kararsızlıklar - uyumsuzluklar... Tam bir kabus. Hem bedenen ve hem de ruhen ne depremler yaşar çocuk da, kimse farkına varmaz.

Büyümek içinse bütün bu uğraşlar... E büyüdük işte. Hem de çok büyüdük. Yaşlandık bile.

O halde nedir çocukluğumuza geçmişe duyduğumuz özlem, yeniden bu deneyimlerden geçmek hiç de cazip olmadığına göre..?

Saflığa, doğallığa, tazeliğe, gözlerdeki o canlı pervasız ışığa, hemen hergün yeni birşey araştırmanın ve keşfetmenin insan ruhuna kattığı hazza, geleceğe yani bilinmeyene duyulan sonsuz merak ve heyecana, ve hayallerimize özlem duyuyoruz sanırım... Hangi ortamda yaşıyor olursak olalım sınırsız hayallerimiz vardı hani. Gerçek dünyayla tanışalı; " piyangodan para çıkarsa bahçe içinde havuzlu bir ev alırım" ya da "yurt dışına tatile giderim" den öteye geçemiyor genelde hayallerimiz. Bir film yıldızı olmayı hayal edemeyiz artık mesela.

Yaşanmışlıklar biriktirdik bir ömür. Acılar - sevinçler, umutlar - umutsuzluklar, coşkular - hayal kırıklıkları biriktirdik, bir de sevgiler nefretler. Beynimizin yüreğimizin bir köşesinde paslı sandıklarda saklı duruyor hepsi. Hatırlamak istediklerimizi çıkarıyoruz ara sıra, döküyoruz ortaya, teselli buluyoruz. Ya hatırlamak istemediklerimiz... Onları taa diplere itekliyoruz en günyüzü görmeyecek karanlık köşelere. Unutuyoruz, öyle sanıyoruz...

Yalnızca beynimiz yüreğimiz mi taşıdı bu birikimleri, yalnızca onlar mı yoruldu taşıdığı bunca yükün ağırlığından..? Ya bedenimiz, gözlerimiz yüzümüz ellerimiz kolumuz bacağımız... Onlara da ağır geldi zaman. Sessizce feryat ettiler, ince - kalın, yumuşak - derin çizgilerle. Hayat, yeni bir çentik attı, yeni izler bıraktı vücudumuza her yaşanmışlığın ardından. O izlerdir değil midir, bizi bugünlere taşıyan, bizi biz yapan..?

İnsanın yaşamını belirleyen seçimleridir derler. Bize sunulan başka seçenekler de olmuştur zamanında. Onları tercih etseydik bugün hayatımız nasıl olurdu, bunu bilmemiz hiç mümkün değil.

Seçtiğimiz hayatı yaşıyoruz engel olamadığımız gelişmeler dışında, öyle ya da böyle. Nereye kadar devam edeceğini, nerede son bulacağını bilmeden.

Ve aynı hayatı yaşıyoruz; hem bugünkü bizler, hem dünkü o çocuklar...

KOCA CEVİZ AĞACI ve O SERÇE YUVALARI

2012-01-09T01:36:00.010+02:00

Anneleri arkalarından seslendiğinde onlar yamaçtaki ceviz ağacına doğru koşmaya başlamışlardı çoktan. Duymadılar, "elinizdekileri yeyin de öyle oynayın" diye seslendiğini. Kan ter içinde kalmıştı küçük kız kardeşini geçip ceviz ağacına ilk dokunan olmak için. Son bir hamle yaptı tepeye yaklaştığında dili bir karış dışarda. Tam da elini uzatmıştı; koca gövdeli, dalları gökyüzüne kadar uzanan, koyu gölgeli yaşlı ceviz ağacını kucaklamak için. Kardeşinin, örgülü saçlarından tutup çekmesiyle yere yuvarlandı. Hem yarışı yine kaybetmiş olmanın hırsı, hem de canı yandığı için tepine tepine ağlıyordu yemyeşil çimenlerin arasına kafasını gömmüş ama reçelli ekmeği yere değmesin diye kolunu upuzun yukarı kaldırmayı unutmadan. "Hemen de ağlarsın sulugöz. Ben erkekim akıllım beni geçemezdin ki zaten. Hep ben birinci olmuyor muyum..?" diyerek elini uzattı kalkması için, bir yaş küçük ama daha iri, azıcık hınzır, çokça da yaramaz kardeşi.

En büyük, belki de tek eğlenceleriydi babalarının öğretmenlik yaptığı bu köyde, lojmanın karşısındaki yemyeşil tepede, annelerinin anlattığı masallardaki devleri andıran, tek ve kocaman ceviz ağacının serin ve koyu gölgesinde oyun oynamak. Rüzgarın uğultusuyla gizemli sesler çıkaran yapraklar küçük kızın ürpermesine neden olsa da bazen, yine de orda olmayı severdi. Kimi zaman da ağacın altında çimenlere uzanıp gözlerini kapatır, yaprakların hışırtısını dinlerdi bir ninni dinler gibi.

"Aaa bak! " dedi kardeşi, ilerdeki yıkık kerpiç evi göstererek. "Kuşlar yuva yapmışlar. Hadi gidip bakalım." "Hayır! Ben korkuyorum o evden" dese de dinletemedi kardeşine. Belki merak da ağır bastı biraz. Bir kısmı yıkılmış duvarın dibinde, kerpiçler üst üste yığılmış bir tümsek oluşturmuşlardı. Bu tümseğin üstüne tırmanıp, evin tavanını oluşturan çürümeye yüz tutmuş sıra sıra kalasların arasına elini sokup bir yumurta çıkardı çocuk. "Bak abla! içinde kuş var" Güneşe tutmuştu yumurtayı. Kardeşinin uzattığı yumurtanın içinde gördüğü gölge minicik bir serçe yavrusu olmalıydı gerçekten de. "Kırayım mııı..?" dedi, güneşten ve harcadığı efordan kıpkırmızı olmuş suratına yerleştirdiği hain gülücükle. Küçük kız Ağlamaya başlamıştı "Tamam bee! yine başladın, koyuyorum işte yerine..." "Bak! burada bir yavru varrr! Yeni doğmuşş ..." demesiyle elini başka bir yuvaya daldırması bir oldu. Henüz tüylenmemiş koca gagalı minicik bir et parçası avucunda titreyip duruyordu. Yine yalvarmaya başladı küçük kız kardeşine yavruyu yerine koyması için. Tepelerinde çaresizlikle uçup duran anne serçe olduğunu düşündüğü serçeyi göstererek. Nihayet kardeşi yavruyu yerine koyarak indi aşağıya.

Ertesi gün, serçelere ellerindeki reçelli ekmeklerinden vermek için eski eve geldiklerinde, ne yumurta ne de yavru serçe yoktu yuvalarında... Bir kedi yalanıyordu iştahla duvar dibinde ...

***

Altı - yedi yaşlarındaydık sanırım... Çok üzülmüştüm. Hala o serçe yumurtasını ve tüysüz serçe yavrusunu hatırlarım zaman zaman. Ve o yıkık kerpiç evi. Suçlanırım, biz dokunmasaydık belki de o kedi farketmeyecekti kuş yuvalarını diye...

DEĞİŞEN BİRŞEY YOK

2012-01-05T02:48:00.001+02:00

Bugün 5. gün... Eskitmeye başladık bile. Dün; hayallerle, oynaya güle, şerefine kadehler kaldırarak gelişini kutlamıştık. Tüm olumsuzlukları acıları kederleri geçmişe gömmeye hazır, yeni umutlar yeşertmiştik içimizde tazecik. Saat 00.00 olacak, herşey değişecek sanmıştık... Rüya gibi. Yalanlar dolanlar bitecek, satanlar yutanlar gidecek, tarihe karışacak sandık uyutanlar.

Değişen birşey yok şimdilik... Herşey kaldığı yerden devam ediyor son hızla... Atıp tutanlar vuranlar kıranlar yakıp yağmalayanlar devam ediyorlar kaldıkları yerden. Sanki daha bir hız kazandılar yeni yıl coşkusuyla.

Kaşıkla verip sapıyla çıkaranlar zam yağmurlarını öyle bir edayla, öyle gururla anlatıyorlar ki ekranlarda; kızgın güneş tepede parıldarken var gücüyle, çatlak topraklara yağan yaz yağmuruna duyulan minnet ve şükran hissine benzer bir hisle, sokaklara fırlayıp dans edesi geliyor insanın mutluluktan... "Yaşasınn! zam yağmuruu zam yağmuruuu" diye. Hem; maaşlara iki nokta bilmem kaç enflasyon farkı geldi, öğrenci kredisi 20 tl arttı, e emekli maaşları da artmadı mı 15-20 tl ..? Tabii sevinir bu millet zam yağmuruna...

Takvimler hangi yılı gösterirse göstersin, üç kuruşuyla yuvasını geçindirmek için didinip duran az gelirli vatandaş için değişen birşey yok. O hep yok sayılmaya mahkum, hep aza kanaat etmeye. "Sağlık olsun" yeter onun için. Bilir çünkü parası olmayanın hastalanırsa başına gelecekleri. Bir tek piyangodan büyük ikramiye çıkarsa değişir garibin hayatı. O da, heyecandan kalp krizi geçirip gitmezse öteki tarafa...

Yani; Anneannemin söylemiyle "yırtılan hep hacıbekirin yakası olur" bu memlekette.

Görünüşe bakılırsa; geçen yıl olduğu gibi bu yıl da "filler tepişecek, çimenler ezilecek" uzuunca bir süre ise, birşeylerin değişmesini beklemek hayal görünüyor. Taa ki; bizler değişene kadar...

KAVUŞMA ...

2012-01-02T23:14:00.001+02:00

Halsizdi nicedir. Yaşlı...

Güçsüz bacakları taşımakta zorlanıyordu yorgun bedenini.

Doğruldu oturduğu yerden son bir çabayla... Sendeledi...

Bir el uzandı karanlığın içinden, tutundu. Tanıdıktı...

Kuş gibi hafifledi. Yürüdü, iki kömür karası gözün peşi sıra.

Kayboldular elele sisler arasında.

Artık, mutluydu ikisi de...

2011-12-30T23:30:00.001+02:00

MUTLU YILLAR

Ülkemize ve dünyaya sevgi barış ve mutluluk getirmesi dileklerimle, tüm blog arkadaşlarımın yeni yılını kutluyorum.

BİR SUDUR AKAR ZAMAN

2011-12-30T12:19:00.000+02:00

Madem ' bir sudur akar zaman '

boğulmaktansa azgın sularda,

akalım engin denizlere; nehirlerle ırmaklarla.

Yağmur olup kar olup yağalım yeniden yeryüzüne

Koca bir kartopu yapalım gece karanlıkta...

Bir kibrit çakalım, alevi sevgi olsun.

Yakalım...

Eritelim buz tutmuş yürekleri...

Akalım...

Çağlayalım çağlayanlar boyunca.

Bir yunus olalım, karışalım okyanusa...

Ayın şavkı düşsün denize,

yol gösterelim gemilere.

Şu koskoca evrende yaşayalım sevgiyle...

İlk yaprak düşerken takvimlerden.

Yeşersin kalplerimizde dostluk tohumları yeniden...

YENİ YILINIZ KUTLU OLSUN... YUVANIZA HUZUR, YÜREKLERİNİZE SEVGİ DOLSUN.

YAŞAMALI GÖNLÜNCE ...

2011-12-27T16:58:00.005+02:00

Yıllar yılları kovaladı durdu. Çook yıllar geldi geçti, çook...

Bu yaşa geldim.

Biri birine uymadı, günlerin ayların yılların. Ne çekip gidenin, ne yeni gelenin.

Ben onları, onlar beni eskitti... Hırpaladık birbirimizi.

Yeniden can verdi; bir kuşun şakıması, rüzgarın uğultusu, yağmurun sesi

Uçsuz bucaksız yaylalarda, bir doru atın sırtında, dörtnala koşturduğum da oldu,

attan düştüğüm de tepetaklak...

Kimi baharlar yaşadım; içimde bahar dalları açtı binbir çiçekli, rengarenk.

Kanat çırptım neşeyle bir bulutun peşinde, eteklerimde ziller, dilimde sevda türküleri.

Uzanıp bir yıldız aldım gökten, saçlarıma taktım çiçek misali.

Kimi baharlar; yüreğim ellerimde, karakışlar gibi geçti gitti.

Öyle yılllar oldu ki; aldı götürdü en sevdiklerimi. Küstüm, yaşamadım saydım o yılları.

Yaz yağmurlarıyla ıslandı bazan gözlerim,

derdimi, bir martılara, bir dalgalara söyledim.

Hüzün bulutlarıyla sarmalansam, hazan yaprakları gibi savrulsam da dört yana,

sevdim sonbaharları da...

Yaş aldım, yaşlandım, öğrendim; karlı sıradağların kucaklaşması da güzelmiş, karbeyaz bulutlarla...

İyileşirmiş zamanla, o en derin yaralar, izleri kalsa da...

Anladım ki;

Takvimler hangi yılı yazarsa yazsın, yaşamalıymış hakkıyla, yazları da kışları da.

Yaşamalıymış insan gönlünce, henüz karakış dayanmadan kapıya...

KENDİMİ MİMLEDİM

2011-12-25T00:58:00.007+02:00

Kimse beni sobelemedi, kendi kendimi sobeledim. Kendimi mimledim

' 2012 yılında gerçekleşmesini istediğiniz 12 dilek ' mimin konusu.

Bir tek şey dileyeceğim ve herşeyi değiştirme şansını yakalayacağım yeni yılda.

Ne mi dileyeceğim..?

Sihirli bir deynek.

Daha önce de sihirli bir deyneğim olmasını ve bununla hem ülkeyi hem de dünyayı değiştirmeyi çok çok istemiştim ama olmadı. Bu kez de olacağını sanmıyorum ama ne demişler; "sen iste yeter ki..." E ben de istiyorum işte ,:)) Olmaz olmaz demeyin. Ya bi de olursaa... Görün o zaman neler yaparım ben.

İşte o zaman korksun benden;

Fransa'nın soykırımı yasasını çıkardığı gün; " Aaa cambaza bak!" deyip, geceyarısı bir solukta emekli millet vekili maaşına % 100 zam yapanlar.

Emeklileri, çalışanları, üç kuruşa talim ettirip, küçük esnafı vergilerle sürüm sürüm süründürenler.

Sağlık reformu yaptık diye; az gelirli halkı hastaneye gidip aspirin yazdırmaktan korkar hale getirenler, (hastane ve ilaç katkı payları nedeniyle) Profesörlere muayene yasağı getirildiği için, ciddi bir rahatsızlığı olanları, cebindeki çoluk-çocuğununun nafakasını verip, özel hastanelere gitmek zorunda bırakanlar.

Elektrik, su, doğalgaz, telefon faturalarıyla, nerelere gittiği meçhul yüksek vergi ödetenler.

İleri demokrasi, AB normlarında Türkiye söylemlerini ağızlarından düşürmeyip, fikrini söyleyen gazeteci ve bilim adamlarını içeri tıkanlar.

Düşünmeyen, üretmeyen bir toplum yaratmak için canhıraş bir çabayla 24 saat TV lerde hepsi birbirinin aynı içi boş, seviyesiz, özendirici programlar yapanlar.

Haber başlıkları bile aynı atılmış tüm gazeteleri (Bir ikisi hariç) okunmaz hale getirenler. En önemli haberleri birilerini kızdırmamak adına duyurmayıp, yanlı haberlerle halkı uyutanlar.

Sıfır sorun diye yola çıkıp, en yakın komşularımızın bile nefret ve düşmanlığını kazanmamıza neden olanlar.

Koltuk ve makam hırsıyla ve para muslukları kapanmasın diye gerçekleri gözardı edenler.

Medya kanalıyla kendilerine empoze edilen şeyler dışında, akıl ve mantığını devreye sokup araştırma eleştirme gereği duymayan, "bana dokunmayan yılan bin yaşasın" anlayışında olan ya da karşı koymaya mecali kalmamış derin uykudakiler...

Kendine sunulan küçük imkanlarla kendinden geçmiş, ayağının altından kaymakta olan 'toprağın' farkında olmayanlar, görmek istemeyenler.

Bir geçirsem o deyneği elime ...

Önce Ankara semalarında elimde deyneğim uçacağım taa meclise kadar. Orada şöylee bi sallayacağım deyneğimi. 550 dileğim bir çırpıda gerçekleşiverecek.

Sonra tüm ülkenin üstüne serpilmiş ölü toprağını silkeleyeceğim. Uyuyanlar uyanacaklar, dinlenmiş canlanmış ufku genişlemiş akıl ve gözleri açılmış olarak.

Dünyayı da turlarım herhalde :) İlk uğrayacağım yer Amerika olur sanırım. İlk sahiplerine veririm kıtada yönetimi. Yerlileri patron, beyaz adamı köle yaparım. Obama' yı Kunta Kinte yaparım Afrika'da. Köklerini öğrensin diye.

Ortadoğu'ya bol bol akıl dağıtırım. Ülkelerini , "diktatörlüğü yıkıp, demokrasi inşa ediyoruz" diyen yabancılara - düşmana- teslim etmesinler diye.

Ülkem ve dünyada, nalıncı keseri gibi hep kendine yontan ne kadar para babası varsa, taş ocakları ve kömür ocaklarında işçi yaparım.

Yeryüzünü yaşanılabilir bir gezegen yaparım kısacası...

Kendim ve ailem adına da gerçekleştirmek istediğim bir dileğim var tabii, deyneğimin sihir yapacak gücü kalmışsa eğer.

Şöylee uçsuz bucaksız bir deryaya açık, yemyeşil bir tepenin yamacındaki muhteşem şatoda, ailemle birlikte sonsuza kadar mutlu - mesut yaşasak fena olmazdı di mi:))

İŞTE BEN BUYUM ...

2011-12-21T01:08:00.003+02:00

Sevgili Mehmet Bey mimlemiş beni. Çok teşekkürler

Mim konusu: Yedi maddede ben...
Kendi hakkımda yedi gerçek yazacakmışım.

Bu yaşa geldim, ben kendimi tanıyamadım daha. ( Bu kadar karmaşık bir yapım var yani:))) Beni size yedi maddede nasıl tanıtabilirim bilmiyorum ama deneyeceğim.

Kendi hakkımda yedi gerçek... Hem de yedi gerçek... Yedi tane sırrım yok ki gerçekleri açıklayayım buradan tüm dünyaya. Olsa açıklarım vala billa.:))

Amaa!!!

Bir dosttan mim gelmiş hediye, cevaplamak düşer bize, hem de zevkle.

Hımm! Bi düşünelim bakalım...

işte ben... benim gözümle tabii :))

1) Oldukça hoşgörülü ve yumuşak huyluyum. Sanırım... Yani bence öyleyim :)

2) Birşeyi kafama takmaya göreyim, eninde sonunda, ne yapar eder yaparım. Zor ya da imkansız tanımam. Yeter ki karar vereyim o şeyi yapmaya. (Valla abartmıyorum )

3) Bazen çok unutkan olabiliyorum. Hani bir fıkra vardır: Biri arkadaşına dert yanıyormuş; "Azizim o kadar unutkan oldum ki, akşam ne yediğimi hatırlayamıyorum" Arkadaşı; "Çok şükür benim öyle bir sorunum yok. Şeytan kulağına kurşun." deyip, tahtaya vurmuş tık tık diye. Sonra da tahtaya vurduğunu unutup kapı çalıyor sanmış ve seslenmiş " Kim ooo?" :) hani bu derecede değilse de unutkanım işte bazen :)

4) Doğayı çok severim, bir minicik örümcek görsem basarım çığlığı.

5) Duygularımı uç noktalarda yaşarım. Mutluluğumu da acılarımı da. Bu nedenle; yaşadığım üzüntüler, acılar çok yıpratıp derin izler bırakıyor bende.

6) Hoşgörülü bir insan olmama rağmen, kesin ve katı kurallarım vardır aynı zamanda. Mesela; ilişkilerimde ölçülü ve saygılı olmaya özen gösteririm, karşımdakilerden de aynısını beklerim. Sınırlarımı zorlayanları hayatımdan çıkartmakta tereddüt etmem. ( Bak; bu gerçeği yazarken farkettim. Ay! korktum kendimden.)

7) Dostluğa çok önem verir, dostlarımla gurur duyarım. Küçük bir aileye, çok sayıda dosta sahibim.
Öyle ki; gecenin bu saatinde "gel sıkıntım var" desem, hiç tereddütsüz koşacaklarını bildiğim birçok dostum var. Herkesin övündüğü birşey vardır ya, işte ben de bununla övünürüm...

Gerçeği yalnızca gerçeği söylediğime yemin ederim :))))

GÜNÜN UYANDIRANLARI ...

2011-12-19T14:39:00.011+02:00

"Aaauğuuoo !!! Auvvvdıooafff !!!" Bir gülümseme yayıldı yüzüme, gözlerim kapalı. Büyüyor diye geçirdim içimden. Sesler henüz kelimelere dönüşmedi ama büyük gayret içinde, olacak, yakındır. " saat 08 00 olmalı. Babasının kucağına kurulmuş; baba asansörü çağırmış, annenin çıkması bekleniyor sanırım. Her sabahki gibi. Ve gürültüyle kapanan asansör kapısının sesi , uzaklaşan aaooğuavv sesleri... İçime neşe veriyor bu minişin, her sabah ve her akşam aynı saatlerde apartmanı çınlatan hayat dolu, 'taze' çığlıkları.

Merdiveni tercih etmiş aceleci ayak seslerinin bir bayana ait olduğuna karar veriyorum. Önce tok tok tok, uzaklaştıkça tık tık tık diyen sesler, bence tupuklu bir ayakkabı ya da çizmeden geliyor.

