30 Aralık 2009 Çarşamba

OĞLUM BENİM



Kuzum benim


İçimde en tatlı sızım benim.

Kimi kızgın, kimi mutlu, coşkulu bazen

24 yıl geçmiş üstünden…

Dündü oysa yumuk yumuk aldığım kucağıma.


Her 
yaşında özeldin, her yaşında başka ...



15 inde tek parmağınla kaldırırdın dünyayı.

Ama 

ahh! Annen Nazi subayı, Baban Hitler olmasa.


20 sinde kim ne bilirdi ki senden fazla..?

Oldukça karışık hem beynin, hem yüreğin oysa.

Aşk mı önemli daha çok, müzik mi vazgeçilmez?

 Diploma gerekli mi öğrenmek için herşeyi..?

 Yoksa yaşamalı mı kana kana, gezmeli mi dünyayı… 


24 ünde, dünya düzenine isyankar.


Gerçek mi Mu Kavmi..? Ya Agarta..?

Kainatın sırrı ne, din nedir..?

Neyi paylaşmak için bunca savaş?

 Neden sevmek varken nefretle dolu insanların yürekleri..?

 Neden aç bazıları, bazılarının çokken bu kadar serveti..?


Gün gelir; değişmeyecekse bu kafalar, 


yok olsunlar sonsuza kadar.

Ama duygulu bir o kadar.

 Gün gelir bir sokak kedisine ağlar.

Ezmemek için karıncayı, değiştirir yolunu.


Kimi zaman bir panter…

Bazen yumuşacık, doğduğu gün kadar masum.


Oğlum...


 Sevgi dolu yüreğin hep fırtınalar yaşadı. 

Anlamak için doğruyu, güzeli, adaleti. 

Bulmak için kendini.

Bilirim bundandır öfken... 

İsyanın bundan...


MERT’im ilk göz ağrım, canımın parçası. Kapıdan çıkarken özletip, yüreğimi titreten oğlum...

Yeni yaşın, dilediğince sevgi, dilediğince şans getirsin.

Mutlu, sağlıklı, başarılı ol ama ille de,

Onurlu, gururlu, mert ol, insanca yaşa …

nurten y tartaç

24 Aralık 2009 Perşembe

mimmm,

 

Sevgili  mr_lonely  oğlum  mimlemiş beni,teşekkürler. Konu,  2010 yılından beklentilerim…

 

 

Her yeni yıla girerken yeni bir umutla yeni beklentiler içine gireriz.

Sanırız ki; bir dakika öncesine kadar olamayan, gerçekleşmeyen birçok dileğimiz hayalimiz,tüm beklentilerimiz, saat yirmidört oluverince, bir sihirli değnek dokunacak ve  gerçekleşiverecek.

 

Bu yaşıma geldim, her yeni yıla girerken aklıma ne geldiyse iyi güzel,olmasını istediğim ya da olmak istediğim, diledim ve yeni yılda gerçekleşmesini bekledim durdum.  Henüz gerçekleşmedi dilediklerim, ya da oldu birçok şey elbette ama öyle olağanüstü birşey olmadı.

 

Tabii ki,  olmayacak şeyler de diledim bunca zaman içerisinde , piyangodan para çıkmasını istemek gibi mesela ama hiç çıkmadı:))) Küçük bir kızken;  birçok hizmetçimizin olduğu, prenses gibi yaşadığım koskoca bahçeli bir evimiz olmasını dilemiştim.  Hatta abartıp, bahçesine uçak inebilecek kadar büyük bir evde el bebek gül bebek yaşamayı dilediğimi hatırlıyorum, Olmadı:)). ( Bu dileğim o zamanlardaki Türk Filmlerinin ve filmlerdeki çocukların yaşantılarından etkilenmemden kaynaklanmış olabilir). Bir de yine küçükken çok ünlü bir ses sanatçısı olmayı dilemiştim bir yılbaşında. ( Elime tarağımı alıp mikrofon gibi,aynanın karşısında şarkılar söyler dururdum.) Bu da olmadı:) Zaten benim sesim de ancak kargaları kıskandıracak kadar güzel. ( Bu dileğimi de o zamanlardaki filmlerden etkilenerek dilemiş olmalıyım:)).

 

 

Biraz daha büyüyünce; pembe pancurlu,penceresinin önünde rengarenk sardunyaları olan bir yuvam olmasını diledim. Ben evlenene kadar, pembe pancurlu evlerin ve pencere önündeki sardunyaların modası çoktann geçmişti:)  O da olmadı.

Sonraa, büyüdüm,büyü bozuldu. Biliyorum ki, olmayacak duaya ‘amin’ demenin bir anlamı yok.  Daha ayakları yere basan dileklerim oluyor artık.  Olmayacak birşey beklemiyorum  yeni yıllara girerken.

Kendim ailem çevrem ve tüm insanlar için en büyük beklentim, yeni yılda ve her zaman, hep sağlıklı olmaları sağlıklı kalmaları. Bu, en büyük dilek ve beklenti olmalı yeni yıldan ve gelecekten sanırım.

 

2010 dan ülkem ve dünya adına beklentilerim…  ( Ben isteyeyim de,kim bilir belki olur…)

Ülkemde oynanan oyunun herkes farkına varsın. Türk Kürt Çerkes Gürcü Alevi Sünni hangi kökenden kim varsa,birlik olsun kenetlensin ve kuyu kazanları kazdıkları kuyuya düşürsünler.

Sağlıkta ve eğitimde herkes eşit olsun.

Herkes özgürce fikrini söylesin, korkmasın, kimse kimseden şüphelenmesin.

Emekli memur işçi esnaf,faturaları nasıl ödeyeceğim endişesine hiç kapılmasın. Tek endişeleri yaz tatilini hangi ülkede geçireceklerine karar verme konusunda olsun.

Herkes dinini özgürce yaşasın,din başka şeylere alet edilmesin.

 

 

Ülkemde yaşayan hiç kimsenin;  yarın başıma ne gelecek, acaba benim telefonum da dinleniyor mu,  Sesimi duyurmak için eyleme katılsam tutuklanır mıyım, biber gazı sıkarlar mı gözüme?  Vb korkuları olmasın.

 

 

Ülkemde güneş bir doğsun,bir daha batmasın…

 

Dünyanın;  silkelenip kendine gelmesi için,öncelikle ABD ve AB  yok olsun.

 

 

Ardından, tüm ülkeler elele versin ve  dünyayı yeniden yaşanır bir gezegen haline getirmek için var güçleriyle çalışsınlar. Öyle ki;  her ülkedeki her bireyin en önemli işi bu olsun ve tek tek herkes üstüne  düşeni, istekle yapsın. Dünya çöl olmasın küresel ısınma olmasın,yeryüzünden savaş kelimesi silinsin,sonsuz bir barış olsun,herkes birbirini sevsin. Dünya  güllük gülistanlık cennet gibi bir yer olsun.

 

Artık; arılar ölmesin,  hiçbir bitki ve hayvan türü,nesli tükenme tehlikesiyle karşı karşıya kalmasın…

 

 

Ben beklentilerimi dile getirdim… Ne dersiniz gerçekleşmesi ihtimali var mı, milyonda bir de olsa umudedebilir miyim..?

 

 

 

Not: Yazıyı düzgün aralıklarla yazmayı bir türlü beceremedim. Bir bozukluk var ama çözemedim:) Görüntüden dolayı özür dilerim.

23 Aralık 2009 Çarşamba

KUBİLAY _ DEVRİM ŞEHİDİ _

Adı:  Mustafa Fehmi Kubilay.

 

 

1906 doğumlu. Kubilay bir öğretmen. Cumhuriyet öğretmeni. 1930 yılında İzmir'in Menemen İlçesi'nde askerlik görevini yapıyor. O sırada 24 yaşında.

 

 

Menemen’de  23 Aralık 1930’da  patlak veren Cumhuriyet karşıtı olayda yedek subaylığını yapmakta olan öğretmen Kubilay şeriat isteyenler tarafından öldürüldü.

Olayın elebaşısı mehdi olduğunu iddia eden Giritli Mehmet (Derviş Mehmet) adında Nakşibendi tarikatına bağlı biriydi.

 

7 Aralıkta 6 müridiyle (Şamdan Mehmet, Sütçü Mehmet Emin, Nalıncı Hasan, Küçük Hasan) Manisa’dan yola çıkan Derviş Mehmet, 23 Aralık sabahı, gün doğarken Menemen’e girdi.  Belediye Meydanında çevresine topladığı yaklaşık yüz kişiyle zikrederek şeriat ilan etmeye kalkıştı. Meydandaki kalabalığın bir bölümü çağrısına uymuş, bir bölümü ise seyirci kalmayı yeğlemişti. Silahlı olan asiler bir müfrezenin başında olaya müdahale eden yedek subay Asteğmen Kubilay’ı hemen ardından da Hasan ve Şevki adındaki iki mahalle bekçisini öldürdüler.

 

 

Olay, arkadan yetişen askeri birlikler tarafından şiddetle bastırıldı. Bu arada Derviş Mehmet de vuruldu. Kaçanlar yakalandı, ilişkisi olanlar hakkında hemen kovuşturma başlatıldı.

 

"Kubilay Olayı", Cumhuriyet tarihinin, 1925 yılındaki Şeyh Sait isyanından sonra tanık olduğu, ikinci en önemli olaydır. Menemen olayının izleri toplumsal bellekten hiç silinmedi. Kubilay "devrim şehidi" olarak simgeleşti.

 

 

O ve tüm şehitlerimiz nurlarda yatsınlar…

 

 

 

image

 

 

                                            Olayların meydana geldiği alan...    
                                            (Cumhuriyet Gazetesi 17 Ocak 1931)

17 Aralık 2009 Perşembe

MUTLULUK GÖREBİLMEKTE…

 

SDC11006

 

 

 

Güneşin yeniden doğma sancısı var gökyüzünde.  Yeni umutlar yeni sürprizler yeni yaşamlar gizli içinde.

 

Sanki, her yeni günle yeniden doğar ruhumuz bizim de…

 

 

 

SDC11011

 

 

Ve… hergün yeniden batar güneş. ihtişamla batar hergün…  Gökyüzünde yangınlar çıkararak, seyrine doyumsuz  yangınlar…

 

Yine de, hüzün taşır içinde her gün batımı.  Bilirsiniz ki biraz sonrası karanlıktır.  Son çırpınışıdır güneşin,  son gösterisi…

 

 

MERDİVEN


Ağır ağır çıkacaksın bu merdivenlerden
Eteklerinde güneş rengi bir yığın yaprak
Ve bir zaman bakacaksın semaya ağlayarak...
Sular sarardı... Yüzün perde perde solmakta
Kızıl havaları seyret ki akşam olmakta...
Eğilmiş arza, kanar, muttasıl kanar güller
Durur alev gibi dallarda kanlı bülbüller
Sular mı yandı? Neden tunca benziyor mermer?
Bu bir lisân-ı hafidir ki ruha dolmakta
Kızıl havaları seyret ki akşam olmakta...