Şu, hiç susmayan, sanki, saatlerdir son hızla akıp duran suyun sesi bir küveti dolduruyor olmalı.

Derinden gelen çocuk ağlamasının ve birkaç kişinin sabah sohbetinin, dışardan gelen korna seslerine karışması.

Gözlerim hala kapalı, bedenim kımıldamamakta dirense de beynim güne başladı çoktan, dolaşıyor evin içinde. İşe bulaşık makinasını boşaltmakla başlamalı. Makinaya sığmayıp elde yıkanmışları da yerlerine kaldırmalı. Misafir ağırlamayı severim. Hele de; hoş sohbet, derin hukuk ve edebiyat bilgisi olan, kendisine ait, o güzel şiirlerden ya da ezbere bildiği ünlü şairlerin şiirlerinden, güzel ses tonuyla ve hakkını vererek okumakta hiç nazlanmayan, yakın siyasi tarihimizle ilgili bilgilerinden zevkle faydalandığım/ız/ ve geçenlerde 81. yaşgününü kutladığımız dayıcığımla sohbetin tadı dünyalara bedel tabii. Ama arkadan mutfağı toparlayıp, tabak çanağı yerlerine yerleştirmek çok sıkıcı diye geçiriyorum içimden... Çok yorgunum aslında, bugün hiçbir şey yapmasam... "Önce nefis bir ziyafet çeksem kendime..." Olmaz..! Dün tüm kurallar çiğnenmişti. Bugün çok az yemeliyim ve dışardan gelen, sitenin, "öz" simitçisinin "simiiidiiyee! " diye bağıran tok ve davetkar sesine kulaklarımı tıkamalıyım.:)

Hemen karşımızdaki okulun kararsız; /belli ki zamansız uyarı/ diye düşündüğüm, bir kez çalıp susan teneffüs ziline kulak kesiliyorum bu kez yattığım yerden. Zil dediysem; o bizim zamanımızdaki gerçek zil sesi değil şimdikiler. Şimdilerde hareketli melodilerle teneffüs ya da ders saati duyuruluyor öğrenci ve öğretmenlere. Arada da anonsla; " Sevgili çocuklar, şimdi ders saati, lütfen sınıflarınıza..." diye uyarıyor mekanik bir ses çocukları kibarca. Okuldan gelen bu sesleri çok nadir duyuyor olduğumu farkediyorum hayretle. Çocuklar orada okurlarken; her teneffüs, öğretmenler zili, müdürün konuşması, öğretmenlerin yüksek tonda ikazları, hepsini duyardım oysa. Artık bunların beni ilgilendirmediğini düşününce bir rahatlık sarıyor benliğimi. Sanki; oğullarım karşıdaki okulu yeni bitirmişler, ya da ben bunu, şu anda farkediyorum.

Gözlerim açılmıyor, bedenim yatağa yapışmış direniyor ama çoktan mesaisi başlamış beynim didikleyip duruyor kalk diye...

Nihayet kendimi yataktan spatulayla sıyırıp; günün ortasından bir yerden de olsa, bugün de katılıyorum hayata, kaldığım yerden...

ŞÜKÜR...

2011-12-15T20:56:00.001+02:00

Bana ne kadar "zengin" olduğumu hatırlattığın için sana binlerce teşekkür ederim,

malıyla mülküyle kazancıyla kibirlenen, gönlü cimri, cebi fukara zavallı.

***
Genelde hoşnutumdur halimden, yaşantımdan, bana sunulanlardan. Hatta Pollyanna'cılık oynadığım söylenir yakınlarımca, can sıkıcı olaylar karşısındaki tavrım nedeniyle. Oynarım da gerçi eğer içinden çıkılması güç bir durum, ya da büyük bir acı değilse yaşanan. Ah layıp of layıp hayatı zehir etmektense hem kendime hem çevremdekilere, "daha kötüsü de var..." demenin ne sakıncası var ki?

Ama insanım ya nihayetinde; bazen can çeker, gönül ister ulaşamadıklarını. İşte böyle hissedip te, ne zaman hayıflansam herhangi bir konuda. - yalnızca içimden geçirsem bile - "Ahh! keşke..." desem...

Öyle bir ibret tablosu sokar ki burnuma Yaradan. Bin kere tövbe ettirir bana, halime şükretmediğim için.

Zenginim;

benim sevgiyle çarpan kocaman bir yüreğim var. İçine dünyaları sığdırabilirim. Hatta seni bile...

GÜN BATIMI

2011-12-15T01:16:00.004+02:00

Güneş,

batarken ufukta bir yerlerde

kızgın, sönen hükmüne.

Hiddetinden alev alev yaksa da gökyüzünü

yetmez söndürmeye öfkesini.

Koca bir kristal avize gibi

parıldarken daha demin

madem vaktidir

gitmelidir.

Ama doğduğu gibi, batmalıdır ihtişamla

Bu yangın yalnız olmaz ...

Denizi de boyamalı rengine,

henüz gücü varken, yakmalı onu da ateşiyle.

EN GÜZEL HEDİYE

2011-12-14T00:33:00.002+02:00

Ne demişler; " En güzel hediyedir hayat. "

Hayatımın en güzel hediyesi sizsiniz.

***

Hayatınızdaki her gün her an bir hediyedir size. Tek bir nefes bile dünyalara bedeldir. Değerini bilin.

Bunu neden yaşadım, bu benim başıma neden geldi, ben bunu haketmemiştim diye hayıflanıp durmayın. Bırakın olumsuzlukları bir yana. Unutmayın ki; hiçbir şey tesadüfi değildir. Herşeyin bir nedeni vardır. Karşılaştığınız her kişinin, her olayın nedeni vardır. Bu nedenle karşınıza çıkmışlardır. Ve ne yaşıyorsanız, yaşamanız gerektiği içindir. Ayağınıza değen taşın bile anlamı vardır. Size anlatmak istedikleri, size öğretecekleri.

En kötü olaylar bile zaman içinde size çok şey katacaktır; kendinizi geliştirmeniz ya da ders almanız açısından. Biri -birileri- hayatınıza girer, bu süreçte size iyi ya da kötü birşeyler katar ve çıkar gider hayatınızdan öyle ya da böyle. İşte bu nedenle de, kaybettikleriniz için çok üzülmeyin. İzleri ömrünüz boyunca sizinle olacaktır, davranışlarınızda duygularınızda, gülüşünüzde, bakışınızda bile...

Yolunda gitmeyen şeyler için kendinizi kahretmeyin. Siz kendinizi yeyip bitirseniz bile vakti geldiğinde olacaktır herşey. Ne daha önce, ne daha sonra. Siz o an istediniz diye değil. Sabredin...

İstediğiniz olmadıysa da, mutlaka birşeyler öğrenmişsinizdir bu olumsuz süreçte bile, ileriki yaşamınızda size ışık tutacak.

Kısaca; inat etmeyin. Hep rüzgara karşı koşmayın. Bırakın bazen de kendinizi rüzgarın kollarına, Bakalım nereye gideceksiniz..? Siz, yapmanız gerekeni yapın sadece. Gerisini zaman halledecektir...

Ve unutmayın canım oğullarım; varoluşunuz bile başlıbaşına bir mucize. Yaşamınızı devam ettirmek, mutlu olmak için başka mucizelere ihtiyacınız yok...

***
Düşündüm düşündüm, size yeni yıl hediyesi olarak ne alabileceğime karar veremedim. Sonra vazgeçtim hediye almaktan.

Öyle ya; size en güzel hediye benim :)))))

BİRAZ DA GÜLELİM

2011-12-13T00:04:00.007+02:00

Sevgili Gülen'im; fıkra fıkra dedin başımın etini yedin al işte sana fıkra. Madem gülensin, gül o zaman ...
***

Garsonluk yapmaya başlayan Temel'e şefi;

- Dolu tabakları sağdan verip, boş tabakları soldan alacaksın! der.

Temel;

- Neden, batul inançlarunuz mu vardur?
***

Adamın biri ölmüş. Yıkamak için camiiye götürmüşler. Aradan bir saat geçmiş hoca çıkmamış. iki saat geçmiş çıkmamış.üç saat ,dört saat derken sonunda çıkmış. Sormuşlar" hoca neden bu kadar geç kaldın?" diye. Hoca da "ne yapayım adam dirildi gebertene kadar canım çıktı"demiş.
***

Bir diyetisyen, huzurevinde geniş bir kalabalığa konferans vermektedir:
"Midemize indirdiğimiz herşey bizleri her an öldürebilecek kadar tehlikelidir. Kırmızı et kanser yapar, gazlı içecekler midemizin dokusunu tahriş eder, sebzeler öldürücü bakteriler barındırabilir. İçme suyunun barındırabileceği mikropların uzun vadedeki etkilerinin farkında bile değiliz. Fakat bir yiyecek vardir ki en tehlikelisidir. Hepimiz onu mutlaka yemişizdir ya da yemek zorunda kalabiliriz. En ciddi rahatsızlıkları yaratacak ve uzun yıllar bizlere acı verebilecek bu gıdayı tahmin edebilir misiniz?"

Arka sıralardan 75'lik bir amca ayağa kalkar:

"Düğün pastası!" der.
***

Doktor,akıl hastasına sorar;

-Bir kulağını kessem ne olur?

-Canım yanar.

-Ya iki kulağını kessem ne olur?

-O zaman iyi göremem

-Peki ama neden?

-Niçini var mı canım, iki kulağımı da kesersen gözlüğümü nereye takacağım?
***

(Hiçbir katkı payım yok hepsi de internetten)

Bir fıkra daha okudum, şahaneydi (son zamanlarda okuduğum en güzel fıkra) ama yazamıyorum, rüzgardan nem kapacak birileri diye. :((((

SİL BAŞTAN OLSA HAYAT

2011-12-10T00:13:00.004+02:00

Geçtim bir tezgahın başına

dokudum durdum.

İlmek ilmek düğüm düğüm.

Gece dokudum, gündüz söktüm

beğenmedim...

Yeni baştan başladım.

En çok kuş desenini sevdim ben ... Ve gül...

Sakladım gözyaşlarımı,

kanaryanın rengine, bülbülün sesine.

Onlara inat,

gün oldu, şakıdım gül dalında...

Gün döndü kaç kez ...

Mevsimler geldi geçti...

Desenler yarım,

ben düğüm düğüm sayarken yerimde,

kayıp yıllar kaldı geride.

hüzünler, ayrılıklar...

Bir de yarım kalmış anılar...

Ahh! hayat ...

Başlasam sil baştan, değişir mi o zaman..?

OFFF OFF !!!

2011-12-07T01:02:00.006+02:00

"Her evde bir tencere kaynar, gör bak ne kaynar. Aş mı taş mı..?" demiş büyükler.

Bir kendi çektiğini bilir insanoğlu. Altında ezildiği yükünün ağırlığınadır isyanı hep. Bilmez neler çeker başkaları, yan komşu neler yaşar.

Kiminin en büyük derdi, bir türlü geçer not alamadığı sınavlarıdır. Çok şanssızdır hoca takmıştır bir kez ne yapsa olmaz artık. Çekilir mi bu hayat..? Ders ders ders... Ne zaman para kazanacak ta hayatını yaşayacaktır, offf off...

Bol kazançlı bir işi, altında arabası, evi, güzel- yakışıklı - bir eşi çoluğu çocuğu vardır ama o kadar çok çalışmaktadır ki kimisi; canına tak etmiştir artık. Gecesi gündüzüne karışmış özel yaşamı diye birşey kalmamıştır. Varsa iş yoksa iş. Çalış dur, nereye kadar, kefenin cebi mi var da doldursun..? Bıkmıştır hayatından, offf off.

Parasızlıktan, kocasından - karısından , çoluğundan - çocuğundan, sıcaktan - soğuktan, saçının renginden, boyundan - bosundan şikayetçidir hep insanoğlu.

Eni konu dert ediniriz abuk sabuk şeyleri kendimize. Gözümüz görmez sahip olduklarımızı. İsteriz, hep daha fazlasını daha fazlasını isteriz elimizdekilerden. Sahip olduklarımızı görmeyiz de komşunun perdesi gibi perde, parkesi gibi parke, kedisi gibi kedi isteriz. Bakarız da etrafımıza herkes mutlu, herkes sağlıklı, varlıklıdır. Offf off ... Kör olası kader, amma da şansız doğmuşuzdur anamızdan.

Bir arkadaşımlaydım bugün, uzun süredir görüşmediğimiz. Güler yüzlü, her sohbetimizin ardından, ayrıldığımızda bile şen kahkahaları kulaklarımda yankılanan. Onbeş yılı aşkın arkadaşlığımız süresince hiç şahit olmadım; eşinden çocuklarından, yaşam şartlarından şikayetçi olduğuna. Yine şık bakımlı güleryüzlüydü bugün de. O anlattıkça ağzım bir karış açık kaldı. Yaşadıklarından çok, yaşadıklarını bunca yıl nasıl içinde saklayabildiğineydi hayretim. Evlendiklerinden kısa bir süre sonra başka kadınlarla aldatmaya başlamış kocası. Bir süre sonra saklamaya gerek bile duymamış yaptıklarını. Her seferinde pişman olduğunu söyleyip, binlerce özür dilemiş ama sonra aynı... Çocuklar küçük, babaya çok bağlılar diye yıllarca sineye çekmiş olanları. İşin içine şiddet te girince bir celsede boşanmış kocasından...

"Neden üzülüyorsun boşversene" dedi. "Çocuklarım için sustum bunca yıl, zamanı geldi ayrıldık. Ben gayet mutluyum."

Bu kadar... Kocasıyla ilgili tek bir kötü söz söylemedi. "Çocuklarımın babası" dedi...

Çok mutlu bir aile olduklarını düşünürdüm. Oysa gözümün önünde arkadaşım ne büyük üzüntüler yaşamış, neler çekmiş. Asla sezdirmedi...

Düşünüyorum da küçücük sıkıntılarla dünyayı nasıl da kendimize zindan ediyor, en mutsuz en bahtsız en dertli kendimiz sanıyoruz.

Kendi hayatımızla öyle haşır neşiriz ki görmüyoruz çevremizde olan biteni.

Kimbilir ne hastalıklar, ne ebedi ayrılıklar yaşanıyor yanıbaşımızda... Bilmiyoruz...

ENGELLİ YAŞAMLAR

2011-12-04T23:42:00.002+02:00

Bir kedi, köpek ya da herhangi bir hayvanın gözlerinde, en kızgın anlarında bile masum, çocuksu bir ifade dikkatimi çeker her baktığımda. Masumdur bakışları çünkü hiçbir ard niyet fesatlık yoktur içlerinde. Öyle gerektiği için yaparlar sadece ne yapıyorlarsa. Doğaları icabı. Yaşamak için.

Kocaman ela gözlerinde hep aynı çocuksu masumiyet vardır. Sinirlenip saldırganlaştığında bile saçlarını okşayıp "sana kola alacağım " demeniz yeter kedi gibi uysallaşması için. Küçücük bir çocuktur O. 50 yaşında bir çocuk. Tüm dünyası oyuncak arabaları ve özellikle de boy boy oyuncak greyderleridir, odasına itinayla dizdiği, gözü gibi baktığı. Bir de canı isterse çizdiği resimleri. Kimsenin bakmasına bile izin vermediği resimleri. Ağzında dişleri seyrelmiş, saçları beyazlamış olsa da elleri masumiyetinin ikinci işareti gibidir. Yumuşacık, bebek teni gibi.

O ( Spastik özürlü ) bir engelli. Engelli olduğunun farkında bile olmayan, ailesince ömür boyu sarılıp sarmalanmış, korunup gözetilmiş bir engelli. Sokaklarda hiç rastlamadığımız, evlerde saklı, hayatı ailesinin hayatta olmasına bağlı sayısız engelliden birisi.

Onlar bilmezler dış dünyayı, kendilerine ne isim takıldığını. Hiçbir şeyin farkında değillerdir.

Ya aileleri... Spastik özürlü çocuklarıyla bir ömür geçiren aileler ... Onların "engelli" yaşamları nasıldır..? Kim bilebilir ki yaşamadan..?

Devlet bu aileler için onların da normal bir yaşantı sürmeleri için ne yapar ..?

Ya anne - baba öldükten sonra...

EN GÜZEL MANZARALARA EN DAR YOLLARDAN ULAŞILIRMIŞ

2011-12-03T01:09:00.003+02:00

"EN GÜZEL MANZARALARA EN DAR YOLLARDAN ULAŞILIRMIŞ"

Ya da buna benzer bir sözdü. Tam emin değilim ama farketmez anlaşılıyor sözün özü. Yok öyle ucuza, emeksiz zahmetsiz iyi yemek. Yani "ne kaa ekmek, o kaa köfte"

***

Zaman zaman bahsi geçer yazılarımda; iki dağ arasında, yemyeşil bir vadide kurulmuş doğa harikası Babamın köyünün. Yıllar önce oraya gittiğimiz bir keresinde; amcamlar kardeşim ve beni ata bindirmiş ormanda geziye çıkarmıştı.- belki de katırdı emin değilim:)- İnanılmaz güzellikte bir ormandan geçiyorduk. Güçlükle ilerlediğimiz dar, toprak patika dışında el ayak değmemiş, ulu ve gür ağaçların olduğu, ürkütücü aynı zamanda da müthiş güzel bir manzara uzanıyordu gözlerimizin önünde. Zaten korka korka oturduğumuz, sıkı sıkıya yapıştığımız at üzerinde, daracık patikalardan geçerken ağaç dallarından korunmak için sık sık atın üzerine iyice yapışmak zorunda kalıyorduk. Güneş, ağaçların yaprakları arasından, koyu gölgeli ormana, titrek, pırıltılı ışık oyunlarıyla süzülüyordu. Yeşilin her tonunun kızılın morun kahverenginin muhteşem uyumuna doyup, kapatmıştım gözlerimi amcamın uyarısıyla her çeşit kuşun böceğin cıvıltısına kulak vermek için. "Dinleyin" diyordu. "Dinleyin, bak şu öten ibibik kuşu. Bülbülün ötüşünü duyuyor musunuz? En güzel öten kuştur bülbül. Bir de görseniz, minicik gösterişsiz birşeydir, asla tahmin edemezsiniz o sesin ondan çıktığını." Sonradan konuşurlarken duymuştum ki; yılan da varmış o ormanda akrep te ve başka vahşi hayvanlar da. Biz mest olmuş bir halde manzaraya dalmış ilerlerken, büyükler yılan akrep gibi hayvanların atı ürkütmemesi için tedirgin ve tetiktelermiş. Kıvrımlı patikada ağaç dallarından sakına sakına, yokuşlarda atın sırtından kayıp düşme korkusuyla çığlıklar ata ata, epeyce yükseğe tırmandığımızı hatırlıyorum. Yolun sonuna geldiğimizi söyleyip bizi attan indirdiklerinde, uzun süre at
sırtında oturmaktan tir tir titriyor, ayakta durmaya zorlanıyor kendiliğinden bükülüveriyordu zavallı bacaklarım. Olduğum yere yığıldım dilim bir karış dışarda. Kendimi kasmaktan nasıl da yorulmuştum. Sanırsınız ben atı taşımıştım sırtımda onca yol boyunca. Kendime gelip başımı kaldırdığımda gördüğüm manzara doyumsuzdu. Sık ağaçlar bitmişti. Yemyeşil bir düzlükteydik şimdi. Biraz ilerimiz derin bir uçurumdu ve tam karşı yamaçtaki dağdan akan şelalenin gürültülü sesi bulunduğumuz yerden bile sesimizi bastıracak güçteydi. Şelale derin uçurumun kucağıdaki bir dereye dökülüyordu. Bu kadar yüksekten kıvrımlı incecik bir ip gibi gördüğümüz bu dere, ilerde baraj gölüne ulaşacak olan koca bir nehirdi.

Birçok kez gittim Babamın köyüne daha sonraki yıllarda. Yine orman gezilerine çıktım. Doğa yine güzeldi ama çocukluğumda gittiğim o patika yolu bulamadım. Artık herkesin kolayca gelip geçtiği yollar açılmıştı ormanın içinde. Ve artık benim hayalimde kalan o masalsı güzelliği yoktu; vadinin de, uçurumun ve dibindeki derenin de. Güzel ama sıradandı herşey.

"En güzel manzaralara en dar yollardan ulaşılırmış" Sanırım çok zor ulaştığım için sonunda gördüğüm manzara beni o denli büyülemişti...

***

Madem zoru seversin, sen özelsin. Evet öylesin, özelsin... Ve madem seçtin en zoru, su koyvermek yok yarı yolda.

Kim olsa yürür düz yolda.

Yırtmadan üstünü başını, yaralamadan dizini ellerini, ter dökmeden, takatsiz kalmadan; dik yamaçları, sarp kayalıkları aşıp ta zirveye ulaşan olmuş mu hiç..?

Sayılı insan görür zirveyi. Sanma ki; gittikleri yolda yılmamış, pişmanlıklar yaşayıp pes edip geri dönmeye kalkmamışlardır. Onlar da isyan etmiştir mutlaka; herşeye herkese hatta kendine. Düzene...

Önemli olan; silkeleyip tozunu toprağını, doğrulup, devam etmektir yola...

Göreceğin manzara değecektir herşeye... Göreceksin ...

HERŞEYİN BİR BEDELİ VARMIŞ...