 

AHMET HAŞİM

 

Şiiri mırıldanırsınız sessizce, zamanın hızla geçtiğini görüp çaresizce arkasından bakakaldığınızı düşünerek, hüzünle…

 

 SDC11019

 

 

 

SDC11020

 

Bir kedi de olsanız, bazen mutlu değilsinizdir olduğunuz, olmanız gereken yerden. Yukarı çıkmak istersiniz, en tepeye…  Ve poz verirsiniz ordan kasıla kasıla Çınar’a… O, yukardan bakan kısık umarsız gözlerle…

 

 

SDC11021

 

 

  Bazen mutluluk, bir dosta yakın olmaktır.

Siz şimdiye kadar, bu denli yaklaşamamışsınızdır ona ama o bunun hiç farkında değildir.

İlk defa bu kır lokantasında dostunuzun, ayaklarınızın  dibine gelip gözlerinizin içine bakmasından korkmamış ürpermemiş, hatta makinanızı çıkarıp fotoğrafını bile çekmişseniz, ve  hatta ekmeğinizi paylaşmışsanız onunla.  Mutlu olursunuz çok mutlu…

 

Seke seke coşkuyla çıkarsınız o kır lokantasından… 

 

 

  

 

 

 

SDC11023

 

 

Kimi zaman;  bir martı gibi, geniş, gri beyaz kanatlarınızı kocaman açıp,  engin maviliklerde süzülmektir istediğiniz. Süzülüp süzülüp, sonra bırakmak istersiniz kendinizi denizin kıpır kıpır dalgalarına, narince…

 

Bembeyaz tertemiz düşüncelere bırakırsınız bir süre kendinizi. Herşeyden uzak… Bir, mavi vardır gözlerinizde, bir bembeyaz martılar, bir de kıpır kıpır dalgalar…

 

 

SDC11025

 

 

Bu minicik yaramaz gibi;  bazen öfkeli kızgın isyankarsınızdır herşeye herkese… Dişlerinizi gösterirsiniz  en sevdiğinize bile, hatta tırmalarsınız geçirseniz elinize .

   Bir dost el  ararsınız sonra,  tüm hırçınlığınızı öfkenizi isyanınızı unutturuverecek size…

 

 

 

 

SDC11034 

 

Sisli bir günde, puslu gözlerle, öylece dalıp gitmişsinizdir ufka…

 

Bir gemi görünür sislerin içinden;  taa geçmişten gelir gibi.  Güvertede bir denizci,  ‘Selam’ getirir dalgalarla, o en güzel, o en masum, o en unutulmaz zamanlardan...

 

Belki bir balıkçı teknesinde balıkçı olmak istersiniz;  oltanızı en derindeki batık gemiye ve içindeki ‘size’ takmış, çekersiniz gayretle…   Şimdi, su yüzündedir tüm anılar tüm hayaller.  Ve… işte!  tüm çocukluğunuz avuçlarınızın içindedir şu anda…

 

Ya da;  oltanın ucuna takarsınız geçmişi, unutmak istediğiniz tüm acılarınızı hayal kırıklıklarınızı.  Vee… Atarsınız var gücünüzle en uzağa…

 

Olta denizin üstünde koskoca bir yay çizdikten sonra taa uzakta, batar denizin dibine.  Orda en büyük balık yutar oltanızı ve tüm unutmak istediklerinizi…

 

 

SDC11036

 

Kimi zaman; kapkara bir gecede ışıl ışıl yanan  bir çift göz olmak istersiniz. Geceye inat, aydınlık umut dolu…

 

………………………………..

 

 

Oğlumun rahatsızlığı nedeniyle, Çanakkale’ye gittiğimde, kabus-gibi. adlı postumda anlattığım, yaşadığım tüm olumsuzlukların yanısıra, bana çevremdeki güzellikleri gösterdiğin, bunlarla sıkıntımı unutturup mutlu hissettirdiğin için sana binlerce teşekkürler Allah’ım…

9 Aralık 2009 Çarşamba

AYIRMAK AYRILMAK MÜMKÜN MÜ?

 

 

Yanık tenli, siyahına inat kapkara gözleri ışıl ışıl yanan, şöyle bir bakışıyla, kızları mum gibi eriten bir delikanlıydı  Beşir.    Çamurlu  yokuşun başında gözleri gözlerine değmişti Bahar’la ilk.  Başak sarısı saçları vardı Bahar’ın.  İstanbul’un denizi gibi, bir baktın mı mavi bir baktın mı yeşile dönen, İstanbul’un denizi gibi içinde pırıltılar oynaşan gözlere ilk baktığında, kalbi yerinden çıkacakmış gibi oldu Beşir’in.  Bahar’da o kapkara gözlerde kayboldu, unuttu dünyayı,ayakları yerden kesildi.

 

Nice uykusuz geceden sonra, Bahar’ın yolunu çevirdi yokuşun başında  dekikanlı birgün. “Ben” dedi “Ben sevdalandım sana, duramam artık sensiz, seni düşünmeden bir dakika geçiremiyorum.”  Mavi yeşil gözlerini yere dikti Bahar  “Ben de “ Dedi “ben de olamam sensiz. Ben de sevdalıyım sana”

 

Bir, ikisi vardı şimdi şu koca dünyada, başka kimseyi gözleri görmüyordu. Tepedeki bitişik iki çam ağacının üstüne kazıdılar isimlerini.Her iki çama iki kalp çizdiler.  Birinin içine  “Bahar” diğerine “Beşir” yazdılar ve yemin ettiler “ölünceye kadar gözlerine başka göz değmeyecekti”

 

Beşir açıldı birgün ana-babasına, “bir kızı seviyorum. askere gitmeden önce nişanlanmak  istiyorum. Gidip isteyin ana-babasından”

 

Nişanları oldu askerlik öncesi Bahar’la Beşir’in. 