2011-11-30T15:34:00.003+02:00

Bu kadar yalaka insanı bir arada hiç görmemiştim son yıllara kadar.
Bu kadar mı küçülür insan? Bunca yıllık emeklerinize hiç mi acımazsınız? Onca yıl okumuş yazmış araştırmışsınız "padişahım çok yaşa" demek için miydi hepsi? Onun için bunca yıl dirsek çürütmenize gerek yorktu ki, en cahil olanı da yapıyor zaten aynı şeyi. Bir farkınız olmalıydı di mi? Mesela mesleğiniz icabı; ne ne kadar doğru, yalan, kandırmaca, riya var mı diye soruşturmalısınız ? Nerde kaldı sizin araştırmacı gazeteciliğiniz, eleştirel bakış açınız? Hepsi üç kuruş için mi? Al gülüm ver gülüm hıı? Ne kadar methiye düzersen o kadar doluyor kesen. E bunun için de değer derseniz söylenecek söz kalmaz tabii. Haklısınız, her şey para için değil mi şu yalancı dünyada? Ne demişler; "herşeyin bir bedeli vardır" Bunun içine ar, namus, karakter, vatan, millet neden girmesin ki. Önemli olan hangi bedel karşılığında satıldığı ...

Şu ülkede herşey güzel gidiyor heryer güllük gülistanlık tv lere gazetelere bakılırsa. Şikayet edilecek, yolunda gitmeyen hiçbir şey yok ? Oysa benim aklıma şu anda en az otuz başlık geliyor evinde oturan yaşlı başlı bir kadınken bile, demokratikleşme yolundaki bir ülkede olmaması gereken. En korkuncu ; bu maddeleri sıralamaktan, hiçbir vasfa sahip olmayan kendi halinde biri olarak bile korkuyor olduğumdur.

Düşüncelerimi yazamıyorum.

Sesimi duyuramıyorum.

Tek birşey yapabilirim:

Tv izlemeyi ve gazete okumayı boykot ediyorum.

YOLCULUK BAŞLADI

2011-11-28T11:03:00.008+02:00

Gurbet; geride bırakmaksa sevdiklerini,

bırakıp çekip gitmekse...

Bana burası da gurbet, orası da.

Yol göründü ...

Bırakıp kuzumu kendi hayatında, gurbette...

Yazın her sabah bize hiç naz yapmadan buğulu incirlerinden sunan cömert, duvar dibinden öylece çıkıvermiş, büyümüş kocaman olmuş, üstü meyveyle dolu, sahipsiz incir ağacı şimdilerde uykuda. Tüm yükünden arınmış çırılçıplak. Üstelik tek bir kuru yaprak bile yokken üstünde, dallarıyla semaya el açmışçasına çekici ve vakur hala. Ahh güzelim incir ağacı; seni de bırakıp burada, döndüğümde, yeniden meyveyle dolu yemyeşil halinle bulmak umut ve hayalimle gidiyorum.

İnci kolye gibi dizilmiş, yine yapraksız, hiç yapraksız dallara narlar.

Canı istemez mi sahibinin, neden hiç koparmazlar..?

Seni de bırakıyorum ardımda, çıplak, bereketli nar ağacı.

Hem de tadına bile bakmadan...

Ya martılar...

Yine onlarcası konar konar uçarlar mı denizin üstünde. Balık sürüsüne hücumları yine şölene dönüşür mü ardımdan..? Yoksa bana mı sergilerler maharetlerini, bilirler de sevdiğimi..?

Sılama dönüyorum, evime.

Bırakıp Çanakkale'yi, içindekileri, denizini rüzgarını

bir de sevdiceğim,

canımın yarısını...

Dönüyorum

canımın diğer yarısına...

Yoktur incir ağacı, nar bir de martılar. Deniz de yoktur... At kestaneleri vardır bizim oralarda, hem acı anılarımı saklayan içinde, hem de çok sevdiğim sonbaharda renk cümbüşünü.

Kavaklar vardır Ata' mın çiftliğinde, bir de çınarlar, asırlık. Gerçi batıyor son yıllarda birilerine. Kesilip, parmak kadar çamlar dikilmekte yerlerine. Yine de direnmekteler ulu gövdeleriyle zulümlere.

Kara kara kışı, bol ayazı da olsa, yuvamdır, yurdumdur, vazgeçilmezdir...

Yolculuk başladı...

Yüreğim iki parça.

Bıraktım birisini burada, gidiyorum diğer kuzuma, Ankara'ya ...

DÜNYANIN BÜTÜN ÇİÇEKLERİ

2011-11-24T10:35:00.007+02:00

Başöğretmenimiz Mustafa Kemal Atatürk'ün açtığı çağdaş uygarlık yolunda ilerleyen

ve O'nun ışığını gelecek nesillere taşımayı ilke edinen öğretmenlerimizin

Öğretmenler Günü Kutlu Olsun.

"Bana çiçek getirin, dünyanın bütün çiçeklerini buraya getirin." --- Köy öğretmeni Şefik Sınıg'in son sözleri.---

DÜNYANIN BÜTÜN ÇİÇEKLERİ

Dünyanın bütün çiçeklerini diyorum
Bütün çiçeklerini getirin buraya,
Öğrencilerimi getirin, getirin buraya,
Kaya diplerinde açmış çiğdemlere benzer
Bütün köy çocuklarını getirin buraya,
Son bir ders vereceğim onlara,
Son şarkımı söyleyeceğim,
Getirin, getirin...ve sonra öleceğim.

Dünyanın bütün çiçeklerini diyorum,
Kir ve dağ çiçeklerini istiyorum,
Kaderleri bana benzeyen,
Yalnızlıkta açarlar, kimse bilmez onları
Geniş ovalarda kaybolur kokuları...
Yurdumun sevgili ve adsız çiçekleri
Hepinizi, hepinizi istiyorum, gelin görün beni,
Toprağı nasıl örterseniz öylece örtün beni.

Dünyanın bütün çiçeklerini diyorum,
Afyon ovasında açan haşhaş çiçeklerini
Bacımın suladığı fesleğenleri,
Koy çiçeklerinin hepsini, hepsini,
Avluların pembe entarili hatmisini,
Çoban yastığını, peygamber çiçeğini de unutmayın,
Aman Isparta güllerini de unutmayın
Hepsini, hepsini bir anda koklamak istiyorum.
Getirin, dünyanın bütün çiçeklerini istiyorum.

Dünyanın bütün çiçeklerini diyorum,
Ben köy öğretmeniyim, bir bahçıvanım,
Ben bir bahçe suluyordum, gönlümden,
Kimse bilmez, kimse anlamaz dilimden,
Ne güller fışkırır çilelerimden,
Kandır, hayattır, emektir benim güllerim,
Korkmadım, korkmuyorum ölümden,
Siz çiçek getirin yalnız, çiçek getirin.

Dünyanın bütün çiçeklerini diyorum,
Baharda Polatlı kırlarında açan,
Güz geldi mi Kop dağına göçen,
Yörükler yaylasında Toroslarda eğleşen,
Muş ovasından, Ağrı eteğinden,
Gücenmesin bütün yurt bahçelerinden
Çiçek getirin, çiçek getirin, örtün beni,
Eğin türkülerinin içine gömün beni.

Dünyanın bütün çiçeklerini diyorum,
En güzellerini saymadım çiçeklerin,
Çocukları, öğrencileri istiyorum.
Yalnız ve çileli hayatimin çiçeklerini,
Köy okullarında açan, gizli ve sessiz,
O bakımsız, ama kokusu essiz çiçek.
Kimse bilmeyecek, seni beni kimse bilmeyecek,
Seni beni yalnızlık örtecek, yalnızlık örtecek.

Dünyanın bütün çiçeklerini diyorum,
Ben mezarsız yaşamayı diliyorum,
Ölmemek istiyorum, yasamak istiyorum,
Yetiştirdiğim bahçe yarıda kalmasın,
Tarumar olmasın istiyorum, perişan olmasın,
Beni bilse bilse çiçekler bilir, dostlarım,
Niçin yaşadığımı ben onlara söyledim,
Çiçeklerde açar benim gizli arzularım.

Dünyanın bütün çiçeklerini diyorum,
Okulun duvarı çöktü altında kaldım,
Ama ben dünya üstündeyim, toprakta,
Yaz kış bir şey söyleyen toprakta,
Çile çektim, yalnız kaldım, ama yasadım,
Yurdumun çiçeklenmesi için daima yaşadım,
Bilir bunu bahçeler, kayalar, köyler bilir.
Simdi sustum, örtün beni, yatırın buraya,
Dünyanın bütün çiçeklerini getirin buraya.

CEYHUN ATUF KANSU

ÇADIRDA ÇOCUK OLMAK

2011-11-21T23:36:00.006+02:00

Dışarda soğuk, dışarda ayaz var.

Dışarda kar lapa lapa yağar

oyun zamanı şimdi

çocuktur o;

kardan adam yapıp burnuna havuç takmalı

kartopu oynamalı.

Üşüyüp eve girmeli.

Kestane kebap yapmalı sobanın üstünde annesi.

Sıcacık olmalı ısınmalı; hem yüreği, hem elleri.

Ardından güzel rüyalara yatmalı çocuk

Rüyalar masal gibi ...

Kar yağmalı lapa lapa, ısıtmalı.

Her tanesi şeker tadında.

Rengarenk olmalı

Mavi, kırmızı, sarı, mor

Kahkahalarla uyanmalı çocuk...

Oysa;

çatlamış soğuktan. Üşür, tutmaz elleri küçüğümün.

Çorapsız ayakları morarmış, dondu donacak naylon terliğinin içinde.

Bilir O;

karla oynanmaz.

Soğukla şaka olmaz ...

Zordur çocuk olmak orada,

bir de çadırda ...

Kar azap,

soğuk ölümdür ...

Üşür geceleri küçüğüm, donar...

Isınmak ister

yakar sobayı naylon çadırda ...

Yanar küçüğüm...

Yanar ...

AŞK

2011-11-18T14:06:00.003+02:00

" Tatlım senin bir sıkıntın mı var " dedim. Geldiğinden beri sohbete isteksiz, yağdı yağacak gözleri bir noktaya kilitli durgun genç kıza.

"Sevgilisinden ayrıldı da canı sıkkın biraz teyze... " dedi diğer genç kız, bıcır bıcır. Neşeli sesine hüzün yerleştirmeye çalışarak ve arkadaşının acısına hürmeten, elini erkek arkadaşının elinden çekerek suçlu gibi.

" Ahh, canımm yazıkk ... Vah vah... " dememle kızcağızın gözlerinden yağmur gibi yaşların boşalması bir oldu.

Ne diyeceğimi şaşırdım tutuldum bir an... Evet kinayeli konuşmuştum, hafife almış, gülmüştüm bıyık altından şaka yollu.

Unutmuştum...

Yirmili yaşlarda aşk dünyanın tam merkezindedir, diğer herşey onun etrafında döner. Aşk yoksa -vardı da yitirivermişsen bir anda - hiçbir şey yoktur artık başkaca hayatta önemli olan. Dünya durmuştur sanki. Dünya durmuştur da sen bir girdabın içinde dönüp durmaktasındır. Bir tek görüntü bir çift göz vardır gözlerinin önünde, bir tek ses bir nefes gerisi koca bir boşluk, anlamsızlıktır. Gözlerini kapasan O, açsan O... Tarih dersi O'nu anlatır; tanıştığınız günden hatta andan başlayıp bu güne kadar, olay olay yer ve mekan belirterek. O'ndan öncesi MÖ dir. Milattır tanışmanız. Matematik; tanışalı kaç gün olmuş, kaç kere görmüşsünüz toplar çıkarır, gideli kaç gün olduğunu sayar dakika dakika. Her şiirde O vardır. Her şarkı O'nun için aşkınız için yazılmıştır ...

" Ahh, şekerim, bu da dert mi..? Daha neler yaşayacaksınız, ne acılar var hayatta " diyecektim, yuttum...

Bu kadar yaşlanmış mıydım ..? Bu kadar uzakta mı kalmıştı gençlik..? Bu genç kızın hislerini anlayamayacak kadar mı geride kaldı o yıllar..?

Elindeki kağıt mendili kıvırıp didik didik eden, oturduğu koltukta süt dökmüş kedi gibi büzülmüş genç kızın, dünya başına yıkılmış görüntüsünü bu kadar hafife almak duygusuzluktan başka birşey olamazdı.

Dünya aşk - sevgi - üstüne kurulu değil miydi gerçekten de..?

Konuştum, arkadaşı sırdaşı yaşıtı gibi konuştum genç kızla ...

Faydası oldu mu..? Sanmıyorum.

Zaman gerekecek. Acısı azalacak, belki izi kalacak ama tek çare zaman olacak...

YALAN

2011-11-17T01:08:00.003+02:00

Hep söylerim ya; şu insan tanıma işi dünyanın en zor işi diye.

Tam ; yok artık kimse beni yanıltamaz, kimse şaşırtamaz diyorsunuz.

Öyle bir haberle sarsılıyor, aileden birini kaybetmiş gibi oluyorsunuz ki, üzülüp ağlıyorsunuz yüzünü görmediğiniz ama satırlarında hayatını öğrendiğiniz, ruhunu okuduğunuz/ öyle sandığınız bir dost için.

YALAN OLDUĞUNU DUYUYORSUNUZ SONRA BU HABERİN

Yalan olduğuna sevinmeli mi yaşıyor olduğu için; adatılmış, duygular sömürülmüş te olsa ...

Üzülmeli mi; insanlık, vicdan, dostluk duyguları koca bir yara daha aldı diye...

(Küçük kızı için hayatta olmasını dilerim yine de Kara Kalem'in)

GEZMEK GÜZEL ... HELE DE DOSTLARI TANIMAK ...

2011-11-13T12:22:00.002+02:00

Bak Çanakkale ! Aramızdaki tüm sevgi bağlarını koparmak üzeresin söyliim sana... Bu ne fırtına bu ne ayaz böyle..? İliklerime kadar üşüttün. Ankara yapmadı senin bu yaptığını bana, adı çıkmış soğuk diye. Sarınırsın kabanına berene kaşkoluna çıkarsın dışarı, Ayaz mayaz işlemez. Belki burnun donar birazcık, alnın hissizleşir ama e olur o kadar, Ankara burası dersin.

Ya sana ne demeli Çanakkale hıı..? Amann sen de noolcek ki Çanakkale'nin soğuğundan demişim, çıkmış gelmişim taa buralara. Bu bana yapılır mı hiç? Ben seni bu kadar sevmişken, neredeyse evimi yurdumu bırakıp burada yaşamaya niyetlenmişken böyle mi karşılanır insan.

Bi sokağa çıkıyorum "A" noktasına gidecekken kendimi "B" noktasında buluveriyorum. Gözlerimi ağzımı açmak ne mümkün, burnum akıyor ha bire, saçlarım çorba gibi karışmış her teli başka havadan çalıyor.

Hayır yani, anlamadığım birşey var... Şu karşı yoldan gelen kadınlara neden birşey yapmıyorsun ki..? Tombul, mavi bereli olanının üstünde sadece bir hırka var. Ve gayet rahat sohbet ederek yürümekte yanındaki kısa saçlı kadınla. O da montunun önünü bile kapatmamış, saçları da dağılmıyor... Nasıl olur anlamadım ki..? Rüzgarın fırtınan yalnızca bana işliyor da buralıları okşayıp geçiyor mu acep..? Alper'de öyle diyor, ben yeni geldiğim için bu kadar etkilenmişim. Yani ortada rüzgar fırtına yok, yeniyim diye yamuluyor ağzım gözüm. Peki, martılar neden savruluyor ordan oraya da bir türlü uçmak istedikleri rotayı tutturamıyorlar.

Bilirsin seni çok severim Çanakkale. Sen değil yalnızca, herkes öğrendi artık benim Çanakkale tutkumu; darbuka daha "tıp" deyince oynamaya başlayıveren canlı kanlı sıcacık insanına sevgimi, taşına toprağına, altında kefensiz yatanına aşkımı. Güldür artık yüzünü, güldür ki; doya doya içime çekeyim deniz kokunu. Hıı olur mu..?

Oysa İzmir böyle mi yapmıştı ..?

Bu sene atladım bir leyleğin sırtına, uçurdu beni ordan oraya. Nerde bıraktıysa orda indim, gezdim dolaştım. Şubatta İstanbul'la başlamıştı gezim. (Eve de uğradım tabii ki ara ara :)) Çanakkale'den bir önceki durağım/ız ise İzmir'di. Tam da kış moduna girmişken Ankara'da, İzmir'in sıcacık havası karşıladı bizi. Şahane bir havada bayram süresince gönlümüzce gezip dinlendik.

İzmir'in bana en güzel sürpriziydi, Sufi 'mle tanışmak. Aramaya çekindim önce, rahatsızlık verir miyim diye. Tedavi süreci hangi aşamada ve sağlığı nasıl bilmediğim için. "Hadi gelsene ..." diyen cıvıl cıvıl sesini duymamla, kendimi O'nun evinde bulmam arasından iki saat geçmemişti sanırım.

Mitolojik, felsefi derin anlamlar taşıyan güzel yazılarıyla tanıyıp sevdiğimiz Sufi'miz, aynı sayfada yazan sevgili Cem ve diğer iki blog dostumuzla ( adlarınızı unutmuş olmaktan utanç duyuyorum. Bu benim isim hafızamın çok zayıf olması ve takip ettiğim bloglar arasında olmamanızla:( ilgili. Lütfen beni bağışlayın... ) doyumsuz birkaç saat geçirdim. Sufi'nin - Tontini - sohbeti, saçtığı sıcacık ışık beni hayran bıraktı. Sağlığının gayet iyi olduğunu görmektense çok çok mutlu oldum. Kendisinin de söylediği gibi Cem ve diğer yakınlarının O'nu sevgiyle sarıp sarmalayan desteklerinin bunda rolünün büyük olduğuna, ben de görerek inandım. Ve yine inandım ki; Sevgili Tontini /Sufi'm, güzel yazıları ve sevgili dolu ışığıyla uzun yıllar bizimle olacak...

Seni tanımak güzeldi Tontini'm. Umarım sohbetimize kaldığımız yerden ve uzun uzun devam etme şansını yakalarım birgün...

YAŞAMALI ...

2011-11-12T02:46:00.004+02:00

Dibi delik bir cepte çakıltaşları biriktirmekmiş yaşam. Her tanıdığın insan için ve sana yaşattıkları sende bıraktıkları her iz için; aşkların, hayal kırıklıkların, heyecanların, umutların, acıların ve yediğin her darbe için bir çakıltaşı ...
Yol al/a/makmış yaşam; uzun uzun bitmeyen tükenmeyen yollarda yaşalmak yaşlanmakmış . Gittikçe keskinleşen virajlarda nefesin kesilmemişse eğer, her virajdan sonra biraz daha tutunabilmişsen hayata, güçlenerek yola devam edebilmekmiş yaşam.
Yaşam, bir çarka kapılmakmış saçının bir telinden ve her çırpınışta bir parçanın daha dolanmasıymış dişlilere.
Ve en sonunda; en güçlü en sağlam yerinden kopuverirmiş zincir ...
Daha her iş yarımken, yine yarına ertelemişken yaşamı, ansızın son noktayı koyuverirmiş geriye dönüşsüz acımasız zaman ...

Bazen rutinin dışına çıkabilmeli, o kopmadan kırmalı zincirleri, direksiyona geçip kontrolu ele geçirmeli ...
Zaman varken
yaşamalı

2011-11-04T00:08:00.000+02:00

Ahh! Caanım İzmir Güzelim İzmir Gavur İzmir

BEKLE BENİ GELİYORUMMM!

KARAR !!!

2011-11-03T13:22:00.007+02:00

Yozlaşan yobazlaşan gaddarlaşan adaletsiz düzene isyanım var.

Daha oyuncak bebekleriyle evcilik oynayacak yaştaki küçücük bir kızın rüyalarının, hayallerinin geleceğinin, hoyratça koparılıp çamura bulanması yetmedi, neredeyse; "bütün suç Sende, asıl mağdur olan, kerli ferli, evli barklı, çoluk çocuk sahibi "bu amcalar" ( !) denecek.

Henüz 13 yaşındaki kızcağızın, babası hatta dedesi yaşındaki 26 salyalı, iğrenç yaratıkla kendi isteğiyle birlikte olduğu sonucuna varıldı ... Ve sanıklara alt sınırdan ceza verildi ...

İnanamıyorum...

Dilimin ucuna neler geliyor...

Susuyorum :(((

SESİMİ DUYAN VAR MII???

2011-11-01T00:31:00.003+02:00

BEYLER NEDEN KESİYORSUNUZ ATATÜRK ORMAN ÇİFTLİĞİ' NİN NEREDEYSE BİR ASIRLIK AĞAÇLARINI ???

Hiçbir siyasi kişiliğim yok. Evinde uslu uslu oturan yaşlı başlı bir kadınım. Sade bir vatandaş olarak merak ediyorum sadece. Bir de içim parçalanıyor her önünden geçtiğimde koca koca ağaçların yerle bir olduğunu gördükçe. islah çalışmalarının o ağaçlara kıymadan yapılmasının başka bir yolu yok mudur ? Güzelim ormanlık alan yok oldu. Gören duyan dur diyen de mi yok ..?

Bilmez misiniz? "yaş ağaca balta vuran el onmazmış..."

29 EKİM'DE ANITKABİR' DE OLMAK

2011-10-29T20:23:00.000+03:00

Anıtkabir'deydik bugün. Çiçeklerle bezeliydi her taraf. Ve insanlar; aydınlık yüzlü, güzel, mutluydular kendilerini en güvende hissettikleri Ata'larının huzurunda.

Ahh! Atatürk resimleri, bayraklar ve balonlarla donatılmış yüzden fazla ( wolksvagen ) vosvos' un Anıtkabir'e Ata'yı ziyarete gelirkenki muhteşem şovlarını paylaşmak isterdim sizlerle ama fotoğraf makinemin şarjı bitmişti :(

BİR CUMHURİYET BAYRAMIYDI ...

2011-10-28T11:58:00.002+03:00

Bugündü ; dolabından çıkarıp balkona astığın kocaman al bayrağını.

Estesi gün bayramdı .

29 Ekim 1923 te cumhuriyet ilan edilmiş, "Egemenlik Kayıtsız Şartsız Ulusundur..." denmişti.

En büyük bayramdı bu bayram...

CUMHURİYET BAYRAMI ...

Her bayramda olduğu gibi ;

çıkardın dolabından, yıkanmış ütülenmiş itinayla katlanmış, bir sonraki bayrama kadar saklanmış

bayrağını .

Öptün okşadın önce .

Gururla astın sonra, balkonuna boydan boya.

Dalgalansın şanla şerefle vakurla diye...

O sabahtı CANIM BABAM .

O bayram sabahı ... Gittin ...

Seni alıp götürdükler el üstünde ebedi mekanına ...

***

İşte bundandır ;

her Cumhuriyet bayramı' nda hüznü ve coşkuyu bir arada yaşamam ...

Bundandır ki ;

Babam Cumhuriyet, Cumhuriyet Babamdır benim ...

Geçilir mi hiçbirinden ..?

***

Bayrağın her bayramda dalgalanır balkonumda ...

Ama artık yalnızca bayramlarda değil ne yazık ki .

Biliyor musun BABAM..? Bu taptığın ülkenin üstünde kara bulutlar dolanmakta şimdilerde .

"Ben varım, buradayım dünya durdukça dalgalanacağım, silin ağzınızdan akan salyaları soysuzlar ..."

demek içindir, balkonumdaki bayrağın varlığı bazen ...

SEN YATTIKÇA TOPRAĞINDA , CUMHURİYET VAROLSUN BABAM ...

2011-10-24T00:16:00.002+03:00

Ve öyle bir yazgıdır ki yazılan, bu ulusun alnına

aynı kalemle ...

kırılası ...

***

3 ŞEHİDİMİZ VE 6 YARALI ASKERİMİZ VAR BUGÜN DE, HABERLERDE BAHSİNİ GÖRMEDİĞİMİZ.

MEKANLARI CENNET OLSUN ŞEHİTLERİMİZİN. YARALI ASKERLERİMİZE ACİL ŞİFALAR DİLİYORUM .

VAN' DA Kİ 7'2 LİK DEPREMDE HAYATINI KAYBEDEN VATANDAŞLARIMIZA ALLAH'TAN RAHMET, GERİDE KALANLARA SABIRLAR VE KOLAYLIKLAR DİLİYORUM .

DENİZDE KUM GÖKTE YILDIZ TÜKENİR ...

2011-10-19T13:11:00.004+03:00

Biz masallarla kendimizden geçmiş,

yumuşacık yataklarımızda yan gelip yatarken yalan rüyalarımıza

ve inanıp, gerçek gibi

yalan üstüne yalan biriktirirken ceplerimizde

bir kahpe emir vermiş, yüzlercesi saldırmış,

geceden kara sırtlan gölgelerini karıştırıp kara geceye ...

Kurşun yemiş düşmüş

yan gelip yatmış ( ! )

Mehmet'im Ali'm Ömer'im, kan gölünün üstüne.

Gece utanmış karasından

yıldızlar yağmur

Ay döşek olmuş yiğidime ...

Bilmezmiş kahpe olan;

"Tükenir elbet

Gökte yıldızlar, denizde kum tükenir.

Bu vatan, bu topraklar cömert

Kutsal bir ateşim ki ben, sönmez.

İNANIN MUSTAFA KEMALLER TÜKENMEZ."

BİR NEFES MUTLULUK ( 6 )

2011-10-16T01:26:00.003+03:00

Pembe pancurlu değildi evleri. Pembe boyalıydı gerçi. Yer yer boyaları dökülmüş rengi solmuş, duvarlarında yol yol çatlaklar oluşmuş, damı akan, menteşeleri pas tutmuş pencerelerinden birinin camı kırık ve gazete kağıdıyla kapatılmış olsada, sevgiyle çarpan iki yüreği barındırıyordu pekala. Başkaca hayali yoktu ki zaten genç kadının. Seviyordu imam nikahlı kocasını. O'nunda kendisini aynı aşkla sevdiğini sanıyordu, başkasına aşık olduğunu söyleyip, çaresizliğini umursamadan çekip gidene kadar...

Karnındaki bebekle gözleri yaşlı, parasız ve büyük bir hayalkırıklığı ile ablasının kapısını çaldığında henüz onaltı yaşındaydı kadın.

Birgün, haber bile vermeden ipsiz sapsız bir gencin peşine düşüp giden kız kardeşine çok kızgındı ablası. Şimdi de karnında bebesiyle karşısına dikilmişti. Olacak iş değildi. Hadi kendisi kabul etti diyelim, kocasına bunu nasıl kabul ettirebilirdi. Üç kuruşluk geliriyle dört boğaz doyuruyordu adamcağız, o da yarı aç yarı tok. İki boğaza daha bakamazdı. Kardeşi o çocukla kaçtığından beri konu komşunun dedikoduları çalınıyordu kulağına bir de. Yerin dibine giriyordu utancından. Yanlarında kalması mümkün değildi. Oturup konuştular, sonunda karar verdiler. Palas pandıras mahalledeki kimsesiz dul orta yaşta bir adamla kızı evlendirip köydeki ninelerinin yanına yolladılar.

***

Küçük kızı yaşlı ninesiyle bırakıp giden adam, aradan geçen bunca zaman içinde arayıp sormamış, şimdi karşılarına oturmuş kızını almaya geldiğini söylüyordu. Neye uğradıklarını şaşırdılar Bahar ve kocası. Ne yapmalıydılar..? Elif'in üvey babasıydı bu adam ama nüfusta öz babası görünüyordu. Kanunen kızı almaya hakkı vardı.

Aylar olmuştu Elif'i elinden tutup eve getireli. Konuşmuyor da olsa artık neşesi yerine gelmiş sessiz cıvıltılarıyla evi şenlendirmişti. Hala psikolojik destek alıyordu ve hergün daha da iyiye gittiği müjdesini veriyordu psikologu. Bahar'ın desteğiyle okuluna da devam etmeye başlamıştı... Anne babası olmayan, teyzesinin de istemediği kimsesiz küçüğün ailesi oluvermişlerdi bir anda. Şimdiyse bir adam gelmiş kızımı verin diyordu.

İki saattir karşılıklı oturmuş adamı iknaya çalışıyordu karı koca. Kirden rengi kaybolmuş ceketinin eteği sökük, pantolonunun paçası yırtık gariban görünüşüne bakılırsa kendine bile bakacak hali yoktu. "Nasıl bakacaksınız peki kızınıza, neyle geçiniyorsunuz ?" diye sorduklarında, "o benim bileceğim iş, aç mezarı yok ya" diyordu adam sigara içmekten sararmış bıyıklarının arasından pis pis sırıtarak ve ağzında seyrelmiş uzamış üç beş çirkin sarı dişini göstererek. "Kızımı verin şikayet ederim sizi" diyordu da başka birşey demiyordu. Yapabilecekleri birşey yoktu karı-kocanın. Vermek zorundaydılar çocuğu bu adama ama yoksul olması değil de, karı-kocayı tedirgin eden başka birşey vardı adamın kan çanağı sinsi bakan gözlerinde.

YANILGILAR YALANLAR YANLIŞLAR

2011-10-14T00:35:00.001+03:00

Yaşam, elinize tutuşturulan yanılgılar yumağını çözmek için debelenip durmak olmalı. Yanıla yanıla deneyim kazanmak, doğruyu buldum derken yine yanılmakmış yaşam. Bir daha yanılmam, en azından bu konuda dersiniz ama tam da kendinize en güvendiğiniz anda yaşadıklarınızla tüm ezberleriniz bozuluverir. En başa dönersiniz sınama yanılma yöntemiyle deneyim biriktirmeye.

En çok insanları tanımak konusunda önsezilerime güvenirim/dim. Artık böyle düşünmüyorum. Yanılmışım... İnsan tanımak hiç te öyle kolay bir iş değilmiş. Bu kadar değişken, bencil, kafasının içinde binlerce tilki dolaşıp, hiçbirinin kuyruğunun birbirine değmediği insan ırkını tanımak zormuş, hatta mümkün değilmiş. Anladım ...

Konunun benimle ilgisi yok aslında.

O gençlerin aşkla bakan gözlerine inanmıştım, inanmıştı herkes.

Ne kadar mutluydular.. ? Mutluluk rolü oynana bilirmiş. Mutluluktan uçuşabilirmiş insanın etekleri, mutlu olmasa da. Nerden bilelim ..?

Gençkız, delikanlı, onların güleryüzlü candan en yakın kız arkadaşları, geçkin patron hepsi de mi rol yapar..? Yaparlarmış ...

Yanılırmış; anne - babalar, akrabalar ve biz yakın aile dostları.

Güzelliklerden koca bir sorun yumağı yaratılırken uzaktan yakından hiç rolümüz olmadı ama bu düğüm düğüm olmuş sorun yumağını çözmeye yardım etmek için biz yakın dostlara ağır roller düştü.

Yardım etmemiz için ağladı yalvardı yakın dostumuzun çok sevdiğimiz kızı, babasının O'nu affetmesi için.

Biz se ne yapmalıyız bilmiyoruz çünkü nasıl davranırsak doğru olur emin değiliz ...

YAĞ YAĞ YAĞMUR DA !!!

2011-10-10T17:59:00.001+03:00

Karar veremedim... Ben böyle havaları sevmeli miyim , nefret mi etmeliyim ..?

Kasvetli kapalı ağladı ağlayacak havaları severim birçoklarının aksine ama çoğunlukla da bu havalar hasta eder beni. Hasta eder çünkü; böyle havalarda duramam yerimde atarım kendimi dışarı ...

Dün de;

"Yaşasınn yağmurr..!" dedik, sabahtan başlayıp mıy mıy, yağıp yağmamak arasında tereddütlü yağmuru gördüğümüzde. Akşam hızlanmaya başlayınca, mevsimin ilk yağmuru yağdığında hep yaptığımız gibi attık kendimizi sokaklara. "Ohh! aman da ne güzel de yağarmış ta" diye diye yürüdük bir süre. Biz yürüdükçe, yağmur hızlandı çoştu da çoştu. "Olsun noolcek ki, şeker miyiz eriyeceğiz..? Ne güzel işte! yağmur çamur haşır neşiriz, doğayla kucaklaşıyoruz var mı ötesi..? Yaşasın özgürlükk ..!" nidalarıyla biz şımardık, yağmur şımardı.

Sonunda eve döndüğümüzde sudan çıkmış sıçan gibiydik.

Bu çoşkuyla ben, gribi henüz tam olarak atlatamadığımı unutmuş olmalıyım.

Ihlamur-kuşburnu ve başkaca aklıma gelen her biişiden yaptığım çaylardan içip duruyorum sabahtan beri, baş ve boğaz ağrısıyla battaniyenin altında büzülmüş "ahh !off !" diye mızırdanarak ...

"Ee ne demişler akılsız başın derdini ayaklar çekermiş" yoksa dersini mi söylemeliydim ..?

UYKUSUZ BİR GECE DAHA

2011-10-08T02:21:00.002+03:00

Kuytularda saklanmış katran karası düşünceler.

Bir dokunsam, bini birden üşüşecekler.

Duygular savaş açmış akıl oyunlarına

Kör kuyularda yağlı iple boğulmuş mantık.

Kirpikler küskün göz kapaklarına

titreşmekte yorgun mahmur nazlıca

Beden hasta ve uykusuzsa da,

beyinde sigortalar atmış, bir curcuna bir curcuna.

Cümleler çıldırmış olmalı

heceler bölük pörçük

kelimeler anlamsız

uçuşmakta boşlukta.

Rakamlar da isyanda, hoplayıp zıplamakta.

Toplanmış bölünmüş çarpılmış ta,

sonuç hep sıfırmış

elde hep sıfır kalmış gibi...

Yeterr !!!

uyumak istiyorum

kapatın ışıkları.

Grip arkasından oluşan burun tıkanıklığı ve bu nedenle uykusuz geçen ikinci gecenin sonunda, uykusuzluğa isyanımdır :) :(

BİR NEFES MUTLULUK ( 5 )

2011-10-07T01:17:00.005+03:00

Bir Nefes Mutluluk ( 4 )

Ansızın, sessiz bir bomba düşmüştü adeta evin orta yerine. Bir anda hayatlarının akışı değişivermişti... Yaşamlarının bundan sonraki bölümünü doğanın kucağında geçirmek isteğiyle gelmişlerdi denize dağa üstelik şehre de yakın bu cennet köşesi köye. Tam da çocukları kendi geleceklerine doğru kanat çırpmaya başlamış, Onlar'a geriden izlemek kalmıştı sadece. Arada kanatları bir engele takıldığında yaptıkları küçük müdahaleler dışında. E madem bir Köroğlu bir Ayvaz kalmışlardı ve madem en büyük hayalleriydi artık köyde yaşayıp, doğal beslenmek tertemiz hava çekmek ciğerlerine, o halde tam zamanıydı yaşamlarını değiştirmenin. Ani bir kararla, heyacanla ama biraz da bilinmezlikten kaynaklı tedirginlikle buraya yerleşivermişlerdi. Gerçi şehirle bağlantılarını kesmemişlerdi. Kışları birkaç ay şehirdeki evlerinde yaşayacaklardı. Daha birkaç ay olmuştu; çoluk çocuk kaygısı, sorumluluğu olmadan, hangi saatte ne yapmak isterlerse onu yaptıkları, sadece ve sadece kendileri için yaşayamaya başladıkları yani; ikinci baharlarını yaşadıklarını düşündükleri. Bir küçücük kız girmişti şimdi hayatlarına teklifsizce, ne olduğunu anlamadan...

Avucunda kaybolmuş, kürdan gibi ince parmaklı titrek çocuk elini hatırlıyordu yalnızca. Bir de sıcaklığını... Küçük, çaresiz ve artık, akrabaları yanlarında istemediği için şu koskoca dünyada yapayalnız kalmış bu çocukla birlikte ne zaman eve gelmiş olduğunu hatırlamıyordu bile Bahar.

O derin mavi gözlerini ayırmıyordu yine Bahar'dan Elif'cik ama bu kez yabanıl bir merak yerine çaresiz bir kabulleniş vardı sanki o gözlerde. Bu evde yaşamayı, başka çaresinin olmadığını kabulleniş. Yine sessizdi hiç konuşmamıştı. Hatta varlığıyla yokluğu bile belli değildi, sadece Bahar'ın eteğinin dibinden ayrılmıyor gölgesi gibi nereye gitse takip ediyordu.

***
Yaşamlarını yeniden şekillendirmeliydiler bu davetsiz misafire göre. Üstelik konuşamayan, hakkında neredeyse hiçbirşey bilmedikleri bu misafire göre. Köylüler de pek birşey bilmiyorlardı, üvey babasının bir süre önce çekip gittiği ve bir daha gelmediği, aşağı yukarı o zamanlara denk bir süreden beridir de küçük kızın hiç konuşamadığı dışında.

Daha önce konuşabildiği hatta diğer çocuklarla birlikte okula başladığı halde ne olmuştu da artık konuşamıyordu küçük Elif. Ninesinin ölümünde bile iki damla yaş görmedikleri o güzel gözlerindeki keder, bakanı, karanlık girdaplar gibi içine çekiyordu. O'nun bu suskun feryadına dayanamadı karı-koca. Böyle eli kolu bağlı oturamazlardı .Birşeyler yapmak gerekiyordu... Götürdükleri doktorun, sorunun fiziksel bir rahatsızlıktan kaynaklanmadığını tamamen psikolojik bir nedene bağlı olduğunu söylemesi üzerine gittikleri psikolog;

"Psikolojik bir travma yaşamış. Üstüne gitmeyin ve konuşması için israr etmeyin. Sağladığınız güvenli ortam ve terapilerimiz yardımıyla zamanı geldiğinde konuşacaktır. Yeter ki O'ndan sevgi ve ilginizi esirgemeyin" dedi.

2011-10-04T09:04:00.000+03:00

Hastayım hasta canım istiyor pasta

demeyeceğim

ne pasta görmek istiyor gözüm

ne de, ıhlamur kuşburnu ve sair içecekleri.

İçim dışıma çıktı sıvı tüketmekten

hiç faydası yok.

Grip frene basmadan devam ediyor 7 gününü tamamlamaya

BİR NEFES MUTLULUK ( 4 )

2011-10-01T16:59:00.008+03:00

Bir nefes mutluluk   Bir Nefes Mutluluk ( 2 )   Bir Nefes Mutluluk ( 3 )

Geniş bahçedeki iki çam ağacı arasına kurdukları hamakta, kucağında kitabı uyuyakalmıştı Bahar. Gözlerini açtığında, yanıbaşındaki iki iri gözün meraklı bakışıyla irkildi. Engin denizlerin mavisi hatta laciverti kadar derin, koyu mavi bu gözler, biran delip geçti  sanki kadını. "Hay Allah kaçtı..." dedi sıkıntıyla. Yine ürkütmüştü işte küçük kızı. Oysa kaç gündür her yaptığını gizlice izleyen ama farkedildiği anda kaçıp o gün için bir daha görünmeyen bu küçük kıza yanaşmanın bir yolunu arıyordu. Dostluk kurmak için denediği birkaç başarısız girişimden sonra yaklaşımın küçük kızdan gelmesinin daha doğru olacağı kanısıyla, O'nu farketmiyormuş gibi davranmaya karar vermişti. Kız kendini güya, ya bir ağacın, ya alçak bahçe duvarının ardına saklayıp saatlece izliyordu Bahar'ı hatta evdeki her hareketi. Bu kadar yaklaşmışken yine kaçırmıştı. Bugün artık hiç görünmezdi ortalıkta...
"Yedi sekiz yaşlarında bir kız çocuğu görüyorum sık sık evin etrafında, çok zavallı bir hali var, üstelik hiç konuşmuyor. Kim bu kız, tanıyor musunuz?" diye sordu Bahar ertesi gün köydeki tanıdıklarına.
"Ha O'mu" dedi komşu kadın. "Bizim köyden değil, şu görünen köyde ninesiyle oturur. Üvey babası vardı yanlarında bir de. Geçen yıl bir anda yok oldu adam. Şehre gitti dediler. Bir daha da gelmemiş. Köylülerin yardımıyla geçinir fukaralar. "Konuşurdu O" dedi bir başka kadın. "Konuşurdu eskiden, bir hastalık geçirmiş, arkasından da böyle sus pus olmuş. Her denileni anlar çok ta akıllıdır ama konuşamaz işte zavallı..."   Öteki köyden buraya kadar geliyordu demek hergün diye düşündü Kadın...

Aradan birkaç gün geçti. Gözleri etrafı taradı durdu Bahar'ın ama ortalıklarda görünmüyordu kızcağız. İyice meraklanmıştı ...

O gün sabah yürüyüşlerini o köye doğru yapmaya karar vermişti karı koca, belki küçük kızı görmek isteğiydi ayaklarını oraya doğru sürükleyen.

***

Daha dün gibi hatırlıyordu o sabahı Bahar. Ninesinin cansız vücuduna sarılmış uyur vaziyette bulmuşlardı küçük kızı. Omuzuna dokunup şevkatle saçlarını okşayarak, sıcacık yumuşacık yatağından, mutlu rüyasından uyandırıyormuş gibi uyandırmıştı küçük kızı, yaşadığı kabustan. Çocuk o masvami gözlerini bu kez kaçırmamış, uzun uzun gözlerine dikmişti bakışlarını önce. Sonra belli belirsiz bir gülümseme belirmişti yüzünde, Bahar'ın boynuna sımsıkı kilitlerken kollarını.

TARİH YAZACAK ...

2011-09-30T16:16:00.004+03:00

Gün gelecek tarih olacağız. Adımız sanımız bilinmeyecek, karışıp gideceğiz toprağa. Biz değilse de yaşadığımız bugünler tarih sayfalarında yerini alacak elbette. Biz nasıl geçmişin tarihini okumuşsak, gelecek nesiller de bizim dönemimizi okuyacaklar tarih kitaplarında.

Büyükler kirli bir dünyada olup bitenleri bir şekide anlayabilecekler belki ama küçücük çocuklar okullarda, kendi siyasi tarihlerini okurlarken, gelişen olaylar arasında nasıl bir bağ, nasıl bir mantık oluşturabilecekler acaba ..?

Devletin bütünlüğü, tek dil tek bayrak ve ülke sınırlarının korunması birinci amaç olması gereken anayasa hazırlanırken, ülke sınırları içinde ayrı bir devlet olmak isteyen, bunun için masum vatandaşları, vatanın bütünlüğünü korumak görevini yerine getirmek dışında herhangi bir suçu olmayan gencecik askerleri ördürürken gözünü bile kıpmayan bir terör örgütünü açıkça destekleyen bir partinin de söz sahibi olduğunu, küçücük beyinler nasıl algılayacak acaba ..?

Hem devletin çıkarlarını koruyan, hem de bu devleti hiçe sayıp ayrı bir meclis oluşturmuş PKK destekçisi bir partinin ortak çıkarlarını koruyan bir anayasa çıkarmayı başarmış atalarının yüksek dehalarıyla gurur duyacaklardır herhalde ...

BOŞVER GİTSİN ...

2011-09-28T18:29:00.005+03:00

( Ivan Konstantinovic Ajvazovskij - Mehtap Ve Gemi Enkazı Portresi )

Dalgalara karşı yüzmek

rüzgara karşı koşmak

yormuşsa eğer,

bırakalım yorgun bedenimizi

bırakalım bakalım .

Hangi kıyıda huzura erecek bu hırçın ruhumuz,

hangi kuytuda son bulacak isyanımız ..?

Bırakalım ... Görelim ...