 

Diyarbakır’lıydı Beşirler, İzmit’liydi Baharlar…

 

İki ailenin de aklına bile gelmemişti Türk ya da Kürt oldukları. Asırlardır evleniyorlardı bu topraklar üstünde,Türkler ve Kürtler ve iki taraf ta  kendilerini hiç farklı, öteki olarak görmemişlerdi.  Değillerdi ki, zaten…

 

Nişandan sonra kınası yakıldı delikanlının, davullu zurnalı yolcu edildi askere.

 

Terhisine bir hafta vardı Beşir’in,”hazırlan,döner dönmez düğünümüzü yapacağız”dedi telefonda sevdiceğine.

 

O gece nöbette yakaladı ecel onu. Tam kalbine saplandı hain kurşun. Hem de Kürt olduğunu Kürt hakkını savunduğunu söyleyen kahpe pkk kurşunu.  Al bayrağa sarılı taputu geldi sonra. Ateş düştü baba ocağına, bir de Bahar kızın yüreğine. Ağıtlar yakıldı gencecik, hayatının baharında, yüreği sevdasıyla kavruk Beşir’in ardından…  Hem Kürtçe hem Türkçe…

 

……………………………….

 

 

Şimdi birileri çıkmış Kürtlere, sen ötekisin, sen azınlıksın, sana diğerine tanınan haklar tanınmadı diyor…

 

Oysa bizim, Türklerden olduğu kadar Kürtlerden Arnavut, Gürcü, Tatar ya da herhangi bir kökenden gelen her meslekten insanımız var. Meclisimizde onlarca milletvekili ve bakanımız var Kürt ya da başka kökenden. 

 

……………………………..

 

 

Benim can arkadaşım, otuz yılımızı, kederimizi sevincimizi sırlarımızı paylaştığımız can arkadaşım bir Kürt.  Epeydir görüşemiyoruz onunla.  Konu açılır da, gelişen bu olayların etkisiyle,  istemeden onu kıracak birşey söyler miyim korkusuyla arayamıyorum onu. O da benzer bir düşünce içinde besbelli, aramıyor beni.  Bize bunu yapmaya kimin hakkı var..?

 

 

Birileri çıkmış gen araştırması yapılsın bakalım ne kadar Kürt var diyor.

 

 

Kimimizin annesi ya da babası, yengesi, eniştesi. Kimimizin gelini,damadı, yeğenleri torunları Kürt-Türk. Nasıl ayrıştırılacak, et tırnaktan ayrılır mı?  Şimdi biz gelinimize yeğenlerimize, torunlarımıza düşman mı olmalıyız?  Bu mümkün mü?

 

 

Birileri, kanırta kanırta bizi bizden, canı candan ayırmaya çalışıyor…

 

 

Atalarımız;  Çanakkale de, Kurtuluş Savaşında omuz omuza savaştı düşmana karşı. Bir tek karış toprağını vermemek için bu vatanın. Şimdi mezartaşları bitişik, yanyana yatıyorlar Türk ve Kürt şehitlerimiz.

 

 

Biz değiliz bize düşman. Düşman belli; dış güçler ve onların maşaları…

Sevr anlaşmasını yürürlüğe koyamamaktan gelen kuyruk acıları, o zaman yapamadıklarını gerçekleştirme hayalleri var.

 

Oyuna gelmeyelim, yine verelim omuz omuza, Çanakale’deki, Kurtuluş Savaşındaki gibi.  Savaşalım asıl düşmanlarla, koruyalım ülkemizi, yine omuz omuza…

8 Aralık 2009 Salı

ANALAR AĞLIYOR:(((((

 

                                                                                                                  

                                                                                                                 image                 

 

 

 

Tokat'ın Reşadiye ilçesi Sazak Köyü yakınlarında teröristler, devriye görevi yapan jandarma ekiplerine pusu kurdu. Teröristlerin ateş açması sonucu 7 askerimiz şehit olurken 3 askerimiz yaralandı. Yaralı askerlerden 2'si Tokat'a gönderilirken, bir asker ise ameliyata alındı.

 

 

Şehit olan askerlerimizin isimleri şöyle:  Uzman Çavuş Harun Arslanbay (Adana), Jandarma erler Onur Bozdemir (Adıyaman), Kemal Pide (Ordu), Ferit Demir (Muş), Yakup Mutlu (Muş), Cengiz Sarıbaş (Giresun), Fatih Yonca (Hatay).

Yaralı askerler ise şunlar: Uzman Çavuş Yusuf Öztürk, Emrah Mandıralı ve Arif Temel.

 

 

  Yine ateş tüştü anaların yüreğine,hiç bitmeyecek onların yüreklerindeki ateş hiç.

 

Hani “ülkede yakında çok güzel şeyler olacak” tı???

 

Açıldık açılabildiğimizce, öyle açıldık ki, dağdaydılar şehre,şehirlere indiler açık kapılardan.Ellerini kollarını salLayarak.  Yıllardır terör olmayan bölgede pusu kurdular.  Yine gencecik fidanlarımızı şehit ettiler…

 

Demeç veriyorlar:  Süreç devam ediyor:((((((

7 Aralık 2009 Pazartesi

ÇOCUKTUM UFACIKTIM

 

 

hani-benim-cocuklugum-nerde-horoz. …  başlıklı postumu, eski çocuk oyunlarıyla ilgili olarak, öğrencilerini bilgilendirmek için internette dolaşırken,   görüp okuyan ve  yorum yazan –adsız- arkadaşın ricası üzerine alttaki şiiri yayınlıyorum. Hadi, yeniden gidelim o mutlu tasasız çocukluk günlerimize  ve yeniden ‘oynayalım’ çığlık çığlığa, küse barışa, kahkahalarla…  O tozlu topraklı sokaklarda…

 

 

 Çocukluğum Ağaçta Kaldı

 