YİNE AĞLADI ANALAR

2011-09-25T11:33:00.000+03:00

Ben dün gece oğlumdan ayrılmanın hüznüyle hislerimi ve daha birlikteyken bile başlayan özlemimi yazarken, 6 ananın daha yüreğine korlar düşmüş. Yangını hiç sönmeyecek korlar. Ahh!!! hangi kelime anlatabilir o anaların acısını, ne teselli edebilir ki onları..? Çağlayanlarda yıkansalar söner mi ateşleri ...?

UTANDIM KENDİMDEN, ÇOK UTANDIM ...

Hergün şehit haberleri alıp ve artık bunu neredeyse kanıksayan, bahis etmeyi bile çok görmeye başlayan, asker öldürmeyi pkk nın görevi bilen, bugün üç, bugün beş diye, yalnız cansız ruhsuz "sayı"larla dile getirip geçtiğimiz ama ekranlarda vur patlasın çal oynasın eğlencemizden "yıkılmadık ayaktayız" imajı vermek adına vazgeçmediğimiz için,

sen; kimbilir hangi cefalarla bugüne getirdiğin, gözünün nuru, canının parçası kuzunu, gencecik fidanını kara toprağa verirken bile VATAN SAĞOLSUN diyebilme asaletini, hangi sözcüklerle ifade edeceğimi bilemediğim ŞEHİDİMİN ANASI,

SANA YAŞATTIKLARIMIZ İÇİN KENDİM VE ÜLKEM ADINA UTANIYORUM ...

GÜLE GÜLE

2011-09-25T01:17:00.001+03:00

Yine el sallandı, yine yüreğe saklandı hüzünler.

Daha gözüm gözünde, kokun yanıbaşımdayken

hasretin oturdu taa içime seni sararken.

Kirpiklerimde dondurup gözyaşlarımı,

yine neşeyle uğurladım seni.

Gönlün hoş, yolun açık olsun.

Yeter ki her ayrılık kavuşmakla son bulsun ...

Güle güle git, güle güle gel oğlum ...

HAYAT TATLIDIR

2011-09-25T00:48:00.002+03:00

Hayat "bazen" tatlıdır.

Gerisi; acı hüzün gözyaşı umutsuzlık yoksulluk hastalık ayrılık hırs ihtiras kin öfke kavga gürültüdür ...

Kısaca; savaştır ...

Bir anlık mutluluklar için ömür boyu savaş vermektir hayat.

Ve o anı yakalamak için savaşmaya değer.

Oysa; insan, elindeki mutluluğun değerini, ancak kaybedince anlar.

Elimizdekilerin değerini kaybetmeden bilip, korumak umuduyla ...

ANKARA HAVASI

2011-09-23T01:31:00.004+03:00

( Vincent Van Gogh )

Karar veremedi bugün hava.

Yağsın mı yağmasın mı..?

Güneş mi açsın pırıl pırıl, gri bulutlarla mı kaplansın.

Bir esti bir gürledi.

Yaprak kımıldamadı bazen.

İsteksiz tek tük damlalar düştü toprağa tıp tıp.

Yani;

güzeldi hava çok güzel.

Ne üşüttü ne terletti.

Hafifçe esen ılık rüzgarın taşıdığı mis gibi toprak kokusuna eş,

çay tavşan kanı, sohbet koyuydu.

Kah bulutlarda koşturduk,

Kah güneşe el salladık.

Biz bugün Ankara havası gibiydik, bir güldük bir ağladık.

DEDİKODUCU GARSON NOOLCAK

2011-09-20T00:21:00.010+03:00

Garsonun da bu denli dedikoducusunu ilk kez görüyorum.

Hayır, ben bu kızlara o gözle bakmamıştım ki...

Arkadaşımla buluşacaktım bu sabah. Okullar açıldı ya Ankara trafiği arap saçı. Merih; " bu trafikte otobüsle gitmen daha kolay arabayla girilmez o trafiğe. Hem, erken çık evden yetişemezsin " deyince buluşma saatimizden neredeyse iki saat önce düştüm yollara. Da, sandığımız, daha doğrusu Merih'in sandığı gibi olmadı. Hiç sıkıntı olmadan tıkır tıkır işledi trafik ve ben, buluşma saatinden 50 dakika önce Kızılay'daydım. E nasıl geçer ki vakit? Üstelik uzun zaman olmuş sabahın köründe yollara düşmeyeli, unutmuşum mevsim dönüşlerinde Ankara havasının sabahları çok serin olduğunu. Üstümde incecik giysimle çok üşüdüm dolayısıyla. Gireyim bir kafede oturayım vakit geçsin dedim ve yol üstünde bir kafe kestirdim gözüme, hem arkadaşımın gelişini rahatça görebileceğim ve hem de gelip geçeni izleyeceğim. ( ki ben bu gözlem işini yaparım sık sık:) Başladım yine caddede telaşla oraya buraya koşuşturan insanları incelemeye. Genç yaşlı neredeyse herkesin asık suratlı hayatlarından bezmiş ifadeleri yine burktu yüreğimi. Öyle ya; ne üzüntüleri ne yükleri vardı kimbilir.. Gerçi gülerek önümden geçen birini görseydim ne düşünürdüm acaba onu da bilmiyorum ya. "Deli mi ne, kendi kendine gülüyor der miydim ki..?"

Her neyse efendim; Oturduğum masanın önündeki masaya üç genç kız geldi, üstlerindeki formalarından lise öğrencisi olduklarını düşündüren. Oturdular birşeyler sipariş verip, neşeli bir sohbete başladılar bağrış çağrış, cıvıl cıvıl. Sonra iki kız daha geldi. Şen şakrak kahkahalarla sarılıp öpüştüler. Derken içlerinden biri; "Okulu kıralım bugün" dedi. Diğeri; " kızım kafayı mı yediniz ne gitmeyecek mişiz, bugün okul her yerden kafadır bee " dedi.
Öteki, şöyle bir salladı upuzun saçlarını ve parmaklarına doladığı bir tomarını kıvırarak "yaa ne gitcekmişim bee havaya baksana inek miyim ilk günden" dedi.

Okula gitmek ya da gitmemek konusunda epeyce bir didiştikten sonra biri " koy oolum paranı cebine, ben varken geçmez lan" dedi. Hesabı ödedi saçlarını savurarak patron edasıyla ve bir el hareketiyle taktı diğerlerini de peşine cıvıldaşarak çıktılar kafeden.

Ne kadar dikkatli ve nasıl bir yüz ifadesiyle izlediysem bu genç kızları, onlar çıkar çıkmaz garson başladı dedikoduya.

"Bunlar da kız işte. Şu hallerine bak abla. Valla bende de var iki tane kırarım bacaklarını şu halde görsem. Noolcak zengin çocukları şımarıklar her dedikleri oluyor tabi. Terbiye saygı hak getire. Bunlar da okuyacak ta vatana millete hayırları olacak. Boş boşş ..."

Ayy daha neler neler. Tam ağzımı açıp;

"Ama garson bey ben o çocuklara bakarken çirkin birşey görmedim ki. Güzellik gördüm hayat gördüm neşe ve mutluluk gördüm yüzlerinde, caddede koşuşturan yılgın bezgin, asık suratlı bunca kalabalıktan farklı olarak. Bir de; onları sınırlarla yasaklarla biçimlendirmek isteyen kurallara isyan gördüm ışıl ışıl gözlerinde, masumca. Saçlarını açmıştı mesela hepsi de. Salıvermişlerdi omuzlarından aşağıya özgürce. Hafifçe fön çekmişti galiba bazıları. Bugün okul açılmıştı, yapmaları gereken okula gitmekti. Onlarsa okulu asmaya karar verdiler büyük ihtimal. Hangimiz yapmamıştık ki..? Biz kötü müyüz şimdi..? "

diyecektim ki yan masadaki bey garsonu tastik eder eleştiriler sıralamaya başlayınca, usulca toparlanıp çıktım kafeden...

TATİLE DEVAM

2011-09-17T01:05:00.005+03:00

Alper'in öğrenci evine beş altı dakikalık yürüyüş mesafesinde olan bu plajda, deniz kum ve güneş bu yaz sonunda bize beklemediğimiz kadar cömert davrandı. E tabii biz de bunu sonuna kadar değerlendirdik haliyle.

Sevgili Sünter'le bayram sonunda Çanakkale'de buluşmak üzere sözleşmiştik telefonda. O Almanya'dan gelecekti ben Ankara'dan, ortada buluşup hasret giderecektik.:) Öyle de yaptık. Çanakkale'nin meşhur Donanma Çay Bahçesinde, virgülsüz noktasız, biri bitmeden diğeri başlayan konudan konuya atladığımız ve saatler süren harika sohbetimizden ancak, ağzımız kurudukça garsona birşeyler sipariş etmek için başımızı kaldırabildik. Yanımızda Sünter'in bir yazısında anlattığı aşk hikayesinin kahramanı Gabi de vardı. Sabrına hayran kaldığım Gabi ... İnsan hiç mi sıkılmaz? Türkçe bilmediği için sohbete katılamayan Gabi'nin varlığı aklımıza geldikçe Sünter, Almanca, konu hakkında özet geçiyor ya da ben, aradan geçen yıllar boyunca kullanılmamaktan unutulmuş parça pinçik ingilizcemle birşeyler anlatmaya çalışıyorum ama hemen ardından biz yine kendi konularımızda kayboluyor O'nu unutuyoruz. Gabi saatler boyunca sandalye tepesinde hareketsiz, yüzünde tatlı bir tebessüm etrafı izledi ve halinden hiç te şikayetçi olmadı.

Eceabat'a giden son feribotu kaçırmamak için kalktıklarında Sünter; bir gün daha kalmamızı, bize doğduğu köyü ve şehitlikleri gezdirmek istediğini söyledi. Ayy kalmaz mıyım ? Bahaneye bakıyorum tatilimizi uzatmak için. Üstelik sohbetini kişiliğini ve arkadaşlığını - artık dostum -çok sevdiğim Sünter'le bir gün daha geçirmek ne hoş olur ama Merih tam bir işkoliktir. Zaten uzatmış olduğu tatili birgün daha uzatır da kalır mı ki ..? Eve dönerken Merih'i ikna planları geliştirdim kafamda eni konu... Başardım :)

Ertesi gün Sünter'in doğduğu, ilkokulu okuduğu köydeydik.

Ama öyle sıradan bir köy değil. Çanakkale Savaşı sırasında Atatürk'ün bir ay misafir edilip ağırlandığı bir köy burası. Herbir köylü, dedelerinden ninelerinden dinledikleri Atatürk'le ilgili gerçek hikayelerle büyümüş ve hala yaşıyormuş hala başkomutanmış gibi saygıyla, dipdiri tutulan bir Atatürk ruhu barındırıyorlar yüreklerinde.

Sünter'in ilkokulunun yerinde bugün Atatürk heykeli var. Her ne kadar okulunu yerinde bulamamaktan kaynaklı bir burukluk yaşasa da Atatürk'ün gölgesi bile O'nu ne kadar mutlu ediyor bakın :)

Büyük bir kısmı restore edilmiş köyden birkaç manzara

Sünter'in doğduğu ev hediyelik eşya satan minik bir dükkan olmuş.

Atatürk'ün kaldığı ev müze yapılmış. Bu ev aynı zamanda Sünter'in sağdıcının dededisin evi imiş. Köyde aynı gün doğan bebekler birbirlerinin sağdıcı olurmuş ve kardeş gibi büyürlermiş. ( Umarım doğru hatırlıyorumdur :)

Bugün müze olan bu evde çocukken koşup oynarmış Sünter ve sağdıcı :)

Atatürk'ün misafir edildiği evden birkaç kare ( Restore edilmiş hali )

Atatürk'ün yatağı

Köydeki birçok ev gibi burası da terkedilmiş şehre göç nedeniyle. Kimbilir ne zamandır açılmayan bu tahta kapının önünde, bir nar ağacı hayat bulup meyve vermiş.

Anzak Koyu'nda gün batımında son buldu gezimiz.

Gezimiz son bulmuştu ama sürprizler bitmemişti. Dönüşte, Sünter'in güleryüzlü misafirperver Anneciğinin hazırladığı nefis sofrada bulduk kendimizi. Uzun bir günün ardından nasıl da iyi gelmişti bu nefis ikram anlatamam. Hepsi birbirinden güzeldi yediklerimizin de, adını unuttum ne yazık ki; içinde bulgur ve tavuk parçacıkları olan bir börek yapmıştı teyze. Onun tadı damağımda kaldı. Hani diyorum ki, bir daha gitsem... acaba..:)) Ben de çok mu oluyorum ne :)) Ellerin dert görmesin, teşekkürler teyzeciğim.

Ayrıca kendisini evinde bulamadığımız ama bahçesinde bol bol incir, dağ eriği, elma, tarlasında nefis domatesler bulduğumuz Sünter'in Amcasına da çok teşekkürler :))

Yeniden buluşmak, daha uzun birlikte olmak umuduyla Canım Arkadaşım ...

GİTTİM GEZDİM GELDİM

2011-09-13T01:10:00.005+03:00

Hergün, bir gün daha uzattığımız, beş gün yerine ondört gün yaptığımız tatilimizden nihayet döndük. Gönlümüzü ve aklımızı yeniden gitmek umuduyla orada bırakarak ...

Güzeldi... Dinlendik, eğlendik.

Karga karga gak demiş de, budala falan değilmiş. Bu insanların uydurmasıymış sadece. Hatta kuşlar arasında en akıllısı da kargaymış bir iddiaya göre.

Miskin kedi derler ya... Bakın işte bu doğru olabilir. Baksanıza şu şirin tembellere

Bozcaada'da bağbozumu festivali

Bu minik kuçu kuçu sebzeleri bekliyor olmalı sahibine yardım olsun diye :)

Ayazma plajında Mert

Bulduğu avuçiçi kadar gölgeye kıvrılıp uyuyan bu kedinin keyfine bakar mısınız ?

Bu evin sahibi kapının önüne saksı koyuyor da kendisi nereden eve giriyor acaba?

Bozcaada sokakları ve bizimkiler :)

( Sevgili Sünter'cim le gezi fotoğraflarımız daha sonra )

SEVGİLİYE SİZ DEMEK ...

2011-08-26T18:06:00.007+03:00

Gece yarısına kadar gözlerim yerinden oynayana kadar okuduğum kitabı, sonunda sayfalarının içine gömdüğüm başımı kaldırarak kapattım. Kapattım da, her okuyup bitirdiğim kitabın arkasından olanlar yine oldu. Uykusuz bir gece geçirdim. Her kahraman tekrar canlandı gözlerimin önünde, kitapta konu edilen yaşamları ile.

Osmanlı'nın son dönemlerinde başlayıp cumhuriyet döneminde devam eden, bir paşa eşi olarak saraylarda konaklarda yaşamış soylu bir kadının, eşinin ölümü ile değişen yoksullaşan zorlaşan gerçek yaşam hikayesi anlatılıyor kitapta. Yakın tarihimizle ilgili önemli olaylarla da desteklenerek.

Hani; sevgiliye "siz" diye hitabedilen, aşkların en "saygın" biçimde, ölürcesine, taparcasına yaşandığı Osmanlı dönemi takıldı gecenin yarısında aklıma, kitabın konusundan etkilenerek.

Sevgiliye SİZ demek... Nasıl bir asalet nasıl bir zarafettir Allahım...

Aynı yastığa baş koyduğunuz, yıllarca bir arada yaşadığınız, ömrünüzü paylaştığınız, ciğerine kadar ezbere bildiğiniz eşinize siz demek mesela ...

Şöyle mi olurdu acaba;

"A benim servi bülendim, çok reca edeceğim, çoraplarınızı kirli sepetine atınız canımm efendim." mi derlerdi ki..?

Ay bu pek saygısızca olurdu herhalde.

"Siz zahmet buyurmayınız nuri aynım. Siz şöyle buyurunuz bi zahmet. Uzatınız efendim o güçlü saygın ayaklarınızı ben çıkarayım misk-i amber kokulu çoraplarınızı." Deyip arkadan leğeni ibriği getirip bir güzel yıkaması gerekirdi sanırım sebeb-i hayatının ayaklarını.

Oysa;

"Aşkımm! Bak bu sana son ihtarım. Bir daha o çorapları kirli sepeti yerine, oraya buraya rastgele fırlattığını görürsem, sabah uyandığında burnuna sokulmuş bulacaksın. Tamam mı şekercimm..?" demek daha doğal değil mi..?

Ya da; eşinin boynuna sarılıp öpmek yerine,

"Busemi izam ediyorum, kabul buyurunuz efendim" mi derdi ki eşler birbirine...

Ha bir de; öyle büyük aşklar yaşanırmış ki eskiden; aşkından dağlara, çöllere düşen, aşk acısından verem olup genç yaşta kara toprağa girenler olurmuş... İşte bir de buna akıl erdiremiyorum. Tepeden tırnağa kapalı, feracelerinin ve peçelerinin ardında saklı yüzlerinin ne kadarını görüp te bir bayana aşık olabiliyorlarmış ki delikanlılar..? Olsa olsa; genç kız, yüzünü tamamen kapatan peçeyi şöylee, zarif bir el hareketiyle hafifçe yana kaydırıyor, tek gözüyle baygın baygın bakıp kirpiklerini kırpıştırıyordu hınzırca, delikanlıya, kimbilir... Bir de; ipek feracesini kıpır kıpır dalgalandırarak seke seke yürürken, elindeki ipek işlemeli mendilini çaktırmadan delikanlının ayaklarının dibine bırakıveriyordu belki de gençkız. ( Az da değillermiş hani :))
Aşka hazır yüreğe bu kadarı da yetiyordu demek...

Şaka bir tarafa zamanı geriye sarmak mümkün olsa da, o yıllarda birkaç gün yaşasak nasıl olurdu acaba..?

NEYE ÖZLEM..?

2011-08-21T01:59:00.009+03:00

Neden bu kadar özlem duyarız çocukluk yıllarımıza..? Çok mu güzel geçmiştir herkesin çocukluğu? Bizler çocukken yeryüzü cennetti de şimdi mi yaşanmaz oldu dünya..? Oysa eskiden de yaşını başını almış insanlar söze, "zaman kötü..." diye başlamazlar mıydı ? Savaşlar, iktidar hırsı, kıtlık, yolsuzluk, hırsızlık, arsızlık, çaresiz hastalıklar eskiden de yok muydu? Vardı tabii... Çocukken de acılar çektik pek çoğumuz. Küçücük yüreklerimizin kaldıramayacağı yükler taşıdık belki bazılarımız. Ama binlerce olumsuz yaşanmışlığı sildi ya da kuytu bir köşesine itekledi de beynimiz, biz birkaç güzel anımızı sardık sarmaladık arada açıp hasret gidererek bugünlere taşıdık itinayla. İnsanoğluna bahşedilmiş en güzel armağan olmalı istenmeyeni biliçaltına itelemek. Zaman zaman sinsice sızlatsa da yüreğimizi...

Tamam, çok kötü geçmedi çocukluğum ama benim de, pembe bulutların üstünde eteklerim uçuşarak koştururken, dizlerim dirseklerim yara bere içinde kalarak çok çakıldığım oldu burnumun üstüne, gerçek dünyaya.

Çocukluğumuza değil de, hayallerimize duyduğumuz özlem belki o yılları özleten.. Hani o, kendimizi okuduğumuz masallardaki prenses-prens- yerine koyduğumuz hayallerimiz. İyice ileri giderek, gerçek dünyadan kopup, gerçek bir prenses-prens- oluverdiğimiz hayallerimiz. Kaçımız pamuk prenses olduğunu hayal edebildi ki, büyükler dünyasına adım attıktan sonra..?

Alabildiğine doğal olmaya özlem midir yoksa çocukluğa özlem ..? "Dondurma istiyorumm" diye zırıl zırıl ağlayabilmek ne büyük bir özgürlüktür aslında. Düşünsenize; işlek bir yerde mesela Kızılay'da, eşinizin, anne-babanızın ya da yanınızdaki arkadaşınızın paçasına yapışmış iki gözünüz iki çeşme, salya sümük; " dondurma istiyorumm" diye cıyak cıyak bağırdığınızı.

Kalabalık bir caddede giderken birden yüksek sesle şarkı söylemeye başladığınızı düşünün...

Arkadaşınızın yüzüne karşı; "seni sevmiyorum, konuşma benimle" ya da, elbisen çok çirkin, sana hiç yakışmamış diyebilir misiniz? Sanmıyorum... Genelde, "Aaa yeni mi aldın çok hoş olmuş" deriz.

İşte böylesine sınırsız bir özgürlüğe sahiptir çocuk. Duygularını dile getirmekte, istediğini söylemekte.

Bir de; alabildiğine kıvrak esnek bir vücuda sahip olduğumuz o yıllarda yapabildiklerimizi, mesela; yüksek bir ağaca tırmanmayı, takla atabilmeyi mi özlüyoruz acaba..?

***

Yine çocukluk anılarımdan biri geldi de gecenin bu vakti aklıma. Ramazanda, ertesi gün okula gideceğimiz için oruç tutmamızı yasaklamıştı Babam. Oysa biz, her gece sahura kalkmak için yatakta uyumadan beklerdik kardeşimle. Sahur vakti tuvalet bahanesiyle herkesten önce sofraya kurulurduk. Bir taraftan da kızacak diye babamızdan gözlerimizi kaçırarak. Annemin yaptığı börekleri, kızatmaları, sen çok yedin ben çok yedim diye üçer beşer yarış yaparak tıkınırdık. Öyle çok yerdik ki, davul gibi bir karınla yatardık yataklarımıza.