Uzun bir sokağımız vardı,
Siyah parke taşlarıyla döşenmiş tozlu topraklı.
Bir cebimde misketlerim rengarenk,
Diğer cebimde topacım,
Arka cebimde de sapanım.
Arkadaşlarım vardı.
Sırık Ayhan, sarı cahit,madu Nihat,
Ve daha niceleri.
Oyunların en kralını oynardık bıkmadan usanmadan,
En sevdiğimiz oyun yakartop tu.
Herkes Nurettine düşmandı nedense,
Hepimiz ona saldırırdık
Bizden büyük olduğundan mı
Yoksa biraz kamburdu ondanmı bilmem.
Gece saklambacı, uzun eşek,
Diğer favori oyunlarımızdı.
Ara sıra sinema önlerine giderdik,
Bedavadan nasıl gireriz diye düşünürdük.
Bazen girerdik yalvar yakar,
Bazende dönerdik boynu bükük.
Akşam karanlığında sokağımız,
Bizim çığlıklarımızla dolardı,
Ta ki annelerimiz zorla eve alana kadar.
En büyük zevkimiz,
Arka sokağımızdaki bahçeden elma çalmaktı.
Çok korkardık ama çalardık işte.
Bu yüzden,
Evin koca kafalı oğlu beklerdi bazen duvarda,
Bize yan yan bakardı uzaktan.
Metin i hiç sevmezdim bahçeli bir evleri vardı,
Küçük bir havuzları,
Yere dökülen meyve ağaçları,
Meyveler yere dökülür çürürdü de,
Bir tanesini vermezdi kimseye.
Havuzlarına da yaklaştırmazdı.
Kendisi girerdi bize nispet yaparak,
Pis sümüklü Metin...
Mahalle bakkalımız,
Kocaman göbekli Mehmet amca.
Elinde kirli bir bez,
Akşama kadar karpuzlarını parlatırdı.
Veresiye vermeyi hiç sevmez,
Deftere yazarken homurdanırdı.
Bir de kirli hatice teyzemiz verdı,
Akşama kadar sokakta ,
Elinde hiç bitiremediği yarım örgüsü,
Evini hiç temizlemezdi.
Hiç halı silkelemez cam silmezdi.
Kocası gurbetteydi epeydir,
Senede bir gelirdi bazen.
O zaman çamaşır yıkandığını görürdüm işte,
Balkona asıldığını.
Reşit emmi gelirdi haftada bir,
Mahallemizin seyyar mağazasıydı,
Annem kap kacak alırdı hep ondan,
Sürahi, leğen, bardak, kova, mandal ne olursa.
Arasırada bana krampon alırdı,
Naylon krampon siyah,
Aynı gerçeği gibiydi simsiyah ..
Aman allahım pele gibi topa vururdum onlarla,
Ayağımı yara ederdi ama olsun,
Krampon mahallede kaç çocukta vardı ki..
Bazen para verirdi annem bazen de,
Babamın az giydiği ceketini pantolonunu.
Versin versin de,
İki gün sonra babamın sesini duyardık;
''Heyyy kareli ceketimi bulamıyorum''
Annemden ses yok…
''ceketim nerdeeeee heyyyy''…
Sonra susardı babam.
Söylene söylene çıkardı evden,
Babam güzel adam.
Canım babam!
Bilirdi aslında ne olduğunu da uzatmazdı işte…
Dut yemeye giderdik bazen,
Eski virane bakırhaneye,
Ordaki dut ların sahibi yoktu,
Akşama kadar dut ağacında otururduk.
Hem yerdik hem türkü söylerdik,
Hava kararana kadar ağaçtan inmezdik.
Çocukluğum o sokakta geçti,
O uzun tozlu siyah parkeli sokakta.
Giremediğimiz sinema önlerinde,
Serinleyemediğimiz,
Sümüklü Metinlerin havuzuna uzaktan bakarak,
Reşit emminin yolunu gözleyerek,
Çocukluğum o ağaçta asılı kaldı işte,
Sahipsiz o dut ağacında

 

ÇETİN  ATEŞ

 

 

 

image

 

 

 

Ben bu şiiri okurken, çocukluğumdan koşa koşa gözlerimin önüne gelen ilk görüntü şu oldu;  Birgün, körebe oynuyoruz yine sokağın ortasında, ben körebe olmuşum dolanıp duruyorum yakalamak için arkadaşlarımı, gözlerim bağlı kollarım iki yana kocaman açık. sonunda yakaladım birini, “Yakaladımm yakaladımm” diye bas bas bağırıyorum. Bir taraftan da Kaçmasın diye bir elimle sıkı sıkı tutuyorum, diğer elimle gözümdeki bandı bir açtım ki, “Çocuğum bırak ta yoluma gideyim Allah Allahh…” diye cık cık yapıp duruyor yaşlı bir amca karşımda…

O zaman çok utanmıştım, Şimdi düşünüyorum utanacak birşey yokmuş:)

6 Aralık 2009 Pazar

HUZUREVİNDEKİ YAŞAMLAR





Onlar da bir zamanlar gençti. Onlar da sevdalar yaşadı. Çocukları oldu. Çalıştılar Ürettiler.