Sizi bilmem ama ben bir de bunu özlüyor olabilirim. Onca hamur işini kızartmayı yağı reçeli yeyip te, bir deri bir kemik kalabilmeyi... Oysa şimdi lokmalarımı sayarak yiyorum kilo olarak geri dönecek korkusuyla :((

SIRTIMIZ YERE GELMEZ

2011-08-19T23:40:00.003+03:00

Atlantis açıldı bugün. Şükür... Artık Batıkent'in de ünlü markaların sıra sıra dizildiği devasa ve gösterişli bir avm si var. Arabayla kilometrelerce gidip alışveriş yapmamıza gerek kalmadı. Hiç masrafsız hergün iki adımda ulaşıp markalı şık şeyler alacağız hergün (!) Hem bizim diğerlerinden farklı süslü bir tramvayımız bile var yaa ! Yüz metre mesafeyi vakurla gidip gidip geliyor. Böylelikle çok önemli bir memleket meselesi daha çözüme ulaşmış, daha gelişmiş bir ülke olma yolunda bir adım daha atılmış oldu (!) Hayırlı uğurlu olsun ...

Ha bir de; bu akşam konser vardı. Çok duyarlı davrandılar, şehitlerimize saygı adına konseri iptal ettiler. Kenan Doğulu ve Sertap Erener verecekti konseri. Sahi, Sertap Erener Somali'ye gitmemiş miydi ki zaten..?

AMİNN ...

2011-08-19T01:26:00.007+03:00

Bir yıldız kaydı diye, dilek tutmuş aklınca

Gökyüzünde yıldızlar sörf yapsa ne farkeder..?

Yetmese;

yağmur olsa binlercesi yağsa tependen

Kabul eder mi Yaradan ..?

Bilmez misin, a şaşkın ..?

Olmayacak duaya amin denmez.

Dökme suyla değirmen dönmez.

Özden olmazsa da kör gözden yaş gelmez.

Önce;

emek vermek gerek

uğrunda çaba harcamak.

Ter dökmek gerek ter, elde etmek için ...

Yılmadan

usanmadan

bin kere düşüp yine kalkarak, yeniden başlamak gerek .

Yaralanmak belki ...

Tozu dumana katmak gerek bazen başarmak için .

İşte o zaman;

açarsın ellerini semaya ,

tam da bir yıldız kaymışsa o anda,

ne ala ...

DESEM Kİ ...

2011-08-18T01:11:00.009+03:00

(Tablo: Salvador Dali)

Mesela desem ki;

ben bugün kadın olmak, anne olmak istemiyorum. Temizlik yapmak, yemek pişirmek, alışveriş yapmak, bulaşık çamaşır ütü yapmak hiç istemiyorum

desem.

Dilekçemi hangi makama sunmam gerekir ki..?

CİCİ KUŞ

2011-08-16T18:05:00.004+03:00

Ben bir Cici kuş olsam

boşversem

"Amann sen de, konmuşsam altın kafese ne olmuş yani" desem.

Ne mutlu işte, ekmek elden su gölden

Cik cik ötsem .

Okşasalar rengarenk tüylerimi

şımarsam.

Bir şımarsam bir şımarsam ki; unutsam kuş olduğumu.

Taklit etsem insanları;

"Cici kuş" deseler bana.

"Cici kuş" desem ben de.

Muhabbet kuşuyken, evrim geçirsem,

papağan olsam.

Her söyleneni tekrar etsem.

bıdı bıdı konuşsam. Hiç susmasam.

Abartsam hatta;

gagamla zar atsam, tavla oynamaya kalksam bir de.

Çalınca çıldırsam, gagalasam telefonu, bıraksalar da ben konuşsam.

Karpuz kavun üzüm yesem, Dapdap'ın (cicikuş'un Mehtap'a seslenişi) bardağına dalıp kaynağından çay içsem.

Mutlu olur muydum acep, balkon demirine konan güvercin kadar..?

***

Abartmıyorum valla Mehtap'ın muhabbetkuşu - Cicikuş - bütün bunları ve çok daha fazlasını yapıyor. Mesela yere attığımız misketle oynuyor gagasıyla itekleye itekleye. Cicikuş'un evrim geçirdiğini düşünmekteyim açıkçası :) Evde serbestçe uçuyor zaman zaman, "hadi git çabuk odana " diyorlar, gidiyor uslu uslu uçarak. Uçarken de konuşarak. Kedi köpek gibi hatta daha da akıllı bence :) Konuştuklarımızı derhal tekrara başlıyor, hiç nazlanması yok. Konuyor omzumuza hadi konuşun diye başlıyor didiklemeye. Sessiz konuşursak ve anlamazsa konuştuklarımızı, gagasını dudağımıza dayayıp daha bir dikkat kesiliyor. Hayatımda ilk defa bu kadar yakın ilişki kurabildiğim bu kuşu çok seviyorum ben. - Cicikuşa kadar, çok sevmeme rağmen hiçbir hayvana dokunamazdım.-

Mehtap'ların olduğu kadar bizim de sevgilimiz oldu Cicikuş, arkadaşımdan çok onu görmek için gidiyorum bazı zamanlar :) )

Ama "anavatanlarından, doğal ortamlarından koparılmasalardı da özgürce, o ağaçtan bu dala şakıyarak uçsalardı kuşlar daha güzel olmaz mıydı..?" diye düşünüyorum bazen ...

OYUN HEP AYNI OYUN !!!

2011-08-13T17:42:00.007+03:00

Biz daha lisedeydik ülke sorunlarına kendimizce, aklımızın erdiğince çözümler aramaya başladığımızda. Ve yine o zamanlardı kardeşin kardeşe fikrinden dolayı kin duyduğu, kardeşini düşman bildiği yıllar. Evet, aynı evin içinde bile fikir ayrılığı yüzünden kardeşler arasında uçurumlar oluşabiliyordu. Sanki başka başka topraklar uğruna gözlerini budaktan sakınmadan kanlı çatışmalara atılıyorlardı. Kendisini, biri sağcı diğeri solcu olarak yaftalamış iki kardeş birbirini vatan haini olarak suçlarken tamamen unutmuşlardı vatanlarının bayraklarının savundukları tüm kutsal değerlerin aynı olduğunu. Öylesine bir kavga vardı ülkede. Ve... Çok fidanlar devrildi hayatlarının baharında. Çok kanlar döküldü...

Hatırlıyorum da; oturduğumuz muhitte alt taraf başka üst taraf başka fraksiyondan gençlerin elindeydi (!) evimize giderken taşlandığımız zamanlar oluyordu. Bir keresinde, babamı doktora götürürken sağ sol çatışması içinde kalmıştık ta hasta babamın kafasına taş isabet etmiş, kan revan içinde doktora zor ulaşmıştık. Gece yarısı silahlı çatışma sesleriyle uykudan uyandığımız olurdu. Hergün çatışma hergün ölüm haberleri alırdık. Diken üstünde yaşardık yani.

Yalnızca daha güzel bir ülkede, daha güzel bir dünyada yaşamaktı gençliğin özlemi. Ve daha özgür bir ülkede ... Kolay yönlendiriliyordu gençlik, deli akıyordu kanları çünkü. İnandılar ... Bu nedenle kardeş kardeşi vurdu.

Sonra anladım, yıllar sonra... Oynanan büyük bir oyun vardı bu topraklar üzerinde. Asıl düşmansa dış güçlerdi. Ve onların içerdeki maşaları. Olan yine bu ülkenin gencecik evlatlarına olmuştu. Daha güzel daha özgür bir Türkiye kurmak hayalleriyle öldü birçoğu. Binlerce genç hapishanelerde işkenceler görmüş, kimisi akıl ve beden sağlığını kaybetmiş, kiminden hiç haber alınamamıştı. Yeniden toplum düzenine ayak uydurmaya, yeni bir düzen kurmaya çalıştı sonraları pekçoğu. Çok kötü günlerdi çok.

Yine zaman içerisinde; sağcı ya da solcu olan o günün gençleri bugünün büyükleri bazı kişilerin, nasıl da düzene ayak uydurup çıkarları doğrultusunda saf değiştirdiklerine şahit oldum defalarca. O zamanlar ne için savaşmışlardı, idealleri ne idi ..? Bugün neye inanıyorlar..? Ensesi kalın, kendinden başkasına ne olursa olsun zihniyetindeki bu bazı kişiler hayretler içinde bırakıyorlar şimdi beni.

Güzel ülkeme göz dikmiş emperyalist güçler, o yıllarda oyunlar oynadılar ülkem üzerinde, bölmek, parçalamak, kolay yutmak adına. Bugün de oynamaya devam ediyorlar, yarın da aynı oyunu oynayacaklar...

Bize düşen; sağ-sol, dinci-laik(?), alevi-sünni, Türk-kürt demeden yani bizden farklı olanı,düşüneni ötekileştirmeden, gerçek düşman(lar)ı bilerek, kardeşçe, birlik ve beraberlik içinde ve uyanık çok uyanık olmaktır. Ki; her bir zerresi kanla sulanmış bu topraklara uzanan elleri kırabilelim birlikte...

Yoksa; dün olduğu gibi yarın da telafisi mümkün olmayan pişmanlıklar yaşayabiliriz.

ŞİRİNCE NE KELİME, HARİKA ...

2011-08-11T01:38:00.002+03:00

Başbaşa vermiş bir yuva kurmuşlar. Şehrin kalabalığı, gürültüsü umurlarında bile değil. Sanki, bir ikisi var şu koca dünyada.

Çaresiz kırık dökük harap hissedebiliriz bazen kendimizi. Ama mutlaka bir pencere vardır hayata açılan. Rüya gibi, hayal gibi erişilmez sanırız, oysa bir adım ötemizde ve gerçeğin ta kendisidir. Yeter ki bakmasını bilelim ve umudumuzu yitirmeyelim.

Yanlış kapı olduğunu nerden bilebiliriz ki, açıp, içeri girmedikçe ...

Her çiçek çok güzel. Bazıları daha da güzel ...

Şirince ;

İzmir'e bağlı turistik bir köy. Şarabıyla meşhur en çok. Eskiden çirkince imiş ismi. Bir söylentiye göre yöreye ilk yerleştirilen Rumlar, bu güzeller güzeli doğayı gözlerden saklamak için önce Çirkince ismini vermişler köye.
Doğası evleri konakları ile hayran kaldığımız ve her çeşit meyveden yapılma şaraplarının tadına bakmakla bile çakırkeyf olduğumuz Şirince'yi çok sevdik. Hatta Şirince ismini pek bi mütavazı bulduk "şahane, muhteşem falan olmalıydı ismi" diye düşündük :)

Kuşadası, İzmir tarafına giderseniz Şirince'yi de görmenizi öneririm. Eminim çok beğeneceksiniz.

LAY LAY LOMM !!!

2011-08-09T18:06:00.017+03:00

Şu yaprak kıpırdamaz yorgun durgun yaz gününün rehavetine bıraktım da kendimi, olabildiğince tembel, salaş bir gün geçirdim şu saate kadar.

Arada kitap okudum. Çok kalındı kolum yoruldu bıraktım.

TV kanallarını dolaştım sonra bir parmak hareketiyle

Gördüm ki; Ülkem de tam bir rehavet içinde.

Her yer güllük gülistanlık, herkes mutlu. Nasıl olmasın ki ? Ekonomimiz tavan yapmış, demokrasi son hızla rayına oturmakta. Maaşallah ...

Ne; hergün gelen şehit haberleri, ki bunlara polis şehit haberleri de eklendi artık.

Ne; Somali'de açlıktan ölen çocuklar

Ne; dünyayı tehdit eden yeni ekonomik kriz. Bize ne. Biliyoruz, değet bile geçmeyecek bizi bu kez ...

Herşey öyle yolunda ki, komşumuz Suriye'yi yola getirmeyi görev edindik boşluktan. İç işimiz bilerek ...

Ohh! rahat olun siz de. Bırakın kendinizi şu sıcak yaz gününün rehavetine, keyfinize bakın...

Bakın!

Hayat ne güzel.

Şarkılar söyleyin hep birlikte.

Çiçeklerr kelebeklerr lay lay lomm

EMİNE

2011-08-05T16:59:00.012+03:00

Aralarında kaynayan, kimisi çoktan bite dönüşmüş sirkelere aldırış etmeden, önünde oturan kızın saçlarını taramaya devam ediyordu yaşlı kadın. Saçlarına inen her tarak darbesinde acıdan sızlanıyordu kızcağız. Daha önce ne zaman yıkandığını bile hatırlamıyordu ve saçları da taranmayı çoktan unutmuştu dolayısıyla. Kız, ninesi saçlarına tarağı her geçirdiğinde minik çığlıklar atıyor, ninesi, gür saçlarının dolaşığını açamadığı için sinirli, kendine doğru daha güçlü çekiştiriyordu kızı saçlarından tutup. Bir taraftan da uslu durması için tarakla kafasına küçük darbeler indirerek. Sonunda kızın saçlarını ikiye ayırıp, iki yanda, bir bezden çart diye yırttığı ince şeritlerle birlikte örüp, örgülerin ucunu da, bu bez parçasını düğüm yaparak bağlayıp bu işkenceden kurtuldular ikisi de yeniden banyo yapana kadar.

Yaz gelmiş pamuklar çoktan kozalarından çıkmış, toplanma vakti gelmişti. Ninesi de çalışırdı gelinleri oğulları ve torunlarıyla birlikte tarlada. Oysa küçük kıza ne kadar da yaşlı görünüyordu ninesi. Derisi buruşmuş kara yüzü ve elleriyle yüz yaşında olmalıydı O'na göre kadın ama haminne -büyük nine- gibi bembeyaz değildi saçları henüz, hatta aradaki tek tük beyazları saymazsak simsiyahtı. Ailenin tüm bireyleri, oğulları gelinleri ve torunları üzerinde mutlak bir hakimiyeti vardı kadının. İstekleri emirdi, yerine getirmeyenin vay haline. Ninesinin gözünde yeri diğer torunlarından daha kıymetli olan Emine tarlaya gitmiyor evde üvey kardeşleriyle ilgileniyordu ninesinin emriyle. Oysa onun yaşındaki diğer torunlar tarlada çalışmak zorundaydılar kaytarmaya cesaret bile edemezlerdi. Bu ayrıcalık üvey annesinin şimşeklerini üstüne çekmesine neden oluyordu kızın. Ninesi olmasa O'nu bir kaşık suda boğardı kadın, bunu kin dolu gözlerinden anlayabiliyordu kızcağız.

O gün hep birlikte bütün gün tarlada çalıştıktan sonra yorgun argın eve döndüklerinde, "kazanı yakın, herkes sırayla yıkanıp paklansın" diye emir vermişti yaşlı kadın. Gelinler bahçedeki ocağı çalı çırpı ile tutuşturup, erkeklerin ormandan daha önceden kesip yığdıkları odunlarla ateşi bir güzel güçlendirmişler ve su ısınınca da sırayla herkes banyosunu yapmıştı. Annesi öldüğünden beri hep olduğu gibi Emine'yi yine ninesi yıkayıp saçlarını taramıştı. Kız banyodan sonra içeri girmiş, aynada kendisini seyrediyor, oniki yaşına rağmen yaşıtlarına göre daha gelişkin güzel vücudunu görebilmek için kırık aynanın önünde şekilden şekile giriyordu ki dışardan gelen bağrışmalarla irkildi. Bahçeye çıktığında boylu boyunca uyur gibi yatan ninesinin üzerine kapaklanmış amcasını ve dizlerini döverek ağlayan diğerlerini gördü kızcağız. Ölmüştü ninesi...

ÖZLEM

2011-08-03T23:43:00.006+03:00

Bal rengi gözlerinde hüzün
titrek kirpiklerinde iki damla yaş
derin derin ufka daldı kadın.
Batmakta olan güneşte feryat, yüreğinde isyan vardı.

Gitmek zamanıydı ...
Ardına bakmadan gitmek ...

Ne kalmak gelirdi elden artık,
ne götürmek giderken yanında, geride bırakmaya kıyamadığını ...

Gözlerinden süzülen iki damla yaş,
kederli, iki ince yol oluşturdu yorgun yanaklarında.
Belli belirsiz, inceden bir ezgi döküldü dudaklarından.

"Güz gülleri gibiyim
Hiç bahar yaşamadım"

Yavaş yavaş çözdü düğmelerini.
Anılarını, acılarını çözdü bir bir
indirdi omuzlarından yüklerini,
attı kumsala ...

Bir avuç kum aldı eline
yürüdü denize doğru ...
Önce üşüdü, titredi
Sonra hafifledi.
Tıpkı bir kuş gibiydi.
Açtı kollarını kocaman
hasretiyle kucaklaşır gibi ...

Köpük köpük oldu deniz
kabardı ... Kabardı ...
Sonra,
duruldu.
Kavuşmuş gibi sevdiğine.

Kumsalda buldular gün doğarken kadını.
Yüzünde mutlu bir tebessüm
Avucunda inci taneleri vardı ...

***
( Bugün senin şarkını dinledim Anneciğim. Özlemlerin geldi aklıma ... özledim ...)

SICAK ÇOK SICAK

2011-07-31T23:44:00.000+03:00

Sıcak çok sıcak
daha da sıcak olacak
Kavruluyor Ankara
Bastığımız yer, soluduğumuz hava sıcak
Bir ateş çemberinin ortasında
sıkışmış kalmışız sanki...
Sesimiz çıkmıyor nefesimiz kesilmiş ...
Takatsiz
çaresiz
yorgun
umutsuzuz
Hani, bir yağmur yağsa şöyle diyorum
bardaktan boşanırcasına
yıkasa
serinletse
tüm pislikleri akıtsa mazgallara
temizlese Ankara'yı
Ahh ! Ne güzel olurdu ...

YAŞLI GİTTİM GENÇ GELDİM

2011-07-27T17:07:00.002+03:00

Yaşlı beyler ve bayanların - yaş almış, deneyim biriktirmiş, görmüş geçirmiş - oldukça çok olduğu Kuşadası'nda bir sitede, kuzen eşi arkadaşım ve oğullarımızla birlikte hem eğlenip hem hayat dersi aldığım bir tatil geçirdim. Baharda da İstanbul'un altını üstüne getirmiştik yine aynı kadro. Bu kez de eşlerimiz işleri nedeniyle ancak hafta sonları katılabildiler bize.

Hayat dersi aldım diyorum çünkü; biz alışmışız toplum olarak yaşlıların tonton tonton bir köşede oturup suyunu bile ayağına istemelerine, kendilerini ikinci plana çekip hayatın akışını geriden izlemelerine. Burada böyle değildi. Yaş ortalaması seksenin üstündeki gençler (!) hayatın tam da merkezinde ve gayet enerjiktiler. Hala hayalleri, geleceğe ait planları, umutları vardı yarına dair.

92 yaşındaki Robert Koleji'nde okumuş ömrünün yarısı Amerika'da geçmiş eski yüzme hocası amcayla ( hayatının yarısını anlattı :)) deniz içi sohbetimiz ilginçti mesela. Yüzerek açılmak istediğini ama genç karısının (!) ( 83 yaşındaymış karısı ve O'nunla yüzmek yerine arkadaşlarıyla briç oynamayı tercih ediyormuş) kendisine refakat etmediği için kızgın olduğunu ve O açılırken bizim O'nu gözetmemizi rica etti ama bizim gözetemeyeceğimiz kadar açılması epeyce telaşlanmamıza neden oldu.

83 yaşındaki Hadiye teyze tam bir fıstıktı :) Ruhunun tazeliğine ihanet edip yıllara boyun eğmiş cildini saymazsak, mini şortuyla genç kızlara taş çıkartıyordu valla. Sabah yedide kalkıp, bikinisini giyip bir saat yüzüyor, kahvaltısının ardından güzellik uykusunu da alıp, akşama doğru çay bahçesine geliyordu okey partisine katılmak üzere. İki dirhem bir çekirdek giyinmiş ve oyunu kaçırma telaşıyla gözlerimin faltaşı gibi açılmasına neden olan o kıvrak yürüyüşüyle.

84 ve 82 yaşlarındaki iki kızkardeşin paşayı paylaşamamaktan kaynaklanan kavgalarının detayını özellerine saygısızlık olmasın diye anlatamıyorum :))

Ahh! bir de Atatürk Amca vardı ki hayran bıraktı beni kendine. Tıpatıp Atatürk. O kadar benziyor yani. Profilden, önden sürekli inceledik ( umarım farkına varmamıştır :)) Sanırım O da 90 yaşının üstündeydi. Ayaklarını sürükleye sürükleye çay bahçesine geliyor ve hep aynı masaya oturuyordu. Tek başına, gözlerini uzak bir noktaya kilitlemiş öylece hareketsiz oturuyordu uzun süre ve arada uyuklayarak. Ne zaman ki masasına arkadaşları geliyor - bir süre sonra mutlaka birileri geliyordu. - Atatürk Amcanın denetiminde doyumsuz bir sohbet başlıyordu. Kurtuluş savaşı hikayelerinden tutun, Ergenekon davasıyla ilgili siyasilerin gerçek amacına, Deniz Feneri davasının suni gündem yaratılarak nasıl örtbas edildiğine, üst düzey subayların neden teker teker tutuklandığına varıncaya kadar her konuda bilgisi vardı ve etrafındakiler de arada kendi fikirlerini anlatarak saygıyla dinliyorlardı O'nu. Sanırım saygın bir konumu vardı arkadaşları arasında. O'nunla tanışmayı ve derin bilgilerinden faydalanmayı, sohbetini dinlemeyi çok istedim ama ayıp olur diye frenlediler beni yanımdakiler. :( ( Sanki yan masadan kulak misafiri olmak daha az ayıp olmuş gibi :))

Benzeri diğer örneklerle de bir kez daha anladım ki; İnsan, ruhu yaşlandığında yaşlanıyor ve umutlarımız hayallerimiz öldüğünde ölüyoruz ancak. Gelecekle ilgili planlarımız bittiğinde biz de bitiyoruz bir anlamda. İşte bu nedenle sıkı sıkı sarılmak gerek hayata. Sevmeliyiz hayatı ki, sevsin hayat ta bizi.

2011-07-27T00:27:00.001+03:00

Bir tarlanın ortasında şaşkın bezgin, uzun ince bacaklarını çarpık çarpık atarak dolanıp duran bir leylek gördüm yaz başında. Belli ki yolunu şaşırmış ya da sürüden ayrılmıştı. "Ayy! tüh, keşke havada görseydim diye de hayıflandığımı hatırlıyorum" Neyse ki havada görmemişim. Evin yolunu iyiden iyiye şaşıracak mışım yoksa. Elimde bavulum bahardan beri yollardayım.

Birkaç gün önce de Kuşadası'ndan döndüm güzel Elçin'imizin nişan törenine katılmak için tatilimi yarıda keserek. Telefonda, gelmezsem olacaklarla ilgili yaptığı tehditvari baskılarına dayanamadığımdan demem daha doğru olur sanırım :)

Kısa süre önce tanıştılar

Aşık oldular

Hemen nişanlandılar

Duramazlarmış artık ayrı

Bir ay sonra da düğünleri var

Ne denir ki;

Dede olsunlar nine olsunlar

ama

Hep aynı aşkla baksın gözleri

BİR ÖMÜR MUTLU OLSUNLAR

SEVGİ NEDİR Kİ..?

2011-07-25T18:17:00.002+03:00

Özlemekmiş sevmek
herşeye rağmen özlemek

kırılsan da, hatta kahrolsan da geriye baktığında
cızz etmesiymiş yüreğinin gizli bir köşesinin
adını andıkça...

Beklemekmiş bir de sevmek, umut etmek ...
Hırslarından sıyrılmasını, pas tutmuş kalbinin arınmasını beklemek umutla

Ne de olsa;
aynı karında yatmış
aynı memeden emmiş O'da

üstelik; bilirsin, öl desen ölürmüş gözünde bir damla yaş görmemek için...

Yalanmış... Eskidenmiş...
O kalp çoktan bıtırak tarlasına dönmüş
dili çatallanmış, gözler yabancı bakarmış

Sevgi; iki haris el tarafından hunharca boğulmuş.

Artık yokmuş

Belki de hiç olmamış ...

ZAMAN TÜNELİ

2011-07-12T01:42:00.005+03:00

Zaman tünelinden geçtik bir kumsala düştük. Hem de 1970 lerde bir kumsala

Yetmişli yılların başında henüz süslü dev canavarları andıran beton binalar dikilmemişti kumsallar boyunca. Oteller, babalarının malı gibi sahilleri çevirip kendi müşterileri dışındakilere kapatmamışlardı daha. Alabildiğine bakir kumsallar herkese açıktı. Kolunun altına güneş şemsiyesini havlusunu alan, istediği yere uzanır, güneşin ve denizin keyfini istediği gibi çıkarırdı. Pansiyonlar vardı o zamanlar, aile pansiyonları. Evinin bir katını, birkaç odasını kiralayan, müşteriyi konuk sayan, yeri geldiğinde yemeklerini paylaşan pansiyon sahipleri vardı.

Alanya'ya ilk kez gidişimizi hatırlıyorum. Muz bahçeleri uzanıyordu yol boyunca. Bir tarafta uçsuz bucaksız deniz, diğer tarafta muz bahçeleri... Bir keresinde; bir muz bahçesine dalmıştık güle oynaya arkadaşlarla. Yalnızca bir tane alacaktık, dalından koparmanın hazzını yaşamaktı maksadımız sadece. Arkamızda duyduğumuz sesle irkilmiş, utanıp kıpkırmızı kesilmiştik. Oysa yaşlı amca, koca bir muz demeti uzatıyordu bize gülümseyerek. Öylesine toktu yerli halkın gözü.

Geceleri kumsalda ateş yakardık bir de, tanışıp kaynaştığımız diğer pansiyoner gençlerle birlikte. Ateşin etrafında bağdaş kurup otururduk. Mutlaka gitar çalıp şarkı söyleyen biri olurdu aramızda, grubun gözdesi ilahı aynı zamanda. Gitarın romantik ezgileri gecenin karanlığında yankılanırken her gönüle bir kıvılcım düşerdi gizliden gizliye. Karanlık kumsalda nice sevdalara şahitlik etmişti kimbilir dalga sesleri, milyonlarca parlak yıldızla birlikte. Ve ilk kızıllık düştüğünde ufka, sözler verilmişti belki sonsuza dek sürecek ama şehrin ilk gürültüsünde unutuluverecek.

***

Çanakkale'deydik. Yine telaş vardı, çok yorulduk yine. Bir o kadar da gezdik dinlendik, henüz görmediğimiz yeni yerler keşfettik. O gün de akşama kadar Alp'in evini temizleyip yerleştirmekten harap ve bitap düşmüş, gene de uzanıp dinlenmek yerine sokaklara atmıştık kendimizi. "Sizi değişik bir yere götüreceğim ama beğenir misiniz bilmiyorum. Biraz farklı bir yer." dedi oğlum. Yeni bir yer göreceğiz ya atladık hemen " Hadi götür beğenmezsek döneriz noolcek :) " dedik.

Kumsalda, hemen denizin dibinde tahta sandalye ve masaların olduğu sıra sıra, gösterişten uzak sade çay bahçeleri, kumların üstüne yayılmış oturanlar, başka bir köşede arkadaşlarının gitarla çaldığı müziğe eşlik eden neşeli bir grup genç, çoluklu çocuklu aileler, etrafta koşuşturan minikler, fonda Raw raw Rasputin olmasa da bana onu anımsatan bir müzik, Masaların arasında dolaşan kuruyemiş- çekirdek satıcıları, denizde boyaları dökülmüş nazlı nazlı sallanan iki taka...

Sanki zaman tünelinden geçmiş ve 1970 lerde bir kumsala düşmüştük. Modernleşme adına beton yığınlarının arasında boğulmadan, insan ve doğanın özgürce kucaklaştığı bir kumsaldı. Ve biz bunu çok sevdik...

DARISI BEKARLARIN BAŞINA

2011-07-01T00:21:00.002+03:00

Genç, hatta yaşlı, tanıdıklar akrabalar sıraya girmişler, herbiri birer aşk böceği olmuş pır pır uçuşuyor. Çevremizde kim varsa bekar, hepsinde bir evlilik telaşıdır gidiyor.

Hayır anlamadım gitti. Eros okunu fırlattı da bizimkiler toplu halde isabet mi aldı nedir..? Hepsi aynı anda atağa kalktı:)

Bir koşuşturma bir koşuşturma, kime yetişeceğimizi şaşırdık. Bizi düşünen yok tabii bu arada. Giyim kuşam telaşı bir tarafa, hediye almaya yetişemez olduk. İnsan biraz acır da azıcık ara verir di mi..? Bu ne aceledir böyle..? Üstelik, hemen her törenin baş danışmanları- bilirkişileri olarak baş köşede yerimizi almak durumunda da kalıyoruz. Bu kadar yaşlandık mı biz yahu..:)

Bu furyaya benim sarı çiçeğim de katıldı bi koşu. Daha düne kadar, gözleri ufka dalmış, beyaz atlı prensini bekler dururken ve tam da masallara inancını yitirmek üzereyken, Kıbrıs'tan, atının yelelerine yapışmış, kumral saçlarını rüzgarda savurarak, ela gözlerinden sevda kıvılcımları saça saça uçarak geldi kızımın (arkadaşımızın kızı) masal prensi. "Aman Ya rabbim bu ne aşk" dedirterek hem de :)

Yalnızca O' mu.. ? "Aşık oldum Çınar'cım. Gerçekmiş, varmış aşk diye birşey" derken, ağzından çıkan herbir "aşk" sözcüğü kanatlanıp, rengarenk kelebekler gibi ahenkle dansediyor adeta :) O konuştukça ben kalbinin mutluluk tiktaklarını dinliyorum zevkle.

Ee iş böyle olunca da, biz büyüklere düşen iki sevdalı yüreği bir yastıkta buluşturmaktı elbette.

Ve... cuma günü sözümüz var.

Tabii ki son değil. Haftaya başka bir kuzenin düğünü var. Buyrun sizi de bekleriz :))

Not: Bu koşuşturmaca arasında blog dostlarımı ihmal ettim istemeden. Herkes bi evlensin :) ortalık durulsun, herbir dost blogu uzun uzun ziyaret edip güzel yazılarını zevkle sindire sindire okuyacağım.

DÜZENLERKEN SON POSTUM SİLİNDİ VE BAŞLIKTAN BAŞKA BİRŞEY YAZAMIYORUM :((((

2011-06-30T10:10:00.002+03:00

BABAM

2011-06-19T01:50:00.007+03:00

Seni her düşündüğümde

Saçların gelir önce aklıma,

karbeyaz

son dokunuşum, parmaklarımı gezdirişim arasında

yumuşacık ipek gibi

O anda bile; daha önce saçlarına hiç dokunmamış mıydım diye düşünüşüm hayretle.

Sonra yüzündeki son ifaden...

Çektiğin acıların kanıtı hoyrat çizgilere inat,

son bir gayretle yüzüne yerleştirdiğin beceriksiz çarpık gülücük gelir aklıma.

Ve zamansız kaybına isyanım

Babam ... Hep söylerdin ya

yıllar sonra anladım.

Başucunda, soğuk taşa anlattım

ki...

her sözünde haklıydın.

***

Sevgili eşimin ve baba ya da baba adayı blog arkadaşlarımın BABALAR GÜNÜ KUTLU OLSUN

BAŞSAĞLIĞI

2011-06-15T23:57:00.001+03:00

Sevgili blog arkadaşımız Cenk 'in Annesini kaybettiğini öğrendim ne yazık ki.

Söyleyecek söz bulamıyorum, çok üzgünüm.

Sabırlar, dayanma gücü diliyorum Canım Oğlum, Keşke senin için yapabileceğim birşey olsaydı.

Anneciğin nurlarda yatsın.

Başın sağolsun

TİMUR'UN FİLLERİ

2011-06-15T12:33:00.013+03:00

Timur köylülere 2 erkek fil vermiş.

" Alın besleyin, iyi bakın haaa ! " demiş.

Köylüler önce memnun hallerinden, iki filleri olmuş durup dururken...

Gel zaman git zaman olmuş. Halk bakmış, filler çok yiyor, bakımları da çok zor.

Dayanacak halleri kalmamış ..! illallah demişler.

Sonunda oturup konuşmuşlar bir karara varmışlar. Olsa olsa demişler, Hoca gelir bu işin üstesinden. Toplanıp gitmişler hoca'ya anlatmışlar durumu.

" Aman! Hoca " demişler. "Böyleykenn böyle. Şikayetçiyiz, hem de çok. Kurtarsan kurtarsan, sen kurtarırsın bu dertten bizi. Mahvolduk öldük bittik, ocağına düştük. İmanımız gevredi Hoca. Bizim kendi ağzımıza koyacak yiyeceğimiz yok, Timur'un fillerini besliyoruz bir de. Üstelik dev cüsseleriyle tarlalarımızdaki ürünleri de çiğneyip geçiyorlar "

"Ben ne yapabilirim ki ..? " demiş hoca

"Bizim adımıza Timur'dan rica etsen de fillerini geri alsa " demişler.

Hoca " birlikten kuvvet doğar. Eğer siz de benimle gelirseniz hallederiz belki " demiş.

Hoca önde halk arkada düşmüşler yola... Hoca Timur'un sarayının kapısına geldiğinde bir de bakmış ki, arkasında halktan tek bir kişi dahi yok... Ama iş işten geçmiş. Timur'un karşısında bulmuş kendini.

Timur, "hoca ne işin var burada ..? " demiş.

Hoca övgü dolu bir dille Timur'a, bir ricası olduğunu söylemiş veee….

"Devletlüm! halkımız verdiğiniz fillerden bir memnun bir memnun lakin az bulurlar, dişilerini de isterler " demiş

Sonra ne mi olmuş..? Bilmem...
Halk memnun filler memnun, sarmaş dolaş yaşayıp gitmişlerdir herhalde...

OYUM OYUM OYLADIK

2011-06-14T02:28:00.002+03:00

Hayatı dışardan izliyor gibi olurum başka bir şehre gittiğimde. Ben hiç yokumdur sanki o hayatın içinde de, izleyiciyimdir sadece. Sahnede bir oyun izler, bir pencerenin gerisinden bakar gibi. Ya da bir tren vagonunun penceresinden kayıp giden renkli, uzak bir manzaradır hayat.

Herşey, herkes farklı gelir gözüme başka bir şehirdeyken. Otlar çiçekler kuşlar bile farklıdır. Telaşlı telaşlı işlerine gidip gelenler, alışveriste kafede sokakta gördüklerim, benim şehrimin insanlarından çok farklı görünür gözüme. Sanki şehrimde yaşayan herkesle akraba kankayımdır da bir anda tanımadığım insanlar arasında buluvermişimdir kendimi. Yoo hayır, hiç te şikayetçi olmam bundan. İncelerim, sürekli incelerim çevremi. Uzaktan, sakin telaşsız umarsız gözlerle, benim dışımda akıp giden yabancı hayatı izlemek keyif verir bana.

Çanakkale'de, işte böyle sakin huzurlu, alışık olmadığım diğer yaşamları izlediğim kadar, kendi kendimle de kaldığım, ruhumu beslediğim günler geçirdim. Saat ve zaman kavramını sildim tümüyle. Yetişmesi gereken işler, alacaklar verecekler yoktu. Yapılması gerekenleri 12 günlüğüne askıya almıştım çünkü. Neyi ne zaman istediysem o zaman yaptım. Yapmadım ya da. Aldırmadım, aheste-beste yaşadım. Gönlümce...

Gazetemi aldım oturdum sahildeki donanmanın çay bahçesine mesela. Böyle anlardan birinde; muhteşem boğaz manzarasına kaptırmışken kendimi ve tam da bir sigara yakmışken keyfime keyif, çayıma eş olsun diye, birden, iki üç tane değil, bir yunus sürüsü gördüm denizde. Dalgalarla oynaşarak, suya bata çıka, atlaya zıplaya geçtiler gözlerimin önünden... Bu manzara gerçekten de yabancı olduğum, hiç tatmadığım duygularla coşturdu içimi. -Hayra yormuştum yunusları ama olmadı :( -

Sonra; apar topar, vatandaşlık görevimi yapmak için döndüm Ankara'ya. Önemliydi bir tek oy bile. Benim oyum önemliydi... Öyle miydi gerçekten..? Neyi değiştirdim şimdi ben..?

SEÇMECE BUNLAR ...

2011-06-09T14:04:00.002+03:00

Seçim sürecinde, çılgın vaatler, verilen sözler, caklar cuklar arasında başımız döndü, serseme çevirdiler bizi.

Üstelik meydanlarda öyle sözler söylendiler, öyle hakaretler ettiler ki birbirlerine, yüzümüz kızardı Onlar adına.
( Meydanlarda her söyleneni avuçları patlayana kadar alkışladılar gerçi şakşakçılar... )

Herşey bitecek, huzura mı ereceğiz üç gün sonra..?

Hayır, sonuç ne olursa olsun, sancılı günler bekliyor ülkeyi

Dilerim olabileceğin en iyisi gerçekleşsin.

***
Dedim ya çok sıkıldık bu süreçte

Hadi gülelim biraz.

ORDAN BURDAN KISACA

2011-06-04T11:04:00.001+03:00

Yaşasınn ! pc bana kaldı birkaç saatliğine. Alper sınavdan dönene kadar bir-iki satır yazıp dost blogları ziyaret şansı yakaladım. Acele etmeliyimm :))

Hala Çanakkale'deyim. Hala geziyorum.
Deniz kıyısında bir kafeye oturup; denizi, irili ufaklı gemileri, tekneleri, şilepleri kısacası, şehir trafiği gibi yoğun ama bugünlerdeki ben gibi, kaygısız sakin aheste işleyen boğaz trafiğini izliyorum.
Bir de martıları izliyorum hayranlıkla. Beyaz geniş kanatlarını kocaman açıp, denizin üstünde süzülüşlerini... Seçip içlerinden birini, en yukardakini en büyüğünü, kanatlarına hayallerimi yüklüyorum.
Sağa sola yatarak süzüldükçe, bir bir serpiştirsin engin maviliğe hayallerimi ve yakamoz vurdukça akşam suya, umutla ışıldasın diye.

Karabatakları izliyorum bir de. Sahi; nasıl bir disiplin onları böyle tek sıraya sokabiliyor ki? Şaşıyorum...
Yükseldikçe daireler çiziyor, sonra tek sıra olup, suyu yalayarak adeta yürür gibi alçaktan uçuyorlar. Hayran oluyorum :)

Siyasetin nabzını tutmaya da devam ediyorum hala.:)))) (hiç böyle bir uğraşım da yok aslında ama gelip beni buluyor işte nedense ...:))
Lapseki'li, çifçilik yapan bir anne-oğulla konuştum mesela;
Uzun uzun yazamıyorum anlattıklarını zamanım yok şimdi. Belki sonra
ama bir dokundum bin ahh işittim.
Sanıldığı gibi çiftçi hayatından memnun falan değilmiş, hatta kan ağlıyorlarmış...

BEN DE SEVİNMİŞTİM...

2011-06-01T01:07:00.001+03:00

Çanakkale'deyim. Hava güzel deniz güzel, tatlı tatlı esen rüzgar güzel. Martılar tekneler hatta kulakları tırmalaya tırmalaya öten vapur düdüğü bile güzel. Şakır şakır, gök delinmiş gibi yağan yağmurdan, sabah başka akşam başka mevsim yaşadığınız kararsız huysuz havalardan çıkıp, bir anda yaz mevsimine düşüvermişseniz, herşey bir başka güzel görünür gözünüze.

Doğma büyüme Ankaralı olmak demek; denizi yılda bir hafta onbeş gün, yaz tatillerinde görmek demektir genelde. Sizin için deniz demek tatil demektir. Tatil demek te deniz demektir ya gerçi, her nedense..? Güneş tepenizde cayır cayır yakarken vaktinizi iyi değerlendirmek adına kumlara eni konu uzanıp, yanmayan yeriniz kalmayana kadar şekilden şekile girerek istakoz gibi kızarmaktır deniz kum ve güneş. Çünkü, tatil dönüşü diğer tatilden dönen arkadaşlarınızdan daha çok tencere dibi gibi yanmış olmalısınız ki çevrenize kapkara teninizle hava atabilesiniz. Her seferinde de bunun bedelini acılı yanıklar, su toplaması ve tatil sonuna doğru yılan gibi deri değiştirerek ödeseniz de her yaz aynıdır. Neyse ki ozon tabakası delindi de bu işkenceden kurtulduk (!) artık daha dikkatliyiz

Denize girmeden de deniz kıyısında olmanın keyfini yaşıyorum şimdilerde Çanakkale'de. Bugün de; gönlümce sahilde dolaştıktan sonra bir kafede oturdum. Çayıma eş sigaramı yaktım. -rüzgar içti yarısını- Gazetemden kafamı kaldırdığımda, burnuma dayanmış bir mikrofonla karşılaştım. "Seçim yaklaştı biliyorsunuz. Çanakkale'de seçim sonuçlarıyla ilgili düşüncelerinizi alabilir miyiz?" diyordu genç bir delikanlı. Vayy !!! kaçırır mıyım ayağıma gelmiş bu fırsatı..? Bu yaşıma gelmişim hiç fikrim sorulmamış, ne düşündüğüm kimsenin umurunda bile olmamış. Kim tutar şimdi beni..? Aydınlık Türkiye hayallerimden başladım, Çanakkale'nin çağdaş halkıyla ilgili umutlarımdan, Türkiye'nin geçtiği bu karanlık dönemin sonlanması için üstümüze düşen vatandaşlık görevlerimize kadar aklıma ne geldiyse sıraladım. Kameraman ve eli mikrofonlu kibar çocuk ta en sevimli halleriyle sonuna kadar dinlediler beni.

Onlar gittikten sonra yan masada oturan bir bey; "sizin söylediklerinizi yayınlamazlar, onlar yandaş kanaldan" dedi...

Hay benim bu şansım... Kırk yılda bir, biri düşüncemi sordu diye sevinmiştim. Yine kimse duymayacak bir vatandaş olarak ne düşünüyorum, ne istiyorum, şikayetlerim, beklentilerim nelerdir...

DOST DEDİĞİN

2011-05-31T01:02:00.001+03:00

Ne gariptir yaşam, yaşananlar yaşananlardan arda kalanlar. Hayatınızın merkezi sandığınız nice olaylar vardır yaşadığınız. Olmazsa olmazlarınızdır bir zamanlar. Oysa hiç anlamı kalmaz kimi şeylerin yıllar içinde. Önemsiz kayıplar arasında yerini alır çaresiz. Yokluğu hiçbir değişiklik yaratmamıştır yaşamınızda, bir zaman sizin için birinci derecede önemi olan o şeyin.

Dostlar edinirsiniz bir de. Bir anda giriveren hayatınıza, sorgusuz sualsiz. İzinsiz. Öyle de çıkıp gidecektir belki bir zaman sonra, tıpkı geldiği gibi. Kalıcı bir iz bırakacak gibi değildir ilk başta. Nasıl pat diye dalıvemişse yaşamınıza ayaküstü, nasılsa öylece de gidecek, unutulacaktır adı bile. Sadece o anınızı doldurdu, zaman öldürttü sanırsınız sadece. Öyle olmaz bazen. Yıllardan geriye şöyle bir baktığınızda, yaşamınızın her evresinde o dostu görürsünüz yanıbaşınızda. Her mutluluğunuzda her acınızda O hep vardır. Yıllanmış şarap gibi tad verir varlığı ruhunuza. Vazgeçilmez olmuştur.