Sonunda yaşlandılar…

hastalar… 

Ya da sakatlar…

Ali Rıza Bey; Üniversite okumuş. Bir bankada yönetici pozisyonunda çalışıyormuş. Trafik kazası geçirmiş. Şimdi tekerlekli sandalyede, kolunu tam olarak kullanamıyor, beyin fonksiyonları iyi çalışmıyor, unutuyor birçok şeyi, zor konuşuyor. Ama hala çok kibar çok hatırşinas. Sadece bir ağabeyi varmış onunla ilgilenen başka kimsesi yokmuş. Ama geçen sene ölmüş o da. Yapayalnız şimdi hayatta. Arada bir aklına geliyor soruyormuş Ağabeyini. Söyleyemiyorlar huzurevi çalışanları üzülecek diye. Avustralya’da diyorlar, bizi aradı selamı var, seni çok sevdiğini söyledi diyorlar. İnanıyor… Bir tek sigarayla mutlu oluyor. Dünyalar onun oluyor bir sigara verince…

***
Ekrem Bey; kendi anlatımıyla 58. hükümette tarım bakanı. Gerçekte ilaçla kontrol altında tutulabilecek düzeyde şizofreni hastası. Hükümetin tüm bakanlarını eksiksiz sayıyor, tek yanlış tarım bakanı. O da kendisi.

Ekrem Bey-“Benimle tavla oynar mısınız hanımefendi” 

Ben- “Neden olmasın tabii. Hadi oynayalım”

Tavlada çok iyiyimdir övünmek gibi olmasın. Beni yenemez diye düşünüyorum.

Ekrem Bey- “Ama ben 3 el oynarım.”

Ben- “Tamam, öyle olsun.”

Başladık oynamaya. Aaa o da ne? Zarı atıyor ve nerdeyse hiç bakmadan oynuyor. Mars etti beni. Allah Allah!  Beni Merih bile yenemiyor. :) ”Abla” dedi bakıcı sen ne yaptın, Ekrem Abiyi daha kimse yenemedi ki, sen yenesin.

Sıkıldı zaten bir elden sonra kapattı tavlayı. ” Tamam bitti.” dedi.

“Sizi yemeğe davet ediyorum hanımefendi, kabul eder misiniz” dedi sonra.

“Tabii ki.” dedim. Zaten yemekhanede yenilecek yemek ya… Unuttu hemen arkasından, tanımadı bile beni.

***

Onları deşifre etmek istemiyorum çünkü biliyorum ki bundan çok hoşlanmıyorlar. Sadece küçük bir fikir olsun diye iki örnek verdim isimleri değiştirerek.

Nice hayatlar var huzurevinde yaşanan.

Ve onlara hizmet veren ne kocaman yürekler.

Birşeye dikkat çekmek istedim... Öyle durumlar vardır ki, hastanın ya da yaşlının, artık evde bakımı mümkün değildir. Sadece çevre ne der çekincesiyle birçok aile, bakımı çok zor hastasına ya da yaşlısına kendisi bakmaya çalışıyor. Tabii ki, Yaşlılarımız başımızın tacı olmalı. Seve seve ilgilenmeliyiz onlarla ama artık bizim yapabileceğimiz bir şey kalmamışsa, bunu yapabilecek iyi kurumlar var. Hepsi tv de anlatılan kurumlar gibi değil. Benim gittiğim huzurevinde, müdüründen çalışanına kadar herkes son derece sevecen ve ilgili kurumda kalan hasta ve yaşlılara karşı…



5 Aralık 2009 Cumartesi

ANNE OLMAK 5




Abla kardeş çok mutlu olmuşlar bir arada olmaktan ama bu sefer de aralarında kardeş dayanışması kurup, karı kocaya hiç yanaşmamışlar. Yemek saatinde hazırlanan masaya oturmuyorlar, yemekten sonra mutfaktan kuru ekmek alıp odalarında karyolanın arkasına saklanıp orada yiyorlarmış. Önceleri ilgilenmiyor görünmüş Sevgi Teyze. Masada özellikle yemek tabağı hazırlayıp bırakıyormuş unutmuş gibi. Gizlice tabağı götürüp odalarında yiyorlarmış iki kardeş. Bir gece buzdolabından meyve alıp saklı saklı odalarında yerken izlemişler çocukları. Bakmışlar olacak gibi değil, bir psikolaga danışmışlar “Çocuk yuvasında yemek saatinde masaya konanı yedikleri için buzdolabı ve mutfak onlara yabancı geliyor evin her bölümünün onlara ait olduğunu hissettirin çocuklara.” demiş psikolog. Birgün çocukları almış karşısına Sevgi Teyze,“ bakın” demiş.“Burası sizin eviniz. Bu buzdolabındaki herşey de sizin. İstediğiniz zaman istediğiniz kadar alıp yiyebilirsiniz.”Epey zaman sonra onlarla yemek yemeğe başlamışlar. Çok uğraşmışlar kendilerini sevdirmek aileden olduklarını hissetmelerini sağlamak için çocukların…

“Ablası öyle böyle okulda derslerini başarıyordu ama Selma çok başarısızdı. Öğrenme güçlüğü var dedi doktor” diye anlatmaya devam etti Sevgi Teyze. “Sabahlara kadar başında oturdum. Defalarca tekrar ettirdim derslerini. O ödevini yapıp bitirmeden ne ben uyudum ne onu uyuttum. Kızdı bana yakınlarım "Bu çocuk okuyamaz. Bu yaştan sonra ne kendine ne de ona eziyet edip durma." diye. Başka çaresi yoktu okuyacaktı. Ondan doktor mühendis olmasını beklemiyorum ama bir meslek edinecek kadar okumalı. Bir mesleği olmazsa ne yapacak bizden sonra?”

Çocuklar daha ilkokuldayken İsmail Amca kalp krizi geçirip ölünce kızları da alıp, memleketine dönmüş Sevgi Teyze. Büyük kız liseyi bitirdikten sonra İsmail Amcanın yeğeniyle birbirlerini sevmiş evlenmişler. Onlardan da bir torunu varmış.

Selma geçen sene üniversite sınavında tekstille ilgili bir bölüm kazanmış.” Kaydını yaptırmaya gittiğimizde, o işlemlerini yaparken ben bahçade hıçkıra hıçkıra ağlıyordum. Allah’ım sana şükürler olsun. Okumaz, uğraşma dedikleri kızım şimdi üniversite öğrencisi oldu diye…” Anlatırken başarmış olmanın kıvancı okunuyordu yüzünden Sevgi Teyzenin…

Selma’nın bir erkek arkadaşı varmış. O'na da el atmış Sevgi Teyze derhal. Bakmış fısır fısır telefon konuşmaları yapıyor kız odaya kapanıp saatlerce, bir pundunu yakalayıp ele geçirmiş telefonu ve aramış çocuğu .“Söyle bakalım” demiş “Nedir senin maksadın? Ben anlamam öyle flört milort, ciddi misin değil misin?” “Vallahi ciddiyim teyzeciğim. Kızınızı seviyorum. Okulumu bitirdim. İşim de var. Selma’nın okulunu bitirmesini bekliyorum. Gelip isteyeceğim kızınızı sizden.” demiş delikanlı titrek bir sesle.“Gel bekliyorum, seni tanımam lazım kızımla konuşmanıza izin vermek için.” demiş. Ertesi gün Selma kapıyı açtığında karşısında elinde bir buket çiçekle erkek arkadaşını görünce neye uğradığını ne yapacağını şaşırmış. Sevgi Teyze almış delikanlıyı karşısına, başlamış sorgulamaya. Sonunda güvenilir biri olduğuna karar verdikten sonra “Söyle ailene gelsinler, tanışalım” demiş… Yakında nişanı var Selma’nın…

Anne olmak nedir..? Ya baba olmak..? Bir evlat yetiştirmek, onun iyiliği için her türlü fedakarlığa hazır olmak. Ona güzel bir gelecek hazırlamak. Ve ille de sevmek, karşılıksız sevmek… Bunun en güzel örneğidir yüreği sevgi dolu Sevgi Teyzem ve İsmail Amcam…


nurten y tartaç

SON

4 Aralık 2009 Cuma

ANNE OLMAK 4





Yıllardır görmemiştim Sevgi Teyzemi. Ürkek, tedirgin zile basarken; bir an, iki genç kadın geldi gözlerimin önüne. Bir sırrı paylaşırken yakaladım Onları hayalimde. Ve bana kızıyorlardı yine tatlı sert, ”Laf dinleme! Çık dışarı, kardeşinle oyna.” diye, bir taraftan da kıkırdayarak. Anneciğimin ölüm döşeğinde sayıkladığı ”Sevgi’yi çağır gelsin.” dediği ama yıllar sonra izini bulduğum, iyiliği güzelliğiyle anılarımı süsleyen, Canım Annemin can dostu çocukluk arkadaşını görecek olmanın heyecanıyla düşüncelere dalmışken, Güzel, incecik, şık bir genç kızın “Buyurun!” diyen sesiyle kendime geldim. “Anne misafir geldi.” diye seslendi genç kız içeriye. ”Aman aman kimler gelmiş... Kızım mı gelmiş benim..?” diye neşeli sesi geldi önce. Sonra şişman, yaşlı ama gözleri, gülüşü hatırladığım kadar güzel Sevgi Teyzem geldi kapıya. Çocukluğumdaki gibi beni şımartarak, kendimi hala on yaşımda hissettiren anaçlığıyla.

Uzun uzun konuştuk… Evin her yanını süsleyen iki küçük çocuk resmini gösterdi.”Bak bunlar benim torunlarım. Sarp’ın çocukları.” Sapsarı saçlı, mavi gözlü, şirin mi şirin, biri kız biri oğlandı resimdeki çocukların.

Aldığı eğitim sayesinde ileri derecede yabancı dili olan Sarp üniversiteyi yarım bırakmış, turist rehberliğine başlamış. Rehberlik yaptığı sırada İngiliz bir kızla tanışıp evlenmiş, İngiltere’ye yerleşmişler. Sarp şimdi çok zengin olan kayınpederinin fabrikasında yönetici pozisyonunda çalışıyormuş. Ağzından bal damlıyordu Sevgi Teyze’nin, Sarp’ın eşini ve onun ailesini anlatırken. “Koskoca şato gibi bir evde yaşıyorlar hep birlikte. Evde bana ait bir oda hazırladılar. Namaz kılıyorum diye oradan bir seccade, bir tesbih almış koymuşlar odama. Benimle konuşabilmek için kızın annesiyle babası Türkçe kursuna bile gittiler. Çat pat konuşuyoruz. İki üç yılda bir uçak bileti yolluyorlar gidiyorum yanlarına. Hergün telefon eder Sarp. Üstüme titriyor. Bir zamanlar bizi çok üzdü ama şimdi dünyanın en iyi evladı. Allah razı olsun...” dedi, keyifli, gururla gülerek…

Bu arada benim gözüm, bize çay pasta ikramı yapan, arada Sevim Teyze’ye Anne! diye seslenen genç kızda. Hem muhabbetin koyuluğundan, hem de kızın yanında “Bu da kim?” demeyi hoş bulmadığımdan, soramadım bir türlü. Genç kız “Anne dersim var. Gidebilir miyim?” diye izin isteyip evden çıkınca, “ Merak ettin değil mi? Anlatayım” dedi…