Tersi durumlar da yaşanır. Ne önem vermiş ne sevmişsinizdir bazen bir dostu (!) Ölçmüş biçmiş öyle seçmişsinizdir en başında. Tıpkı sizin gibidir düşünceleri, alışkanlıkları. Aynı şeylere gülersiniz. Aynı şeyler keder verir size . İkiz kardeş olsanız bu kadar olur. Kıymetlidir sizin için O, O'nun için de siz. Ne geceler ne gündüzler paylaşmış, birlikte gülüp birlikte ağlamışsınızdır. . Yıllara yayılmıştır yaşanmışlıklarınız... Bir menfaat çatışması mı yaşanmıştır, kafalar fikirler mi değişmiştir? Hangi kara kedi girmiştir araya ki, uzak düşmüştür yürekleriniz... Birkaç cılız çabanın ardından, bir kuru merhabaya sıkıştırılmıştır bunca yıllık dostluk, muhabbet...

Bazen; hayat girer, zaman girer dostunuzla aranıza. Herkes kendi yaşamının peşinde koşmaktadır dörtnala. Sanki varlığını bile unutursunuz zaman zaman eski dostunuzun. Ama şundan hep eminsinizdir; birgün O'na ihtiyacınız olursa, koşa koşa gelecektir yardımınıza, hiç tereddütsüz. Hem de iki eli kanda bile olsa. O'da bilir ki; aramasa sormasa da, gerçek bir dostu vardır uzakta. Ve gerektiğinde hiç düşünmeden yardımına koşacaktır... İşte bugün böyle bir dostumla konuştum uzun uzun telefonda. Hiç ayrılmamış gibiydik. Kaldığımız yerden devam ettik sohbetimize.

KÖY YANAR, DELİ SAÇINI TARAR

2011-05-30T16:02:00.002+03:00

Bilgisayarım bozuktu. Uzak kaldım blogumdan, dostlarımdan.

Çanakkale'deyim şimdi. Alper'in yanında. O'nun ders arasından fırsat bulup kuruldum pc nin başına.

*****

Çok şey yazmak istiyorum. Korkuyorum ama...

''Yağmur' desem nem kapar mı ki birileri..?

Dilde neler neler var oysa. Volkan misali... Patladı patlayacaklar.

Ne isyanlar

ne feryatlar...

Dilimin ucuna gelmiş, döküldü dökülecekler kalemimin ucundan kelimeler.

Yazamam ...

"Köy yanar deli saç tararmış" ya

ben de öyle yapacağım.

Vaatlerle yalanlarla uyuyorsak hala,

diz boyuyken, işsizlik yoksulluk ve yolsuzluk.

Yangın yerine dönmüşse, bırakın sade bir köyü, dört bir yanımız.

Amann sen de

En güzeli deli olmak

Çıkacağım, şehre hakim yüksek bir tepeye

Bir elimde aynam, bir elimde tarağım.

Saçımı tarayacağım şöyle manzaraya karşı.

BİR GÜNE SIĞDIRSAM SEVGİMİ

2011-05-06T02:23:00.004+03:00

Melekler bir günlüğüne, yalnızca bir günlüğüne
seni bana gönderseler Annem.
Tam da, Anneler Günü’nde olsa.
Sevgimi bir güne sığdırsam,
hasretimi
hatta öfkemi… Gittin diye.

Bir güne sığdırsam, bir ömre sığdıramadıklarımı
Anam desem, canım Anam !!!
Ne özledim bir bilsen…

Sıcacıkmış yüreğin
Yumuşacık ellerin
unutmuşum …

Dinle bak;
bir bir anlatayım sensizliği
bendeki yokluğu
yokluğunu
yokluğunda yapamadıklarımı…
Mesela; nasıldı tereyağlı, mercimekli bulgur pilavı..?
Kırk yıllık kadınım ama olmuyor seninki gibi.
Sordum; doğru dediler. Öyle yapılır zaten …
Anne eli değmediği içinmiş, tadındaki eksiklik.

Bu önemli değil de;

yolda sokakta gördüğüm,
bir an gelip sen sandığım
O teyzeler var ya
koşup sarılmak istiyorum bazen
yapamıyorum.
Burnumun direği sızlıyor
ağlayamıyorum
İşte buna dayanamıyorum Annem …

Hadi, yatayım dizlerine
okşasana saçlarımı yine
yarısı çarpan, yarısı suskun yüreğimi anlatayım sana.
ben ağlayayım
sen sar yaralı göğsüne beni.

Kimbilir, kıyamaz belki melekler, bırakırlar bana seni …

ANNELER GÜNÜNÜZ KUTLU OLSUN

BEN NE YAPTIM

2011-05-06T01:09:00.000+03:00

TEKNOLOJİK ÖZÜRLÜ BEN, BLOGUMU DÜZENLEYEYİM DERKEN - İZLEYİCİLER- ÖGESİNİ TAMAMEN SİLDİM.

BLOGUMU İZLEYEN TÜM ARKADAŞLARIMDAN ÖZÜR DİLERİM.

TEKRAR NASIL DÜZELTECEĞİMİ BİLMİYORUM.

BANA BİRİ YARDIM EDEBİLİR Mİİ :)

RADYO GÜNLERİ

2011-05-02T01:31:00.003+03:00

Arkası yarınlar olurdu eskiden radyoda. Tv nin olmadığı hatta akla hayale bile gelemeyeceği yıllardı o yıllar. Radyo da şeytan icadıydı bazıları için zaten. Öyle ya; küçücük bir kutu yapmışlar içine bir yığın adam tıkmışlar konuşturuyorlar. Olacak şey mi..?

Bizim “çocuk saati”ni iple çektiğimiz, kulağımızı radyonun mikrofonuna yapıştırp tek bir kelimeyi bile kaçırmadan dinlediğimiz gibi büyükler de arkası yarınları pür dikkat dinlerlerdi.

Benim canım, çakır gözlü yumuşacık yanaklı Anneannem'e dayım bir radyo almıştı. O'da duvara radyonun sığacağı kadar minik bir raf yaptırmış, İşli dantelli bir örtüyle süslemiş üstüne radyosunu yerleştirmişti büyük bir özenle. Diğer büyükler gibi hiç kaçırmıyordu Anneannem de artık arkası yarınları. Bi farkla; O durumu iyice abartırdı.

Anneannem teyzem ve dayımlar, koskoca bir bahçenin ortasında, birbirine bitişik üç evde otururlardı.   Her fırsatını yakaladığımızda ,   koşa koşa oraya giderdik kardeşimle.   Anneannemi ve O’nunla olmayı çok severdik o başka ama sadece o değildi bizi oraya çeken. Bir kere; tüm kuzenlerle o geniş bahçede oyun oynamayı severdik.   Ama en önemli neden; meyve ağaçlarıyla dolu bahçenin hemen hemen her mevsimdeki dayanılmaz cazibesiydi.   Ağaçların ikramı, daha yaz başında erik ve kayısı çağlasıyla başlar, yaz sonunda sapsarı ayvalarla son bulurdu.    Yemememiz için yasaklar konulan çağlaları çaktırmadan ceplere doldurmak…   İşte o bahçede olmanın en cazip yanı buydu …

Yine; son lokmamızı yutmadan evden fırladığımız gibi, soluğu Anneannem’de almıştık o gün de.

Hayret, herzaman bizi kapılarda karşılayan Anneannem yok ortalarda. İçeri daldık merakla. Bir de baktık ki; bahçeye bakan pencerenin önündeki küçük sedirinin üstünde, ellerini göğsünde bağlamış başı önde kara kara düşünüyor.

“Anneanne neyin var hasta mısın” dedik.

“Kör olasıca herif, Fadime(?) yi bir dövdü bir dövdü canını çıkardı kadıncağızın” dedi nemli gözlerle.

Allah Allahh kim ki bu kadın..? O’nu canını çıkarana kadar döven herif..?

“Kim kimi dövdü” dedik telaşla

“İşte arkası yarın daki Fadime var ya hani… O’nu dövdü kocası”

“Eee İşte diyosun ya, arkası yarın. Oyun o. Gerçek değil kii…”

“Gerçek olmaz mı hiç..? Kadın nasıl ağladı, nasıl bağırdı imdaaat ! diye... ” diyor da başka birşey demiyor.

***

Canım Anneanneciğim o kadar etkilenmiş ki olaydan,   çocuk aklımızla epeyce uğraşmamız gerekmişti ikna etmek için, radyoda duyduklarının gerçek olmadığına …

Sevgili Gülsen Hocam’ın   teknoloji ile ilgili güzel yazısı anımsattı bu anımı gecenin bu saatinde :)

2011-04-30T15:11:00.001+03:00

İki damla gözyaşıdır bazen anılardan geriye kalan.

Onu da, çoğu zaman paylaşmak istemezsiniz yanaklarınızla bile

hapsedersiniz göz pınarlarınıza.

Yüreğiniz gözleriniz ve siz

bir sır gibi saklar, sarıp sarmalarsınız

Sonunda;

ya siz onu

ya o sizi

bitirene kadar

2011-04-30T00:13:00.002+03:00

Aynı karında yatıp, ayrı yollara düştüğüm

her düşündüğümde yaramı yeniden kanatan

uğraşsam da, sevgimi öfkemde boğamadığım

gitmesem de, gelmesen de

rüyalarımda, dualarımda olan

duymasan da

Doğum günün kutlu olsun

Umut Koydum Adını

2011-04-28T18:18:00.002+03:00

Umut koydum adını umutsuzlukların

Yeni başlangıçlara, umut dedim umutla

Her düştüğümde, umutla doğruldum,

umutla düştüm yeniden yollara

Hiç umudum kalmamışsa eğer,

güneşi örnek aldım kendime;

her akşam batışına inat, yeniden yeniden doğuşunu her sabah.

Bu yüzden;

yeni umutlar yeşertirim içimde

umudumu her kaybettiğimde.

Değil midir ki;

kuru dallara can vermiştir Yaradan

Yeşertecektir umutları bu bahar da yeniden…

2011-04-28T00:12:00.001+03:00

Çok kısa bir süreliğine de olsa parmaklarım klavyemle buluştu. Şükür kavuşturana

Bir koşuşturmacadır gidiyor bu aralar ve bu nedenledir ki,

çok değer verdiğim siz blog dostlarımın yorumlarına bile cevap yazamadım

Arada bazı dost blogları ziyaret edip şöylee bir okusam da, güzel yazılarına yorum yazmaya zaman bulamadım ne yazık ki

İhmal ettiğim dostlarımdan özür diliyorum

Umarım sizleri ne çok sevdiğimi biliyorsunuzdur :)

***

Bu arada;

Sayın büyüklerimiz tarafından;

Bağkur ve sigorta emeklilerine; önce, defalarca aylık en az 60 tl zam yapılacağı söylenmişti. Sonra bu zam ayda 40 tl ye düştüğü ve gecikmeli olarak üç aylık toplam, 120 tl zamlı maaş verildiği halde bu ay neden kimilerinin 27 tl kimilerinin 30 tl (herhangi bir sağlık kesintisi olmadığı -olmaması gerektiği - halde) gibi bir artışla maaş aldığını bize açıklayabilecek bir kurum yok mudur bu koca ülkede..? Zira SGK dan tatmin edici bir açıklama alamadık.

23 NİSAN

2011-04-22T00:45:00.001+03:00

Hey!!! çocuklar

Bugün bayramınız var...

Coşun şarkılarla türkülerle

kelebekler gibi rengarenk

eğlenin dans edin gönlünüzce.

Şen kahkahalarınız çınlasın dört bir yanda

Oyunlar oynayın kızlı erkekli

Koca bir çember çizin mesela,

ortaya güneşi koyun

ısıtın aydınlatın dünyayı

çocuk sevginizle

Bir de;

bir de unutmayın

küçücük bedenlerinizde koca koca yürekler görmüş Ata'nız

ondandır ki, size armağan etmiş

bu,

saltanatın kaldırılması ve yeni Türkiye Cumhuriyeti Meclisi' nin açılışı nedeniyle kutlanan büyük bayramı.

Ve

Ata'mızın açtığı çağdaş uygarlık yolunda

her biriniz bir ışık

her biriniz umutsunuz.

Siz geleceğimiz

Aydınlık yarınlarımız

çocuklarımızsınız.

Size güveniyoruz

Güvenin kendinize

23 NİSAN ULUSAL EGEMENLİK VE ÇOCUK BAYRAMINIZ KUTLU OLSUN

Doktorluk ve Performansa Dayalı Ücretlendirme Sistemi

2011-04-21T15:06:00.004+03:00

  Doktor ‘performans’ yarışına girdi ameliyatlar patladı.

Performansa dayalı ücretlendirme sisteminin, hekimin, muayene, tıbbi müdahale, tanı veya tedavi girişimi üzerinden ücretlendirilmesi anlamına geldiğini savunan TÜRK Tabipler Birliği (TTB) İkinci Başkanı Feride Aksu, “Yaşamını sürdürmek ve belli bir gelir düzeyini sağlayabilmek için hekimlerin daha çok hasta bakmaya zorlanmaları meslek ahlakına uygun değildir” dedi. (Alıntı)
   ***
Performansa dayalı ücretlendirme sistemi, hasta yoğunluğunun doktor sayısına göre hat safhada olduğu ülkemizde,  doktorların zamana karşı yarışmaları anlamına geliyorsa eğer, birçok hastalığın gözden kaçacağı düşüncesiyle vatandaş olarak -potansiyel hasta - endişe içindeyim. Çünkü sağlık herşeyden önemlidir ve gözden kaçacak en küçük ayrıntının bedelini, insan, hayatıyla ödeyebilir.

Ben bugün Mert'imin sağlıklı olmasını; bir doktorun uzun incelemelerine, emek, gayret ve zaman ayırmasına borçluyum.

Sayın Prf. Dr. İRFAN YORULMAZ'a sonsuz minnet ve teşekkürlerimle...

Mert'in işitmesiyle ilgili bir sorun olduğunu anladığımızda henüz 2,5 yaşındaydı. Çok önemli değildi aslında ve birçok çocuğun yaşadığı bir sorundu yaşadığımız. Orta kulak sıvı biriktiriyordu ve kulağa tüp takılmasıyla sorunun bir süre sonra ortadan kalkması bekleniyordu. Öyle olmadı... Bir kulağa sekiz bir kulağa dokuz kez tüp takıldı. Mert'in Kulak zarı, alışıldığın dışında kendisini çok çabuk yenilediği için tüpü tutmuyor hemen atıyordu ve bu da sorunun ortadan kalkmasını engelliyordu. Üstelik, orta kulakta sürekli sıvı birikiyor bunun atılması içinse tüp takılması gerekiyordu.

Neden bu kadar sık sıvı oluştuğunu her açıdan araştırdı doktorumuz, yıllarca.

Sonunda; nedenin, Mert'in herşeye alerjik bir bünyeye sahip olmasından kaynaklandığı sonucuna varıldı. Nadir olarak, alerji kulağı etkilermiş.

Kulak arkasından girilerek yapılan bir ameliyat olduğunu ama bunun risk taşıdığını, bu ameliyatı yapmamak için sonuna kadar direneceğini, hiç çare kalmazsa bu yola baş vuracağını söyledi doktorumuz. Direndi sonuna kadar ve o ameliyatı yapmadı. Kendi oğlu, yeğeni ya da başka çok yakınıymış gibi...

Oğlum her rahatsızlığında hastanede alıyorduk soluğu. "yine biz geldik" diye. Ne bir tanıdığımızdı İrfan Bey, ne de ücretli hastasıydık. Biz hastaydık, O'na ihtiyacımız vardı. O, işinin bilincinde bir doktordu.

Zaman oldu gözyaşları içinde, "neden böyle oluyor" diye sordum. Üşenmedi, slayt üzerinde kulağın yapısını, orta kulakta sıvı oluşmasının nedenlerini anlattı uzun uzun.

Biz ne kadar ısrarlı ve umutluysak çocuğumuzun iyileşmesi konusunda İrfan Bey o kadar azimliydi hastasını sağlığına kavuşturma konusunda. Henüz genç bir asistandı Mert'i O'na ilk götürdüğümüzde, Prf. olduğunda hala hastasıydı oğlum.

Mert bugün sağlıklı bir delikanlı ve bunu doktorumuza borçluyuz.

***

performansa dayalı ücretlendirme sistemi, umarım doktorları zamana karşı yarışmak - gelen hastayı en kısa zamanda, şöyle bir muayene edip bir diğerine geçmek - zorunda bırakmıyordur ...

SETH . ECT 'e Başarılar

2011-04-19T13:14:00.003+03:00

Mert ve arkadaşlarının grubu SETH ECT 'in yeni albümleri çıktı. Farklı ve bizim yaşımızdakilerin alışık olmadığı bir müzik türü olsa da, onlarla ilgili burada okuduklarım beni gururlandırdı.

Umarım hedefinize ulaşırsınız oğullarım, başarılar ...

GEÇMİŞ... BİRAZ MASAL - BİRAZ RÜYA ...

2011-04-18T12:30:00.004+03:00

Yaşasın yine yalnızdı evde. Bütün masumiyetini takınmış uslu bir kız gibi "güle güle Anneciğim merak etme" demişti. Annesi köşeyi döner dönmez rüzgar gibi daldı Anne - Babasının yatak odasına. Hemen karyolanın önünde diz çöktü. Beyaz, kaneviçe işli örtüyü kaldırdı, altından kahverengi meşin kaplı, içine büyük bir insanın bile rahatlıkla girebileceğini düşündüğü koca valizi güçlükle dışarı çıkardı. Aceleyle kilidini açtı. İşine yarayacak neler neler yoktu ki içinde. Hıım, işte incecik askılı dantelli bir gecelik... hayret hiç görmemişti annesinin üstünde bunu. Antredeki aynaya koştu, şöylee üstüne tuttu geceliği, tamam bu olurdu. Tekrar daldı valizin içine. Kırmızı minik minik desenli bir fular geçti eline, onu da ayırdı bir tarafa. Hemencecik soyunup dantelli geceliği geçirdi üstüne. Fuları beline kemer gibi bağladı. Hıh tamam, işte orada ruj ve kalem de vardı... Bir güzel kıpkırmızı boyadı dudaklarını, kalemle göz kapaklarına çizgi çekti. Hasır şapkasının fiyonkunu söküp attı. Valizde bulduğu uzun dantellerin birini aldı, şapkasının gölgeliğinin üstünden dolayıp kenarda koca bir fiyonk yaptı. Anneannesinin iki tespihini boynuna kolye olarak taktı. Annesinin ince kalem topuklu sivri burunlu ayakkabılarını geçirdi ayaklarına. Her adım attıkça sağa sola yatan yüksek ayakkabıların üstünde bir o tarafa bir bu tarafa yalpalayarak aynanın karşısına geçti.

Hah olmuştu! aynadan güzeller güzeli bir prenses bakıyordu ona. Mağrur küçümseyen süzgün bakışlarla.

Bu akşam balo vardı sarayda. Üvey annesi ve üvey kardeşleri O'nu saraya götürmemişlerdi o kadar yalvarıp ağlamasına rağmen ama iyilik perisi ve sihirli deyneği sayesinde baloya gelmeyi başarmış ve hatta prensle dans ediyordu işte.  İhtişamlı balo salonunun parlak ışıkları altında tüm gözler O'nun üstüne çevrilmişti ama O, prensten başka kimseyi görmüyordu.

Prensin kollarında kendi etrafında ahenkle şöylee bir dönmüştü ki...

Cıyak cıyak bağırmakta olan Annesiyle burun buruna geldi.   Nerede olduğunun ayrımına varamadı önce, afallamıştı. Bir saate kadar dönerim demişti annesi. Ne çabuk geçmişti hemen bir saat..?

" Gene mi karıştırdın valizi. Ben sana yasaklamamış mıydım yatak odasına girmeyi ..? Bırak şu tavan fırçasını" diye bağırıyordu kadın. Kısa bir şaşkınlıktan sonra, sıkı sıkıya sarıldığı tavan fırçasını annesine verdi, istemeye istemeye. Kadıncağız bir taraftan söyleniyor bir taraftan darmadağın olmuş valizi yerleştirmeye çalışıyordu.

Küçük kızsa; bir köşede büzüşmüş ağlıyordu. Annesine yakalanıp bir güzel azar işittiği için mi, yoksa masalın en güzel yerinden haşince koparılıp gerçeğe döndürüldüğü için mi ağlıyordu, bunu bilmiyordu...

   ***
Bu gece rüyamda, o küçük kızı gördüm yine. Hayatım boyunca ara ara olduğu gibi yine, o büyük kahverengi meşin valizi açmış, yasakların o dayanılmaz cazibesine kendini kaptırmış , büyük bir merakla ve heyecanla valizin içini karıştırıyordu gizlice ...

:))) :(((((

2011-04-15T01:17:00.002+03:00

Upuzunnn kollarım olsa,

çocuklarıma kadar uzansa...

Ahh! ne yer ne içerler..?

Yemek yapsam onlara.

Zaman kaybetmeseler hatta,

bir lokma birinin ağzına, bir lokma diğerinin ağzına versem.

Uykusuzlar kaç gecedir.

Onlar dinlense biraz

Ben çalışsam derslerini

Olmaz mı ki ..?

2011-04-14T00:42:00.001+03:00

Ne vakit hüzünlense bakışlarım

umudum tükense

karalar bağlasa, ağlasa gönlüm,

bir sarı çiçek görürüm, minicik. iki taş arasından sıyrılıp çıkmış.

Boyuna bakmadan, meydan okur hayata,

Utanırım kendimden ...