Sarp rehberlik yaptığı için artık eve arada bir gelmeye başlayınca sıkılmış karı koca evde yalnız kalmaktan. Bu böyle olmayacak biz bir de kız evlat edinelim deyip İzmir çocuk yuvasına gitmişler. Zaten sık sık çocukları ziyaret ettiklerinden yuvada onları herkes tanıyor, sevip sayıyormuş. Yaşlandık artık bebek bakamayız, okul çağında bir çocuğa koruyucu aile olmak istiyoruz demişler ve sonrasında da Selma’yı yuvadan alıp evlerine getirmişler. Getirmeye getirmişler de çocuk sabahlara kadar ağlıyor yanaşmıyormuş bir türlü kimseye. Nasıl sevdirsek kendimizi diye düşünüp, çareler arayıp dururken çocuk yuvasından aramışlar birgün “Çok özür dileriz.” demişler “Siz Selma’yı götürdünüz ama onun bir yaş büyük bir de ablası var, ağlayıp duruyor. Yemeden içmeden kesildi. Kardeşi yanında olmadan hiçbir şeye ikna edemiyoruz. Ya Selma’yı getirin ya da bunu da alın” demişler. Ne yapacaklarını şaşırmış kalmış karı koca ”Bu yaştan sonra iki çocuğa birden nasıl bakarız ne yaparız?” diye düşünmüşler ama bu kara kara bakan, buğulu gözlü yavruyu geri vermeye de kıyamamışlar. “Neden olmasın? Biz kalkarız bunun da altından ayırmayalım iki kardeşi.” demiş ve ablasını da alıp gelmişler eve.

nurten y tartaç

Devamı Var…

2 Aralık 2009 Çarşamba

ANNE OLMAK 3




Oğullarına evlatlık olduğunu nasıl söyleyeceklerdi..? Sabahlara kadar gözlerine uyku girmiyordu karı kocanın. Konuştular, ağlaştılar geceler boyu. Bir evlatlık mıydı Sarp? Hayır, o canlarının içi yavrularıydı. Hasta olduğunda başucunda bekledikleri, burnu kanasa, onların yüreğinin kanadığı yavruları. Şimdi “Sen bizim oğlumuz değilsin.” diyeceklerdi. Ya giderse, ya ailesine, kardeşlerine dönerse, unutursa Onları..? Artık bunun bir önemi yoktu. Önemli olan Yavrularının doğru yolu bulmasıydı onlar için. “Varsın bize kızsın, isterse tamamen unutsun, yeter ki ona bir şey olmasın. Canı sağ olsun” dediler ve karar verdiler gerçeği söylemeye.

Sarp’ı hastaneden çıkarıp eve geldiklerinde,“Seninle konuşmamız gerekiyor oğlum.” dedi babası. Anne babasına çektirdiği sıkıntı ve üzüntünün farkında başı önde oturdu karşılarına Sarp. “Oğlum…” dedi yutkunarak, boğazını temizleyerek. Getiremedi sözünün arkasanı. Yaşlar boşaldı koca adamın gözlerinden. “Sen…” dedi neden sonra “Sen bizim öz oğlumuz değilsin. Bunu konuşmanın, sana gerçeği söylemenin vakti geldi. Çocuk yuvasından aldık seni küçücük bir bebekken. Ama..” “ Biliyordum...” dedi delikanlı. “Biliyordum... Ne zaman söyleyeceksiniz diye bekliyordum…” Beyninin taa derinlerine gerçek mi, rüya mı olduğu ayrımına varamadığı iki kelime çakılı kalmıştı çocukluğundan. Gene de rüyasında görmüş olacağı düşüncesi ağır basıyordu. Ya da öyle ummuştu belki. Bir çocukla kavga etmiş, çocuk ona “ Sen evlatlıksın.” demişti. Bir rüya değildi demek. “Biliyordum.” dedi tekrar. Yerinden kalktı, gözyaşlarını kolunun tersiyle sildi ve kapıyı çarpıp gitti Sarp.

On gün hiç haber alamadılar evlatlarından. Aramadıkları yer, sormadık arkadaşını bırakmadılar. Yoktu hiçbir yerde. Perişandı karı koca. Öğrendiği gerçeği kaldıramayıp, başına daha kötü şeyler getirmesinden, daha yanlış işler yapmasından endişeleniyorlardı oğullarının.

Birgün elinde Annesinin en sevdiği çiçeklerden koca bir demetle çıktı geldi Sarp. Anne ve babasının ellerini öptü, af diledi binlerce “Çok üzdüm sizi biliyorum. Beynimi bir kurt kemiriyordu yıllardır ya rüya değilse, ya ben gerçekten evlatlıksam diye. Oysa şimdi bunu öğrenmek beni kendime getirdi. Rahatladım sanki. Benim size yaptıklarıma öz anne baba katlanamazdı. Beni hiç incitmediniz. Hakkınızı nasıl ödeyeceğim bilemiyorum ama söz veriyorum bir daha sizi üzmeyeceğim.” dedi Sarp. Ağlaştılar, öpüp kokladılar birbirlerini. Nasıl olurdu ki öz anne baba olmak..? Daha fazla nasıl sevilebilirdi bir evlat?

“Sen” dedi Babası “ Bizim canımızsın. Sevgilerin en yücesiyle sarıp sarmaladık biz seni. Tek istediğimiz kendine zarar vermemen. İnsanca yaşaman. Ne mutlu bize ki, yanlışını anladın… Ama yaşlandık, bize bir şey olursa hayatta yalnız kalmanı istemiyoruz. Dört kardeşin daha var onlarla tanışmalısın” dediler. “Hayır istemiyorum, benim tek ailem sizssiniz” dese de delikanlı, Sevgi Teyze’yle İsmail Amca, Sarp’ın ailesini bulmak için Ankara’ya gittiler… 

 Sarp’ı kardeşlerini görmeye ikna edememişlerdi ama kardeşler toplanıp onu görmek için İzmir’e gittiler.

Sevgi nelere kadir değildir ki..? Sonunda Sarp’ı da yumuşattı, içten ve samimiyetle kucaklanmak.


nurten y tartaç

Devamı Var…